Dziecko Królowej Pokoju

Pokój musi zapanować pomiędzy człowiekiem i Bogiem, a także między ludźmi

Tajemnica biednych dusz w czyśćcu – Rozmowa z Maria Simma Austrii

Posted by Dzieckonmp w dniu 1 listopada 2014

Dziś niewiele jest regularnych katechez o czyśćcu, o cierpieniu, jakie doświadczają biedne dusze, aby być całkowicie oczyszczonym, aby móc wejść do Królestwa Niebieskiego. Czyściec istnieje, i cierpienia w nim.

Od 1940 roku (była wtedy w wieku 25 lat), uprzywilejowana dusza o imieniu Maria Simma, miała regularne wizyty  dusz z czyśćca, aby wyjaśnić ich cierpienia i prosić o modlitwy i Msze o uwolnienia z czyśćca. Lokalny biskup i proboszcz powiedział jej, możesz przekazać ludziom te wizje, w nich nie wystąpiły błędy teologiczne.

Pewnego dnia, Siostra Emmanuel Maillard, francuska zakonnica znana apostolstwa na rzecz objawień Matki Bożej w Medziugorju, natknęła się na książkę Maria Simma  „dusze w czyśćcu mi powiedziały” … (siostra Emmanuel czytała tą książkę z wielkim zainteresowaniem): „W tej  książce uderzyło mnie jej zawartość tak bardzo, a także bardzo dobrze wyjaśniło mi naukę Kościoła w tej sprawie … Od razu napisałem do redaktora, który odpisał mi, że Maria Simma  wciąż żyje. Zasugerował mi abym  skontaktowała się z nią, a ona zgodziła się ze mną spotkać, aby odpowiedzieć na moje pytania, których miałam  wiele! ”

Wywiad odbył się w 1997 roku w domu Marii w Sonntag, bardzo pięknej wsi w Górach Vorarlberg w Austrii. Poniżej podajemy fragmenty tego wywiadu Siostry Emmanuel Medziugorje z Marią Simma, zaczerpnięte z broszury pt: Niesamowite Tajemnica dusz w czyśćcu.

(Uwaga: Maria Simma zmarł 16 marca 2004 roku, w Sonntag, w wieku 89 lat)

Niestety wywiad wstawiam nie przetłumaczony. Jestem w podróży mam w chwilach wolnych bardzo słabiutki internet.Proszę chętnych o przetłumaczenie.

Maria, can you tell us how you were visited for the first time by a soul in Purgatory?

Yes, it was in 1940. One night, around 3 or 4 o’clock in the morning, I heard someone coming into my bedroom… I saw a complete stranger. He walked back and forth slowly. I said to him severely: „How did you get in here? Go away!” But he continued to walk impatiently around the bedroom as if he hadn’t heard. So I asked him again: „What are you doing?” But as he still didn’t answer, I jumped out of bed and tried to grab him, but I grasped only air. There was nothing there. So I went back to bed, but again I heard him pacing back and forth.

I wondered how I could see this man, but I couldn’t grab him. I rose again to hold onto him and to stop him from walking around; again, I grasped only emptiness. Puzzled, I went back to bed. He didn’t come back, but I couldn’t get back to sleep. The next day, after Mass, I went to see my spiritual director and told him everything. He told me that if this should happen again, I shouldn’t ask, „Who are you?” but „What do you want from me?”

The following night, the man returned. I asked him: „What do you want from me?” He replied: „Have three Masses celebrated for me, and I will be delivered.”

So I understood that it was a soul in Purgatory. My spiritual director confirmed this. He also advised me never to turn away the poor souls, but to accept with generosity whatever they asked of me.

And afterwards, the visits continued?

Yes. For several years, there were only three or four souls, above all in November. Afterwards, there were more.

What do these souls ask of you?

In most cases, they ask to have Masses celebrated and that one be present at these Masses. They ask to have the Rosary said and also that one make the Stations of the Cross.

Maria, do the souls in Purgatory have, nevertheless, joy and hope in the midst of their suffering?

Yes. No soul would want to come back from Purgatory to the earth. They have knowledge which is infinitely beyond ours. They just could not decide to return to the darkness of the earth.

Here we see the difference from the suffering that we know on earth. In Purgatory, even if the pain of the soul is just terrible, there is the certitude of living forever with God. It’s an unshakeable certitude. The joy is greater than the pain. There is nothing on earth which could make them want to live here again, where one is never sure of anything.

Maria, can you tell us now if it is God who sends a soul into Purgatory, or if the soul itself decides to go there?

It is the soul itself which wants to go to Purgatory, in order to be pure before going to Heaven.

Maria, at the moment of death, does one see God in full light or in an obscure manner?

In a manner still obscure, but, all the same, in such brightness that this is enough to cause great longing.

Maria, can you tell us what the role of Our Lady is with the souls in Purgatory?

She comes often to console them and to tell them they have done many good things. She encourages them.

Are there any days in particular on which She delivers them?

Above all, Christmas Day, All Saints Day, Good Friday, the Feast of the Assumption, and the Ascension of Jesus.

Charity covers a multitude of sins

Maria, why does one go to Purgatory? What are the sins which most lead to Purgatory?

Sins against charity, against the love of one’s neighbor, hardness of heart, hostility, slandering, calumny — all these things.

Here, Maria gives us an example which really struck her which I would like to share with you. She had been asked to find out if a woman and a man were in Purgatory. To the great astonishment of those who had asked, the woman was already in Heaven and the man was in Purgatory. In fact, this woman had died while undergoing an abortion, whereas the man often went to church and apparently led a worthy, devout life.

So Maria searched for more information, thinking she’d been mistaken — but no, it was true. They had died at practically the same moment, but the woman had experienced deep repentance, and was very humble, whereas the man criticized everyone; he was always complaining and saying bad things about others. This is why his Purgatory lasted so long. And Maria concluded: „We mustn’t judge on appearances.”

Other sins against charity are all our rejections of certain people we do not like, our refusals to make peace, our refusals to forgive, and all the bitterness we store inside.

Maria also illustrated this point with another example which gave us food for thought. It’s the story of a woman she knew very well. This lady died and was in Purgatory, in the most terrible Purgatory, with the most atrocious sufferings. And when she came to see Maria, she explained why.

She had had a female friend. Between them rose a great enmity, caused by herself. She had maintained this enmity for years and years, even though her friend had many times asked for peace, for reconciliation. But each time, she refused. When she fell gravely ill, she continued to close her heart, to refuse the reconciliation offered by her friend, right up to her deathbed.

Maria, please tell us: who are those who have the greatest chance of going straight to Heaven?

Those who have a good heart towards everyone. Love covers a multitude of sins.

What are the means which we can take on earth to avoid Purgatory and go straight to Heaven?

We must do a great deal for the souls in Purgatory, for they help us in their turn. We must have much humility. This is the greatest weapon against evil, against the Evil One. Humility drives evil away.

The Holy Mass

Maria, can you now tell us what are the most effective means to help deliver the souls in Purgatory?

The most efficient means is the Mass.

Why the Mass?

Because it is Christ who offers Himself out of love for us. It is the offering of Christ Himself to God, the most beautiful offering. The priest is God’s representative, but it is God Himself who offers Himself and sacrifices Himself for us. The efficacy of the Mass for the deceased is even greater for those who attached great value to the Mass during their lives. If they attended Mass and prayed with all their hearts, if they went to Mass on weekdays — according to their time available — they drew great profit from Masses celebrated for them. Here, too, one harvests what one has sown.

A soul in Purgatory sees very clearly on the day of his funeral if we really pray for him, or if we have simply made an act of presence to show we were there. The poor souls say that tears are no good for them: only prayer! Often they complain that people go to a funeral without addressing a single prayer to God, while shedding many tears; this is useless!

Earthly sufferings

There is another means, very powerful, to help the poor souls: the offering of our sufferings, our penances, such as fasting, renunciations, etc., — and of course, involuntary suffering, like illness or mourning.

Maria, you have been invited many times to suffer for the poor souls, in order to deliver them. Can you tell us what you have experienced and undergone during these times?

The first time, a soul asked me if I wouldn’t mind suffering for three hours in my body for her, and that afterwards I could resume working. I said to myself: „If it will all be over after three hours, I could accept it.” During those three hours, I had the impression that it lasted three days, it was so painful. But at the end, I looked at my watch, and I saw that it had only lasted three hours. The soul told me that by accepting that suffering with love for three hours, I had saved her twenty years of Purgatory!

Yes, but why did you suffer for only three hours to avoid twenty years of Purgatory? What did your sufferings have that was worth more?

It is because suffering on earth does not have the same value. On earth, when we suffer, we can grow in love, we can gain merits, which is not the case with the sufferings in Purgatory. In Purgatory, the sufferings serve only to purify us from sin. On earth, we have all the graces. We have the freedom to choose.

All of this is so encouraging because it gives an extraordinary meaning to our sufferings. The suffering which is offered, voluntary or involuntary, even the smallest sacrifices we can make, suffering or sickness, mourning, disappointments… if we live them with patience, if we welcome them in humility, these sufferings can have an unheard-of power to help souls.

The best thing to do, Maria tells us, is to unite our sufferings to those of Jesus, by placing them in the hands of Mary. She is the one who knows best how to use them, since often we ourselves do not know the most urgent needs around us. All this, of course, Mary will give back to us at the hour of our death. You see, these sufferings offered will be our most precious treasures in the other world. We must remind each other of this and encourage each other when we suffer.

Let me add something important: the souls in Purgatory can no longer do anything for themselves; they are totally helpless. If the living do not pray for them; they are totally abandoned. Therefore, it is very important to realize the immense power, the incredible power that each one of us has in our hands to relieve these souls who suffer.

We wouldn’t think twice about helping a child who has fallen in front of us from a tree, and who had broken his bones. Of course, we would do everything for him! So, in the same way, we should take great care of these souls who expect everything from us, attentive to the slightest offering, hopeful for the least of our prayers, to relieve them from their pain. And it might be the finest way to practice charity.

Maria, why can one no longer gain merits in Purgatory, when one can on earth?

Because at the moment of death, the time to earn merits is over. For as long as we are living on earth, we can repair the evil we have done. The souls in Purgatory envy us of this opportunity. Even the angels are jealous of us, for we have the possibility of growing for as long as we are on earth.

But often, the suffering in our lives leads us to rebellion, and we have great difficulty in accepting and living it. How can we live suffering so that it bears fruit?

Sufferings are the greatest proof of the love of God, and if we offer them well, they can win many souls.

But how can we welcome suffering as a gift, and not as a punishment (as we often do), as a chastisement?

We must give everything to Our Lady. She is the one who knows best who needs such and such an offering in order to be saved.

We should not always consider sufferings as a punishment. It can be accepted as expiation not only for ourselves, but above all for others. Christ was innocence itself, and He suffered the most for the expiation of our sins. Only in Heaven will we know all that we have obtained by suffering with patience in union with the sufferings of Christ.

Maria, do the souls in Purgatory rebel when faced with their suffering?

No! They want to purify themselves; they understand that it is necessary.

What is the role of contrition or repentance at the moment of death?

Contrition is very important. The sins are forgiven, in any case, but there remains the consequences of sins. If one wishes to receive a full indulgence at the moment of death — that means going straight to Heaven — the soul has to be free from all attachment.

Maria, I would like to ask you: at the moment of death, is there a time in which the soul still has the chance to turn towards God, even after a sinful life, before entering into eternity — a time, if you like, between apparent death and real death?

Yes, yes! The Lord gives several minutes to each one in order to regret his sins and to decide: I accept, or I do not accept to go and see God. Then we see a film of our lives.

I knew a man who believed in the Church’s teachings, but not in eternal life. One day, he fell gravely ill and slid into a coma. He saw himself in a room with a board on which all his deeds were written, the good and the bad. Then the board disappeared as well as the walls of the room, and it was infinitely beautiful. Then he woke up from his coma, and decided to change his life.

Maria, does the devil have permission to attack us at the moment of death?

Yes, but man also has the grace to resist him, to push him away. So, if man does not want anything to do with him, the devil can do nothing.

Maria, what advice would you give to anyone who wants to become a saint here on earth?

Be very humble. We must not be occupied with ourselves. Pride is evil’s greatest trap.

Maria, please tell us: can one ask the Lord to do one’s Purgatory on earth, in order not to have to do it after death?

Yes. I knew a priest and a young woman who were both ill with tuberculosis in the hospital. The young woman said to the priest: „Let’s ask the Lord to be able to suffer on earth as much as necessary in order to go straight to Heaven.” The priest replied that he himself didn’t dare to ask for this. Nearby was a religious sister who had overheard the whole conversation. The young woman died first, the priest died later, and he appeared to the sister, saying: „If only I had had the same trust as the young woman, I too would have gone straight to Heaven.”

Maria, are there different degrees in Purgatory?

Yes, there is a great difference of degree of moral suffering. Each soul has a unique suffering, particular to it; there are many degrees.

Maria, are the sufferings in Purgatory more painful than the most painful sufferings on earth?

Yes, but in a symbolic way. It hurts more in the soul.

Maria, you know, many people today believe in reincarnation. What do the souls tell you concerning this subject?

The souls say that God gives only one life.

But some would say that just one life is not enough to know God and to have the time to be really converted, that it isn’t fair. What would you reply to them?

All people have an interior Faith (conscience); even if they do not practice, they recognize God implicitly. Someone who does not believe — that doesn’t exist! Each soul has a conscience to recognize good and evil, a conscience given by God, an inner knowledge — in different degrees, of course, but each one knows how to discern good from evil. With this conscience, each soul can become blessed.

What happens to people who have committed suicide? Have you ever been visited by these people?

Up to now, I have never encountered the case of a suicide who was lost — this doesn’t mean, of course, that that doesn’t exist — but often, the souls tell me that the most guilty were those around them, when they were negligent or spread calumny.

At this moment, I asked Maria if the souls regretted having committed suicide. She answered yes. Often, suicide is due to illness. These souls do regret their act because, as they see things in the light of God, they understand instantly all the graces that were in store for them during the time remaining for them to live — and they do see this time which remained for them, sometimes months or years —– and they also see all the souls they could have helped by offering the rest of their lives to God. In the end, what hurts them most is to see the good that they could have done but didn’t, because they shortened their lives. But when the cause is illness, the Lord takes this into account, of course.

Are there priests in Purgatory?

Yes, there are many. They didn’t promote respect for the Eucharist. So Faith overall suffers. They are often in Purgatory for having neglected prayer — which has diminished their Faith. But there are also many who have gone straight to Heaven.

What would you say, then, to a priest who really wants to live according to the Heart of God?

I would advise him to pray much to the Holy Spirit — and to say his Rosary every day.

Have you been visited by souls who, on earth, practiced perversions? I am thinking, for example, about the sexual domain.

Yes, they are not lost, but they have much to suffer to be purified. For example: homosexuality. This truly comes from the Evil One.

What advice would you give, then, to all those people afflicted by homosexuality, with this tendency in them?

Pray a lot for the strength to turn away from it. They should above all pray to the Archangel Michael; he is the great fighter par excellence against the Evil One.

What are the attitudes of heart which can lead us to losing our soul for good, I mean going to Hell?

It is when the soul does not want to go towards God, when it actually says: „I do not want.”

Jesus said that it was difficult for a rich person to enter into the Kingdom of Heaven. Have you seen such cases?

Yes! But if they do good works, works of charity, if they practice love, they can get there, just like the poor.

What do you think of the practices of spiritism? For example: calling up the spirits of the departed, Ouija-boards, etc.?

It is not good. It is always evil. It is the devil who makes the table move.

What is the difference between what you are living with the souls of the departed, and the practices of spiritism?

We are not supposed to summon up the souls — I don’t try to get them to come. In spiritism, people try to call them forth.

This distinction is quite clear, and we must take it very seriously. If people were only to believe one thing I have said, I would like it to be this: those who engage in spiritism (moving tables and other practices of that kind) think that they are summoning up the souls of the dead. In reality, if there is some response to their call, it is always and without exception Satan and his angels who are answering. People who practice spiritism (diviners, witches, etc.) are doing something very dangerous for themselves and for those who come to them for advice. They are up to their necks in lies. It is forbidden, strictly forbidden, to call up the dead. As for me, I have never done so, l do not do so, and I never will do so. When something appears to me, God alone permits it. (End of interview.)


komentarzy 71 to “Tajemnica biednych dusz w czyśćcu – Rozmowa z Maria Simma Austrii”

  1. ... said

    Wszystkich Świętych

    Wszystkich Świętych. Czas niezwykłej łączności z tymi, którzy żyją w naszych wspomnieniach. Ze szczególną siłą wracają, pukając do naszej pamięci. Delikatnie szarpią strunę nostalgii i tęsknoty. Z uchylonych na ten czas bram nieba, idą ku nam zastępy naszych przodków. Spoglądają na nas pożółkłe od patyny niepamięci twarze ciotek, które umilały nam szczenięce lata cukierkami, powracają dostojne i pełne ciepła spojrzenia prababć i pradziadków, którzy odeszli, zanim mogliśmy ich lepiej poznać i zadać mądrzejsze pytania.

    Przewijają się twarze i postacie towarzyszy dziecięcych zabaw, którzy nie doczekali dorosłości, a z którymi smakowaliśmy świat cukrowej waty, niedojrzałych jabłek z ogrodu sąsiada, majowych kąpieli, solidarnie podartych spodni na płocie i rowerowych wypraw. Oni wszyscy odeszli. Do świata ciszy i spokoju. Dyskretnie i po cichu ulotnili się z naszego życia zasiawszy w nas ziarno pamięci, które ciągle wzrasta. Tak jak dzisiaj.

    Wracają wspomnienia chwytające za serce, szarpiące strunę jakiegoś niespełnienia i tęsknoty za tymi, do których chcielibyśmy się znowu przytulić, posłuchać ich głosu, popatrzeć na nich, po prostu być z nimi… Zamieszkują w naszej pamięci, przysypywani kurzem niepamięci dnia codziennego. Nie narzucają się nam. Jedynie czasami proszą dyskretnie modlitwę, bo jest ona dla nich pomocą i wsparciem, ciepłem, jakie możemy im ofiarować, nienazwaną formą miłości, która przenika przez śmierć.

    Na co dzień rzadko kto myśli o tym, że zegar naszego życia zaczął odmierzać czas od chwili naszych narodzin. W dobie niezwykłych osiągnięć techniki, kiedy komputer zaczyna regulować nasze życie, a zdrowie i zadowolenie z życia stały się atrybutami szczęścia, śmierć ze swoją nieuchronnością, nierozpoznana przez dostępne człowiekowi instrumenty, uwiera. Zbanalizowana przez kulturę masową, wzbudza obawę i niepewność, zwłaszcza kiedy człowiek zostaje sam na sam z myślami o ostateczności, znanymi tylko jemu, pośród pytań, od których nie sposób uciec.

    W jakimś sensie życie samo przygotowuje nas na nieuchronność. Wraz z wiekiem staje się to pełniejsze i wyraźniejsze. I być może dlatego natura starzenia się polega właśnie na psychicznym wyciszeniu się, refleksyjności i w końcu na pogodzeniu się z odejściem. To ludzie starsi najlepiej wiedzą, co oznaczają noce spędzone na rozmyślaniach, samotności i czuwaniu, kiedy dynamika życia zostaje zastąpiona dynamiką przeczuwania, wyostrzającą te zmysły, które u młodych zagłusza hałaśliwa codzienność, ich tężyzna i witalność.

    A gdy jeszcze choroba, często nieuleczalna, podcina ostanie lata życia, wtedy dogasające życie nabiera, jakby na przekór okolicznościom, owego niesamowitego blasku, widocznego jedynie dla tych, którzy widzą człowieczeństwo w pełnym wymiarze, jako odbicie tego, co nas czeka za bramą majestatycznej ciszy. Za rok znowu będzie listopad, a w miesiącach go poprzedzających odejdzie na zawsze ktoś z naszych bliskich, jakiś wielki mędrzec i wielki przywódca. Nie wezmą nic z tego świata. W proch się obrócą…

  2. MariuszInfo said

    1 listopada 2014, sobota,
    Uroczystość Wszystkich Świętych

    (Ap 7,2-4.9-14)
    Ja Jan ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy na czołach sługi Boga naszego. I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela: Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: Zbawienie u Boga naszego, Zasiadającego na tronie i u Baranka. A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czworga Zwierząt, i na oblicza swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen. A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli? I powiedziałem do niego: Panie, ty wiesz. I rzekł do mnie: To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili.

    (Ps 24,1-6)
    REFREN: Oto lud wierny, szukający Boga

    Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia,
    świat i jego mieszkańcy.
    Albowiem On go na morzach osadził
    i utwierdził ponad rzekami.

    Kto wstąpi na górę Pana,
    kto stanie w Jego świętym miejscu?
    Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca,
    który nie skłonił swej duszy ku marnościom

    On otrzyma błogosławieństwo od Pana
    i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
    Oto pokolenie tych, co Go szukają,
    którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

    (1 J 3,1-3)
    Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest. Każdy zaś, kto pokłada w Nim tę nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty.

    (Mt 11,28)
    Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy jesteście utrudzeni i obciążeni, a Ja was pokrzepię.

    (Mt 5,1-12a)
    Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.


    • MariuszInfo said

    • MariuszInfo said

      Listopadowa liturgia skupia się na celu życia i Bożym zamyśle wobec stworzenia. Nie jest zamiarem Boga, by kresem człowieka była śmierć, lecz wieczne życie w zjednoczeniu z Nim. Dlatego obchodzimy dziś nie „święto zmarłych”, ale wszystkich świętych, to znaczy tych, którzy już dotarli do celu i na zawsze zjednoczyli się z Bogiem. Osiągnęli cel uświęcając się przez naśladowanie Chrystusa drogą Błogosławieństw, stając się do Niego podobni. Tym, co nas najściślej, choć niewidocznie, jednoczy z Bogiem i upodabnia do Niego, jest przyjmowanie Chrystusa w Eucharystii.

      Aneta Zalesińska, „Oremus” listopad 2002, s. 4

      • pio0 said

        Świętość – recepta na szczęście

        Jakże często rodzi się w ludziach przekonanie, że Bóg jest nieprzyjacielem szczęśliwego życia. Nic bardziej błędnego! Ale pojmowanie szczęścia jedynie jako błogostanu zadowolenia, braku zmartwień, trudów i przeciwności w życiu jest spojrzeniem bardzo jednostronnym i iluzorycznym. Nawet trudne chwile przeżywane z Jezusem mogą się stać dla nas źródłem błogosławieństwa i szczęścia. Ubóstwo, cierpienie, łagodność, pokora, smutek, sprawiedliwość , miłosierdzie, czystość – to nie są wartości, które zachwycają świat i współczesnego człowieka. Kiedy jednak zaufamy Jezusowi, doświadczymy, że Jego błogosławieństwa czynią prawdziwie szczęśliwymi i prawdziwie ludźmi. Prawdziwie Jego przyjaciółmi i świętymi.


        Jezu, proszę wlej w moje serce wielkie pragnienie świętości oraz odwagę i wytrwałość w jej realizacji. Amen.

    • szafirek said

      za dusze w czyśćcu cierpiące

      Najświętsza Panno Nieugiętej Pomocy, Matko Litościwa racz spojrzeć na biedne dusze, które sprawiedliwość Boża w płomieniach czyśćcowych zatrzymuje. Drogie są one dla Twojego Boskiego Syna, zawsze Go one kochały i teraz pałają żądzą oglądania i posiadania Go, lecz nie mogą przerwać swych więzów, a ogień okrutny je pożera. Niech się więc wzruszy Twoje Serce, Litościwa Matko, pośpiesz z pociechą dla dusz, które cię zawsze kochały i teraz ślą swoje westchnienia do Ciebie. Dzieci to są twoje, bądź więc ich pomocą, nawiedzaj je, osłabiaj im ich męki, skróć ich cierpienia i nie zwlekaj z ich wybawieniem. Amen.

    • Powiew ze wschodu said

      Modlitwa Św. Gertrudy
      uwalnia 1000 dusz z czyśćca

      Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Najdroższą Krew Boskiego Syna Twego, Pana naszego Jezusa Chrystusa w połączeniu ze wszystkimi Mszami Świętymi dzisiaj na całym świecie odprawianymi, za dusze w Czyśćcu cierpiące, za umierających, za grzeszników na świecie, za grzeszników w Kościele powszechnym, za grzeszników w mojej rodzinie, a także w moim domu. Amen.

  3. Małgosia said

    Dzień pamięci,
    nie rozpamiętywania,
    chwila zadumy,
    nie ran rozdrapywania,
    dzień wspólnoty,
    duszy westchnienia,
    o zmarłych
    miłych chwil wspomnienia.
    Kto żyw do mogił podąży,
    należny oddać szacunek,
    wieczny ogień zapalić,
    kwiat złożyć,
    w modlitwie znaleźć
    dla duszy ratunek.
    I choć dzień to smutny,
    nie do końca pozbawiony radości,
    Oni odeszli tam,
    zostawili tu wszystkie miłości.
    I nie można powiedzieć, że
    Bóg odebrał nam wszystko,
    Oni zawsze tu są,
    Czujesz w sercu i duszy Ich bliskość.
    I nie można powiedzieć, że
    skoro nie ma Ich pośród żywych,
    to świat uczuć przekazany nam,
    nie jest światem uczuć prawdziwych.
    Wszak obdarzyli nas wiarą,
    ogrom wiedzy i uczuć darowali
    i nie znaczy,
    że skoro Ich brak,
    nie będziemy o Nich pamiętali.
    Wrócimy tu jeszcze nie raz,
    z żywym w sercu obrazem,
    znów zaświecimy znicz,
    pacierz zmówimy razem.

  4. Dana said

    Uroczystość Wszystkich Świętych

    1. XI

    ,,Pierwsze dwa dni listopada są dla chrześcijańskiego ludu szczególnym czasem wiary i modlitwy. Podkreślają one ,,eschatologiczny” charakter tego czasu (…). obchodząc bowiem uroczystość Wszystkich Świętych
    i wspominając wszystkich wiernych zmarłych, Kościół pielgrzymujący na ziemi przeżywa i wyraża w liturgii duchową wieź, która go łączy z Kościołem niebieskim. Dziś oddajemy cześć świętym wszystkich czasów i modlimy się za naszych bliskich zmarłych nawiedzając ich groby na cmentarzach. Jakże pocieszająca jest myśl, że nasi zmarli są razem
    z Maryją, z apostołami, z męczennikami i ze wszystkimi świętymi w Raju”

    Jan Paweł II

    • Powiew ze wschodu said

      Pamiętajmy, iż Dzięń Zaduszny raz na siedem lat przesuwany jest na 3 listopada (gdy wypada w niedzielę). I tak jest w tym roku.

  5. Małgosia said

    Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny
    to nie festiwal kwiatów i świateł…

    Pamiętajmy zatem o ofiarowaniu za dusze w czyśćcu cierpiące odpustu zupełnego w dniach 1-8 listopada

    Te dni, pozbawione modlitwy, pozostaną tylko pustymi spacerami. Postawiona świeczka, bez wiary, nie przypomni nam, że jesteśmy stworzeni do wieczności. Bez obecności na mszy św. i Eucharystii plastikowy wieniec nie otworzy drzwi do nieba duszom w Czyśćcu cierpiącym. Taka jest nasza wiara.

  6. Małgosia said

    Matko Boża Wybawicielko,
    ulituj się nad naszymi zmarłymi braćmi,
    a szczególnie nad tymi,
    którzy najbardziej potrzebują Bożego Miłosierdzia.

    Wstawiaj się za wszystkimi, którzy nas opuścili,
    by dokonało się w nich Dzieło oczyszczającej Miłości.
    Niech nasza modlitwa,
    złączona z modlitwą całego Kościoła,
    wyjedna im radość, która przewyższa
    wszelkie pragnienie,
    a naszym braciom żyjącym jeszcze na ziemi,
    zwłaszcza poddanym próbom i zwątpieniu,
    przyniesie pociechę i umocnienie.

    Matko Kościoła, pomóż nam,
    ziemskim pielgrzymom, coraz lepiej przeżywać każdy dzień
    naszej drogi do Zmartwychwstania.
    Ulecz rany naszej duszy i serca.
    Uczyń nas świadkami Niewidzialnego Boga,
    podążającymi do dóbr,
    których nie możemy dostrzec naszym wzrokiem,
    Apostołami nadziei podobnymi do strażników
    oczekujących świtu.
    Ucieczko grzeszników i Królowo Wszystkich Świętych,
    zgromadź nas wszystkich w owym dniu na wieczną Paschę
    w Domu Ojca.
    Przez Jezusa Chrystusa Pana naszego. Amen.

    • MariuszInfo said

      Małgosiu @
      Napisałaś bardzo słusznie i dobitnie, bo ileż jest warta nasza miłość, skoro jej uczynki
      mamy pod nosem, a nie wykonujemy ich czyż mogą powiedzieć, że kochają Boga,
      którego nie widzieli skoro tylu ludzi znaliśmy i możemy im pomóc w tajemnicy

  7. Leszek said

    1. Z kazania św. Bernarda, opata, dr Kościoła (1090-1153) nt. (właściwego rozumienia) Uroczystości Wszystkich Świętych:
    Śpieszmy ku braciom, którzy na nas czekają.
    „Na cóż potrzebne świętym wygłaszane przez nas pochwały, na cóż oddawana im cześć, na cóż wreszcie cała ta Uroczystość? Po cóż im chwała ziemska, skoro zgodnie z wierną obietnicą Syna sam Ojciec niebieski obdarza ich chwałą? Na cóż im nasze śpiewy? Nie potrzebują święci naszych pochwał i niczego nie dodaje im nasz kult. Tak naprawdę, gdy obchodzimy ich wspomnienie, my sami odnosimy korzyść, nie oni. Co do mnie, przyznaję, że ilekroć myślę o świętych, czuję, jak się we mnie rozpala płomień wielkich pragnień. Pierwszym pragnieniem, które wywołuje albo pomnaża w nas wspomnienie świętych, jest chęć przebywania w ich upragnionym gronie, zasłużenie na to, aby się stać współobywatelami i współmieszkańcami błogosławionych duchów, nadzieja połączenia się z zastępem patriarchów, ze zgromadzeniem proroków, z orszakiem Apostołów, z niezmierzoną rzeszą męczenników, wspólnotą wyznawców, z chórem dziewic, wreszcie zjednoczenie się i radość we wspólnocie wszystkich świętych. „Kościół pierworodnych” (Hbr 12,23) chce nas przyjąć, a nas to niewiele obchodzi, pragną nas spotkać święci, my zaś nie zważamy na to, oczekują nas sprawiedliwi, a my się ociągamy. Obudźmy się wreszcie, bracia, powstańmy z Chrystusem. Szukajmy tego, co w górze; do tego, co w górze, podążajmy (Kol 3,1n). Chciejmy ujrzeć tych, którzy za nami tęsknią, śpieszmy ku tym, którzy nas oczekują, duchowym pragnieniem ogarnijmy tych, którzy nas wyglądają. A nie tylko trzeba nam pragnąć wspólnoty ze świętymi, lecz także udziału w ich szczęściu (Ps 16,3). Gdy więc pragniemy ich obecności, z największą gorliwością zabiegajmy również o wspólną z nimi chwałę. Taka gorliwość nie jest zgubna ani też zabieganie o taką chwałę nie jest niebezpieczne.
    Drugim pragnieniem, które budzi w nas wspomnienie świętych, jest, aby Chrystus, nasze życie, ukazał się tak jak im również i nam, abyśmy i my ukazali się z Nim w chwale (Kol 3,4). Teraz bowiem nasza Głowa, Chrystus, objawia się nam, nie jakim jest, ale jakim stał się dla nas; ukoronowany nie chwałą, ale cierniami naszych grzechów (Hbr 2,9). Byłoby rzeczą niegodną, aby ten, kto przynależy do Głowy ukoronowanej cierniami, szukał łatwego życia, albowiem purpura nie jest dlań oznaką chwały, ale hańby. Nadejdzie chwila pojawienia się Chrystusa i jego śmierć nie będzie już głoszona. Wówczas poznamy, że i my umarliśmy, a nasze życie ukryte jest w Chrystusie (Kol 3,3). Ukaże się Głowa w chwale, a wraz z nią zajaśnieją uwielbione członki. Wtedy to Chrystus odnowi nasze ciało poniżone upodabniając je do chwały Głowy, którą jest On sam (Flp 3,21). Do tej chwały podążajmy bezpiecznie i z całą usilnością. Aby zaś dane nam było pragnąć i dążyć do tak wielkiego szczęścia, powinniśmy się starać o pomoc świętych. Za ich łaskawym wstawiennictwem otrzymamy to, co przerasta nasze możliwości”.

    • Leszek said

      2. Z traktatu św. Cypriana, biskupa i męczennika (ok. 200-258), «O śmierci»:

      …Trzeba nam, bracia umiłowani, wiedzieć i często rozważać, że wyrzekliśmy się świata, że przebywamy tutaj chwilowo jako pielgrzymi i goście. Przyjmijmy z radością ów dzień, który każdemu wyznaczy trwałe mieszkanie, wyrwie nas ze świata, wyzwoli z jego więzów oraz przekaże królestwu i szczęściu wiecznemu. Jakiż wędrowiec nie chciałby powrócić do ojczyzny? Naszą ojczyzną jest niebo (Flp 3,20; Hbr 11,13-16). Czeka tam na nas wielka rzesza tych, których miłujemy: rodzice, rodzeństwo, dzieci; oczekują nas pewni zbawienia, a jedynie zatroskani o nasze. Jakże wielka będzie wspólna radość dla nich i dla nas spotkać się i wzajemnie powitać! Jakżeż to wielkie szczęście w królestwie niebieskim nie obawiać się więcej śmierci, jakże doskonałe i nieustanne szczęście, żyć na wieki! Oto tam chwalebny orszak Apostołów, uszczęśliwiony chór proroków, tam niezliczona rzesza męczenników ukoronowana chwałą z powodu zwycięstwa w walce i cierpieniu. Tam zwycięskie dziewice, które pokonały pożądanie ciała mocą wstrzemięźliwości; tam obdarowani jałmużnicy, którzy spełnili czyny sprawiedliwości, bo udzielali potrzebującym pożywienia i innego wsparcia. Oni to, zachowując przykazania Pana, przenieśli swe ziemskie dziedzictwo do niebiańskich skarbców. Spieszmy ku nim, bracia umiłowani, z wszelką gorliwością. Niech Bóg zobaczy te nasze myśli, niech Chrystus wejrzy na to postanowienie umysłu naszego i wiary, niech nam udzieli tym większej nagrody swojej miłości, im goręcej będziemy Go oczekiwać”.

  8. Dana said

    Cytat z „Dzienniczka” nr 20
    W tym czasie zapytałam się Pana Jezusa: za kogo jeszcze mam się modlić? Odpowiedział mi Jezus, że na przyszłą noc da mi poznać, za kogo mam się modlić.

    Ujrzałam Anioła Stróża, który mi kazał pójść za sobą. W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy im przyjść z pomocą. Płomienie, które paliły je, nie dotykały się mnie. Mój Anioł Stróż nie odstępował mnie ani na chwilę. I zapytałam się tych dusz, jakie ich jest największe cierpienie? I odpowiedziały mi jedno zgodnie, że największe dla nich cierpienie to jest tęsknota za Bogiem. Widziałam Matkę Bożą odwiedzającą dusze w czyśćcu. Dusze nazywają Maryję „Gwiazdą Morza”. Ona im przynosi ochłodę. Chciałam więcej z nimi porozmawiać, ale mój Anioł Stróż dał mi znak do wyjścia. Wyszliśmy za drzwi tego więzienia cierpiącego. – [Usłyszałam głos wewnętrzny], który powiedział: Miłosierdzie Moje nie chce tego, ale sprawiedliwość każe. Od tej chwili ściślej obcuję z duszami cierpiącymi.

  9. Leszek said

    O istocie wiecznych niewypowiedzianych radościach i szczęściu, które są udziałem świętych i błogosławionych w Niebie. Z Księgi Psalmów:
    „Panie, ku świętym, którzy są na Twojej ziemi, wzbudź we mnie miłość przedziwną/upodobanie” (16,3) i „Szczęśliwy te, kto mieszka w Twoich pałacach. Niech nas nasycą dobra Twego domu, świętość Twojego przybytku” (65,5) i „Szczęśliwi, którzy mieszkają w Twoim domu Panie (por. J 14,2), nieustannie Ciebie wychwalają” (84,5).
    Z „Dialogu o Bożej Opatrzności czyli Boskiej Księgi Nauki” św. Katarzyny ze Sieny (1347-1380):
    I. z rozdz. „Nauka o Moście”, XLI – O chwale błogosławionych
    1. „Dusza sprawiedliwa, która kończy życie w miłości (por. Rz 6,8n), związana jest miłością. Nie może wzrastać w cnocie, bo minął czas. Lecz może zawsze kochać z tą miłością, z jaką przychodzi do Mnie i tą miarą będzie jej odmierzone (Mt 7,2b). Zawsze pragnie Mnie, i zawsze Mnie kocha, i pragnienie jej nie jest nigdy daremne; czuje głód i jest nasycona; nasycona czuje jeszcze głód; i unika w ten sposób niesmaku przesytu, jak i męki głodu.
    W miłości r a d u j ą s i ę wybrani moi wiecznym widokiem Moim; uczestniczą w dobru, które mam w sobie i którego udzielam wedle miary jego; tą miarą jest stopień miłości, z jaką przyszli do Mnie. Ponieważ trwali w miłości Mojej (J 15,10) i w miłości bliźniego i są zjednoczeni przez miłość czy to ogólną, czy szczególną, które wypływają z tejże samej miłości, radują się i weselą, poza dobrem, które wszyscy posiadają wspólnie, również szczęściem innych, uczestnicząc przez miłość, w dobru drugiego. Święci radują się i weselą z aniołami, wśród których są umieszczeni wedle stopni i jakości cnót, jakie głównie uprawiali na świecie, związani z sobą węzłem miłości. Uczestniczą też szczególnie w szczęściu tych, których kochali czulej na ziemi, osobliwą miłością. Przez miłość tę wzrastali w łasce i cnocie i pobudzali jeden drugiego do stwierdzania chwały i sławy imienia Mego w sobie i w bliźnim. Tej miłości nie utracili w życiu wiecznie trwającym, przeciwnie, uczestnicząc coraz ściślej i z większą obfitością jeden w miłości drugiego, pomnażają dobro powszechne. Nie chciałbym, abyś myślała, że tym dobrem szczególnym radują się tylko sami między sobą. Tak nie jest; uczestniczą w nim wszyscy szczęśliwi mieszkańcy nieba, wszyscy umiłowani synowie Moi i cała natura anielska. Gdy dusza dochodzi do życia wiecznego, wszyscy uczestniczą w dobru tej duszy, jak i ta dusza w dobru wszystkich. Nie aby ich czy jej czara mogła się zwiększyć, lub też musiała być dopełniona, bowiem jest pełna i zwiększyć się nie może, lecz czują radość, upojenie, zachwyt, wesele, które odświeżają się w nich na widok tej duszy. Widzą, że przez Moje miłosierdzie wzniesiona została z ziemi w pełni łaski, radują się we Mnie dobrem tej duszy, które otrzymała przez Moją dobroć.
    I dusza ta jest szczęśliwa we Mnie i w duszach, i w duchach błogosławionych, widząc i poznając w nich piękność i słodycz Mojej miłości. Wszystkie pragnienia ich wołają w obliczu Moim o zbawienie całego świata. Życie ich skończyło się w miłości bliźniego, nie utracili tej miłości. Przeszli z nią przez bramę, którą jest Jednorodzony Syn Mój (por. J 10,7.9), związani są tym węzłem miłości, w którym zakończyli życie i trwają w nim wiecznie…. cdn

    • Leszek said

      cd.: … Błogosławieni pragną też odzyskać swe ciało. Choć nie posiadają go obecnie, nie martwią się tym; radują się z góry pewnością, że posiądą je kiedyś. To, że go obecnie nie posiadają, nie smuci ich i nie umniejsza ich szczęśliwości. Nie doznają z tego powodu cierpienia.
      Nie myśl, że szczęśliwość ciała po zmartwychwstaniu przysporzy szczęśliwości duszy. Wynikałoby z tego, że dopóki dusza jest oddzielona od ciała, posiada szczęśliwość niedoskonałą. To być nie może, gdyż nie brak jej niczego do doskonałości. Nie ciało czyni duszę szczęśliwą, lecz dusza darzy ciało szczęśliwością; ona wzbogaci je własną obfitością, gdy w ostatni dzień sądu przyodzieje się własnym ciałem, które zrzuciła. Jak dusza jest nieśmiertelna, jak została utrwalona i ustalona we Mnie, tak ciało przez to zjednoczenie staje się nieśmiertelne; straciwszy swą ciężkość staje się subtelne i lekkie. Tedy wiedz, że ciało przyjęte do chwały przeszłoby (J 20,19.26) poprzez mur; ani ogień, ani woda nie wyrządzi mu szkody; nie swą własną siłą, lecz siłą pochodzącą z duszy, będącą darem Mej łaski, udzielonym przez mą niewysłowioną miłość, która kazała Mi ją stworzyć na obraz i podobieństwo Moje. Oko intelektu twego nie zdoła zobaczyć, ani ucho twoje usłyszeć, ani język twój opowiedzieć, ani serce pomyśleć, jak wielkie jest dobro wybranych (por.1Kor 2,9).
      Jakaż rozkosz dla nich widzieć Mnie, który jestem wszelkim dobrem. O jaką radość czuć będą posiadłszy uwielbione ciało. Dobra tego dostąpią dopiero na sądzie powszechnym, lecz teraz nie czują cierpienia. Niczego nie brak im do szczęśliwości, dusza jest pełna w sobie; ciało będzie uczestniczyć w tej szczęśliwości, jak ci rzekłem…

    • Leszek said

      2. Dalej z Dialogu…”:
      … Nikt z urodzonych nie przechodzi przez to życie bez trudu bądź ciała, bądź ducha. Trudy ciała znoszą słudzy moi, lecz duch ich jest wolny; to znaczy, że nie czują oni smutku z powodu trudu, gdyż wola ich jest w zgodzie z wolą moją, a wola właśnie zadaje cierpienie człowiekowi. Mękę ducha i ciała natomiast znoszą ci, o których ci mówiłem i którzy w tym życiu mają przedsmak piekła, jak słudzy moi mają przedsmak życia wiecznego.
      Czy wiesz, na czym głównie polega s z c z ę ś l i w o ś ć błogosławionych? Na tym, że mają wolę pełną tego, czego pragną. Pragną Mnie, a pragnąc Mnie, posiadają Mnie i kosztują Mnie bez przeszkody, uwolnieni od ciężaru ciała, które jest prawem powstającym przeciwko duchowi. Ciało było przeszkodą, która nie pozwalała im poznać doskonale prawdy; uwięzieni w ciele, nie mogli oglądać Mnie twarzą w twarz. Lecz odkąd dusza zrzuciła ciężar ciała, wola jej jest pełna Mnie: gdyż pragnąc w i d z i e ć Mnie, widzi Mnie i na tym w i d z e n i u p o l e g a wasza szczęśliwość. Widząc poznaje; poznając kocha; kochając kosztuje Mnie, najwyższego i wiecznego Dobra; kosztując Mnie nasyca i napełnia swą wolę, zaspokaja pragnienie widzenia i poznania Mnie; jednocześnie pragnąc posiada i posiadając pragnie; i jak ci rzekłem, pragnienie to dalekie jest od cierpienia, a posiadanie od przesytu (por. Ap 7,16-17). Więc widzisz, że szczęśliwość sług moich polega przede wszystkim na widzeniu i poznaniu Mnie; to poznanie i widzenie napełnia ich wolę. Dusza widzi to, czego pragnie, i tak jest nasycona. Jak ci rzekłem, radować się życiem wiecznym, to posiadać to, czego wola pragnie. Teraz wiedz, że życie wieczne, to widzenie Mnie, poznanie Mnie (por. Ps 17,15).
      Ludzie w tym życiu mają p r z e d s m a k ż y c i a w i e c z n e g o, jeśli w tym kosztują tego samego dobra, jakim będą kiedyś nasyceni.
      Na czym polega ten przedsmak w tym życiu? Odpowiem ci…
      Zob. dalej:

    • Leszek said

      Jeszcze tak o istocie wiecznego szczęścia i radości świętych i błogosławionych tak mówi w innym miejscu „Dialogu…”, Bóg Ojciec:

      „Córko, rozszerz serce swoje i otwórz oko intelektu światłem wiary, aby widzieć, z jak wielką miłością stworzyłem człowieka i zarządziłem w nim wszystko, aby r a d o w a ł s i ę najwyższym i wiecznym s z c z ę ś c i e m Moim. …
      Jeśli wzniesiesz wzrok ku Mnie, który jestem życiem wiecznym, jeśli spojrzysz na naturę anielską i na o b y w a t e l i m i a s t a n i e ś m i e r t e l n e g o, którzy mocą krwi Baranka dostąpili życia wiecznego (Hbr 12,22), ujrzysz, że mądrze obmyśliłem ich miłość. Nie chciałem, aby ktoś mógł cieszyć się tylko swym szczęściem własnym w tym błogim życiu, które otrzymał ode Mnie, bez współudziału w nim innych. Nie chciałem tego i miłość ich ma tę przykazaną, doskonałą właściwość, że największy cieszy się szczęściem najmniejszego i najmniejszy szczęściem największego (por. 1Kor 12,26b). Jeśli mówię o najmniejszym, mam na myśli miarę, którą otrzymał, bo każdy ma pełnię, najmniejszy i największy, lecz każdy w różnym stopniu, jak ci to na innym miejscu wyłożyłem. O jakże braterska jest ta miłość! Jak ściśle jednoczy te wszystkie dusze ze Mną i między sobą, bo mają ją ode Mnie i Mnie ją zawdzięczają z świętą bojaźnią i należną czcią. Wiedząc o tym, płoną miłością do Mnie, we Mnie widzą i poznają godność, do której ich podniosłem. Anioł obcuje z człowiekiem, z duszą błogosławioną; błogosławieni z aniołami; i wszyscy wspólnie cieszą się posiadaniem Mnie. Jest to r a d o ś ć, wesele bez smutku, słodycz bez goryczy, bo w życiu swym i w swej śmierci zakosztowali Mnie miłością w miłości bliźniego. Kto ustanowił ten porządek? Mądrość Moja przez przedziwną i słodką opatrzność…

  10. Leszek said

    Wielce niepojącym jest dzisiaj fakt, że niestety zdarzają się duchowni, którzy mimo tego cj. zapisane w Piśmie Świętym, zwłaszcza w św. Ewangelii/nauczaniu Pana Jezusa Chrystusa twierdzą, że piekła nie ma, bądź, że Bóg jest tak miłosierny, że piekło będzie puste, że wieczna kara będzie przez Niego anulowana, powołując się na błędni rozumiany tekst z Dz 3,21. Nadto często się spotyka w rozmowach z ludźmi, też i w audycjach radiowych takie twierdzenia bądź pytania:
    „Jakże moglibyśmy być szczęśliwi w niebie, wiedząc, że ktoś z naszych najbliższych, bliskich, przyjaciół itd. został potępiony na wieki?’ Wydaje się im, że jest to nie do pogodzenia. Stawanie takich pytań wynika tez i z tego faktu, że na tej ziemi nasze pojmowanie prawd wiecznych jest z konieczności ograniczone. Cała zaś prawdę pojmiemy dopiero w wieczności, oby w Niebie.
    Dobrą odpowiedzią na takie pytania mogłyby być, te oto słowa Boga Ojca z przytaczanego już „Dialogu… Księgi Boskiej Nauki” św. Katarzyny ze Sieny:

    …Święci są tak zgodni z wolą Moją, że mogą chcieć tylko to, czego Ja chcę; wolna wola ich tak jest związana węzłem miłości, że gdy minie czas, stworzenie obdarzone rozumem, które umiera w stanie łaski, nie może już grzeszyć. Wola ich tak bardzo jest zjednoczona z Moją, że gdy ojciec lub matka widzą syna w piekle, gdy syn widzi w piekle ojca i matkę, nie martwią się tym, są nawet radzi widząc, że są ukarani, jako nieprzyjaciele Moi. Nic nie może poróżnić ich ze Mną; wszystkie pragnienia ich są spełnione. Pragnieniem błogosławionych jest widzieć chwałę Moją w was podróżnych pielgrzymach, którzy zawsze biegniecie do kresu śmierci. Pragnąc chwały Mojej, pragną zbawienia waszego, przeto zawsze modlą się do Mnie za was. Pragnienie to spełniam, choć tam, gdzie wy ciemni nie wierzgacie (zob. Pwt 32,15; Dz 26,14) przeciwko miłosierdziu Mojemu… (z rozdz. „Nauka o Moście”, XLI – O chwale błogosławionych).
    Podobnie możemy przeczytać w „Poemacie Boga-Człowieka” Marii Valtorty, w rozmowie Pana Jezusa z Maria, matką Judasza:
    … «Niebo? [– pyta dalej matka Judasza – ] Ale, o Panie, małżonka, siostra lub matka… której nie uda się zbawić tych, których kocha, i ujrzy ich potępionych… czy będzie mogła, będąc w Raju, posiąść [szczęście] Raju? Czy nie sądzisz, że nigdy nie będzie mieć radości, bo… ciało z jej ciała, krew z jej krwi zasłużyły na wieczne potępienie? Ja myślę, że ona nie będzie mogła cieszyć się, widząc kogoś, kogo kocha, wydanego na pastwę straszliwej kaźni…» «Jesteś w błędzie, Mario. Oglądanie Boga, posiadanie Boga to źródło tak nieskończonej szczęśliwości, że nie ma udręki dla zbawionych. Będą aktywni i uważni wobec tych, których jeszcze mogą ocalić, ale już nie będą cierpieć z powodu tych, którzy oddzielili się od Boga i oddalili się od nich, będących w Bogu. Komunia świętych jest dla świętych». (z Księgi 4,66, cz.2, str. 230/231).
    Warto też by przytoczyć te, oto słowa św. Augustyna.
    „Jeżeli zaś na drugim świecie, skutkiem Sądu Ostatecznego przyjdzie Boża pomsta, sprawiedliwemu podoba się to samo, co i Bogu, żeby nie było dobrze złym, żeby z nagrody należącej się pobożnym nie korzystali również bezbożni” (zob. Syr 41,8-10; źródło: „Objaśnienia psalmów”, t. 3, str. 399/400; z komentarza do Ps 58,11a: ‘sprawiedliwy cieszy się, kiedy widzi karę’). cdn

    • Leszek said

      cd.: W „Dialogach” na postawione pytanie: „Jak jest ze świętością sprawiedliwych, skoro nie modlą się za wrogów, choć widzą ich w ogniu piekielnym, przecież i im powiedziano: „Módlcie się za wrogów waszych (Mt 5,44)?”, św. Grzegorz Wielki (540-604, dr Kościoła, papież) tak odpowiada:

      „Wtedy modlą się za swych wrogów, gdy mogą ich serca nakłonić do owocnej pokuty i uratować ich, jeśli się nawrócą. O co bowiem innego za wrogów modlić się trzeba, jeśli nie o to, co mówi apostoł Paweł: „aby im Bóg dał ducha prawdy do poznania prawdy i wyzwolili się z więzów szatana , który ich trzyma pojmanych według swej woli’ (2Tm 2,25). Dlaczego wtedy mieli by się za nich modlić , skoro już żadną miarą od zła do sprawiedliwości nawrócić się nie mogą? (por. 1J 5,16). Z tejże przyczyny nie modlą się za ludzi, skazanych na ogień wieczny jak się i teraz (nikt) nie modli za diabła i jego aniołów, skazanych na wieczne katusze. Z tego również powodu teraz święci ludzie nie modlą się za zmarłych niewierzących i bezbożników, o których już wiedzieli, że zostali skazani na wieczną mękę. Jeśli teraz sprawiedliwi nie okazują żadnej litości dla zmarłych i potępionych niesprawiedliwych, choć sami wiedzą, że i sami w swym ciele muszą cierpieć niejedno za to, co podległe sądowi, to o ileż surowiej patrzą wtedy na męki potępionych, będąc wolni od braków, podległego skażeniu ciała, gdy już bliżej i ściślej ze Sprawiedliwością są złączeni? Na skutek tego złączenia z Najsprawiedliwszym Sędzią, ich duchy tak są przejęte Jego surowością, że niepodobna im się to, co choćby nieco się sprzeciwia wiekuistemu prawu”.
      (z księgi IV/44).

    • Leszek said

      W przedmowie książki O. F. X. Schuppe poświęconej piekłu „Piekło – dogmat o piekle na przykładach faktów z życia świętych i historii Kościoła”, tak czytamy:
      …już tutaj możemy zrozumieć, że w niebie ujrzymy nieskończone miłosierdzie Boże ofiarowujące swe łaski każdej duszy i pojmiemy przyczyny, dla których pewne dusze z własnej woli odmówiły przyjęcia łaski potępiając się na wieki. Ponieważ Bóg jest najwyższą Doskonałością, łączącą nieskończone miłosierdzie z nieskończoną sprawiedliwością, zrozumiemy dlaczego dusze te utraciły Boga i potwierdzimy doskonałość wyroków Najwyższego, nawet w przypadku duszy bliskich…
      I dalej autor przedmowy napisał nader ważne słowa, o których nie powinno się zapominać, te mianowicie: „Ale co jest ważniejsze, to nie spekulowanie jak odczujemy utratę bliskich na niekończące się wieki, lecz determinacja by uczynić wszystko, co w naszej mocy tu na ziemi, gdy jeszcze jest czas, aby pomóc zbawić ich dusze. A każdy z nas może uczynić bardzo wiele. Przede wszystkim modlitwą, ofiarą, pokutą w ich intencji oraz braterską troską. Może to być czas poświęcony tej osobie na rozmowę o Bogu, dobra książka, pomoc w znalezieniu dobrego przewodnika duchowego, itp. Można tak wiele zrobić dobrego; i o to właśnie chodzi! Zamiast narzekać i tracić czas na narzekania, już teraz trzeba nam uderzyć w same bramy nieba, aby wyprosić ratunek dla dusz zagrożonych potępieniem- już teraz, gdy te osoby żyją wśród nas, a nie potem, gdy będzie już za późno. Jakaż wtedy będzie nasza radość w niebie!” (str. 17/18).

    • Leszek said

      …Pragnieniem błogosławionych jest widzieć chwałę Moją w was podróżnych pielgrzymach, którzy zawsze biegniecie do kresu śmierci…

      Rozwinięcie powyższego znajdziemy w innym miejscu „Dialogu… Boskiej Księdze Nauki’, gdzie Bóg Ojciec, tak mówi:
      … W tym życiu śmiertelnym, gdzie jesteście podróżnymi, związałem was węzłem miłości. Człowiek, chcąc nie chcąc, związany jest z bliźnim. Jeśli rozłączy się z nim przez uczucie przeciwne miłości bratniej, pozostaje związany z nim koniecznością. Chciałem, abyście czynami i sercem jednoczyli się z sobą w miłości; lecz skoro zatracacie miłość serca, postanowiłem nie dać nikomu z ludzi możności zaspokajania samemu wszystkich potrzeb życia ludzkiego, abyście musieli z konieczności zachować łączność przynajmniej w czynach. Każdy otrzymał w podziale zdolność szczególną i jedni muszą uciekać się do drugich, aby zaopatrzyć się w to, czego im potrzeba. Jak widzisz, rzemieślnik udaje się do rolnika, rolnik do rzemieślnika, jeden potrzebuje drugiego, bo żaden z nich nie umie zrobić tego, co wytwarza drugi. Tak samo ksiądz i zakonnik potrzebuje człowieka świeckiego, a człowiek świecki zakonnika; jedni niezbędni są drugim. I tak wszyscy.
      Czyż nie mogłem dać każdemu z ludzi wszystkiego? Owszem, lecz opatrzność moja chciała, aby jeden zależał od drugiego i musiał w ten sposób zarazem czynem i uczuciem miłości jednoczyć się z bliźnimi. …
      Zawstydzają was własne członki, gdyż wspomagają się miłością, której wy nie znacie. Gdy głowa jest chorą, podpiera ją ręka, jeśli cierpi palec, tak malutki członek, głowa nie odmawia mu pomocy pod pozorem, że jest najwyższą i najszlachetniejszą częścią ciała, lecz służy mu słuchem, wzrokiem, słowem, wszystkim co posiada. Tak czynią wszystkie inne członki. Inaczej czyni pyszny człowiek, który widząc, że jeden z jego członków jest biedny i chory, nie spieszy mu z pomocą, nie tylko wszystkim, co ma, lecz choćby najdrobniejszym słowem dobroci; przeciwnie odwraca się odeń z wyrzutem i odrazą…

    • EWA DM said

      Nie ma piekła?
      A, co to jest:
      Mt 23, 33
      Węże, plemię żmijowe, jak wy możecie ujść potępienia w piekle?

      Przestroga dla uczonych w Piśmie:
      Mt 23,13
      Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą.

      Oraz przestroga dla wszystkich:
      Mt 5, 20
      Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.

      Tak więc, żadne lukrowane mniemania nie zastąpią Słowa Bożego.

  11. ... said

    Dziś uroczystość Wszystkich Świętych. Tak na przestrzeni lat rozwijał się ich kult

    Dziś obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. Wywodzi się ona głównie z czci oddawanej męczennikom, którzy oddali swoje życie dla wiary w Chrystusa, a których nie wspomniano ani w martyrologiach miejscowych, ani w kanonie Mszy Świętej. Pierwotnie święto to obchodzono 13 maja. Tradycja kultu świętych sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa.

    Stopniowo kult świętych rozprzestrzeniał się w całym Kościele, a gdy w roku 610 papież Bonifacy IV otrzymał od cesarza Panteon (starożytną świątynię pogańską), rozkazał złożyć tam relikwie świętych i rozpocząć budowę świątyni pw. Matki Bożej Męczenników. Początkowo wspomnienie świętych męczenników obchodzono 13 maja, jednak papież Grzegorz III w 731 przeniósł tę uroczystość na 1 listopada, a papież Grzegorz IV w 837 roku postanowił, że 1 listopada będzie dniem dniem poświęconym pamięci nie tylko męczenników, ale wszystkich świętych Kościoła katolickiego.

    Jednym z najdawniejszych, zachowanych kazań spisanych w języku polskim jest kazanie na uroczystość Wszystkich Świętych (In Die Omnium Sanctorum). Kazanie to znajduje się w rękopisie Biblioteki Kapitulnej w Pradze i pochodzi z połowy XV wieku.

    Co ciekawe uroczystość Wszystkich Świętych była dniem wolnym od pracy nawet w czasach PRL-u, ale oficjalnie starano się nadać mu charakter świecki i nazywano je dniem Wszystkich Zmarłych bądź Świętem Zmarłych. Nazwa ta utrwaliła się w świadomości wielu osób.

    Następnego dnia po Wszystkich Świętych w Dzień Zaduszny (2 listopada) obchodzony jest dzień wspominania zmarłych (w Polsce zwany Zaduszkami). Dla katolików łacińskich i wielu innych chrześcijan zachodnich jest to dzień modlitw za wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata.

    Poniżej zamieszczamy film z litanią do wszystkich świętych:

  12. Cichykatolik said

    Pamiętam, czytałem kiedyś ten wywiad w języku Polskim, może warto poszukać, jeśli wymagałoby to mniejszego wysiłku niż tłumaczenie, spróbuję w wolnej chwili. Pozdrawiam

  13. Weronika said

    Matka Boża podczas jednego z objawień (10 stycznia 1993 r.)w Medjugorie powiedziała: „W czyśćcu są dusze, które żarliwie modlą się do Boga, ale za które nie modli się na ziemi żaden krewny ani przyjaciel. Bóg pozwala im korzystać z modlitw innych osób. Zdarza się, że Bóg im pozwala przejawiać swą obecność w różny sposób wobec bliskich na ziemi, aby przypomnieć ludziom o istnieniu czyśćca i uzyskać od nich modlitwy do Boga, który jest sprawiedliwy, ale dobry”.

    Pisząc o potrzebie modlitwy za dusze czyśćcowe nie sposób nie wspomnieć o Marii Simmie, która wielokrotnie doświadczała obecności dusz osób zmarłych, które prosiły ją o modlitwę. Doświadczenie odwiedzin dusz czyśćcowych miało w historii Kościoła bardzo wielu świętych. Gdy się pochylimy nad ich świadectwami okazuje się, że wszyscy mówią to samo. W naszych czasach o konieczności modlitwy za nie mówiła właśnie Maria Simma.

    Jej pierwsze spotkanie z duszą czyśćcową miało miejsce w 1940 roku. Między trzecią a czwartą nad ranem usłyszała kroki w sypialni. Zobaczyła, że w jej pokoju jest ktoś obcy. Powoli chodził tam i z powrotem. Surowym tonem Maria Simma zapytała go jak tu wszedł, ale on cały czas nie odpowiadał. Kiedy wyskoczyła z łóżka i chciała złapać go za rękę uchwyciła tylko powietrze. Następnego dnia po Mszy św. poszła do swojego kierownika duchowego i wszystko mu opowiedziała. Ten poradził jej by nie pytała „kim jesteś”?, ale „czego chcesz ode mnie”? Gdy następnej nocy tak zrobiła usłyszała w odpowiedzi: „zamów trzy Msze św. w mojej intencji i będę uwolniony”. Wtedy Maria Simma zrozumiała, że była to dusza czyśćcowa.

    Wśród najskuteczniejszych sposobów pomocy naszym zmarłym w wyswobodzeniu się z czyśćca jest Msza św. ponieważ w niej Chrystus ofiaruje się Bogu z miłości do nas. Jest to ofiara samego Chrystusa, najpiękniejsza z ofiar. Dusze czyśćcowe mówią, że łzy są bezużyteczne; to jedynie modlitwa może im pomóc. Innym środkiem pomocy jest ofiarowanie w intencji osoby zmarłej swych cierpień a także modlitw. Tymi najskuteczniejszymi są: droga krzyżowa oraz różaniec. Dusze czyśćcowe powiedziały także Marii Simmie, że nieocenioną wartość dla ich wyzwolenia mają odpusty.

  14. Weronika said

    O czyśćcu i skutkach niezałatwionych za życia spraw

    Pewna siostra zakonna po zapoznaniu się z książką Moje przeżycia z duszami czyśćcowymi, będącą zapisem wspomnień austriackiej mistyczki Marii Simmy, postanowiła zrobić wywiad z autorką. Maria od 1940 roku aż do swojej śmierci w roku 2004 była często nawiedzana przez dusze cierpiące męki czyśćcowe. Prosiły ją o modlitwę i ratunek, gdyż same z siebie już nic nie mogły uczynić. To, o czym opowiada Maria, rzuca światło na sprawy dusz czyśćcowych. Dzięki niej dowiadujemy się, jak sprawy niezałatwione wcześniej za życia, „ciągną się” za duszami po śmierci i mają skutki także dla ich krewnych.

    Agnieszka Stelmach

    Maria Simma urodziła się 5 lutego 1915 r. w niewielkim, ale urokliwym austriackim miasteczku Sonntag. Już od dziecka odznaczała się głęboką religijnością. Przez wiele lat pracowała jako służąca. Trzykrotnie podejmowała próby wstąpienia do klasztoru, jednak za każdym razem odmawiano jej przyjęcia ze względu na słabe zdrowie. Od śmierci ojca w 1947 r. mieszkała sama w rodzinnym domu. Jedynym źródłem jej utrzymania było ogrodnictwo, prace chałupnicze i sprzątanie kościoła.

    Simma zgodnie z zaleceniami św. Ludwika Grignion de Montfort złożyła ślub czystości Matce Bożej i ofiarowała całe swoje życie, aby nieść pomoc duszom w czyśćcu cierpiącym przez modlitwę, cierpienie i apostołowanie. Katechizowała, a także służyła pomocą w przygotowywaniu dzieci do Pierwszej Komunii Świętej.


    Gdy miała 25 lat, otrzymała od Pana Boga specjalny charyzmat spotkań z duszami czyśćcowymi. Pierwsze takie spotkanie odbyło się w 1940 roku. Około czwartej nad ranem w sypialni przebudziły ją czyjeś kroki. Na pytanie, kto to, jak tu wszedł i czego szuka, nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Wstała więc z łóżka i próbowała złapać tajemniczego gościa, ale… chwyciła tylko powietrze. Była bardzo zdziwiona. Widziała postać, jednak nie mogła jej dotknąć. Spróbowała jeszcze raz, lecz bezskutecznie. Rano opowiedziała wszystko swojemu spowiednikowi, który jej poradził, żeby w takich sytuacjach zawsze stawiała pytanie, po co osoba przychodzi i czego sobie życzy. Następnej nocy przyszedł ten sam zmarły. Zapytany przez Marię odpowiedział, że bardzo prosi, aby odprawiono za niego trzy Msze Święte. Od tego czasu dusze czyśćcowe zaczęły regularnie ją odwiedzać, prosząc szczególnie o Msze, a także o modlitwę różańcową i Drogę Krzyżową.

    czyściec dusze i nadzieja MaryjaCIERPIENIA „ZASTĘPCZE”

    Marię w jej posłannictwie wspierał zarówno ksiądz proboszcz, jak i miejscowy biskup ordynariusz. Simma pomagała duszom czyśćcowym nie tylko przez modlitwę, ale również przez cierpienia ofiarowane w ich intencji. Cierpienia te odpowiadały grzechom, za które dusze czyśćcowe musiały odpokutować.

    Cierpienia zastępcze, których doświadczała Maria, nasilały się szczególnie w listopadzie, gdyż wtedy odwiedzało ją najwięcej dusz. Warto wspomnieć o przypadku księdza, który zmarł w Kolonii w 555 r. i zjawił się u Marii z prośbą, aby dobrowolnie przyjęła cierpienie zastępcze za jego ciężkie przewinienia, bo inaczej będzie musiał oczyszczać się aż do dnia Sądu Ostatecznego. Simma zgodziła się i od razu zaczęła doznawać strasznej męki. Ksiądz ten musiał pokutować za niegodne sprawowanie Mszy Świętych, odstąpienie od wiary i zabójstwo towarzyszek św. Urszuli. Co ciekawe, przypadek tego księdza jest odnotowany w kronikach historycznych z tamtego okresu.


    Maria Simma, podobnie jak niektórzy święci w sposób szczególny pomagający duszom w czyśćcu cierpiącym, wielokrotnie powtarzała, że czyściec to wspaniały wynalazek Pana Boga, dzięki któremu dusze mogą uwolnić się od wszelkich ziemskich przywiązań i całkowicie oczyszczone pójść na spotkanie z Panem Wszechświata.

    Tuż przed śmiercią Marii, siostra Emmanuela Maillard, zafascynowana wcześniejszymi jej wyznaniami, postanowiła z nią porozmawiać. Wywiad został przeprowadzony w 1997 roku w domu Marii w Sonntag.

    Maria Simma podkreślała w nim, że poprzez dar kontaktu z duszami czyśćcowymi Pan Bóg powołał ją do uświadamiania ludziom, że nasze życie na ziemi ma jeden najważniejszy cel: przygotowanie do życia w Niebie, do zjednoczenia w miłości z Bogiem i innymi ludźmi.

    Według Simmy grzechy, które najczęściej prowadzą do czyśćca, to grzechy przeciw miłości Boga, przeciw miłości bliźniego, zatwardziałość serca, wrogość, oczernianie, oszczerstwa itp.

    Oczernianie i obmawianie bliźniego są jednymi z najgorszych wad, które wymagają długiego oczyszczania. Maria dała przykład pewnej kobiety, która zmarła podczas aborcji i mężczyzny, który znany był z częstych praktyk religijnych, ale nie miał w sobie dość pokory. Dlatego często krytykował i naśmiewał się z innych. Maria została poproszona o to, aby dowiedziała się, co się stało z duszami zarówno kobiety, jak i mężczyzny, którzy zmarli niemalże w tym samym czasie. Ku wielkiemu zdziwieniu pytających Maria dowiedziała się, że kobieta była już dawno w Niebie, zaś mężczyzna pozostawał w czyścu. Ludzie byli bardzo zdziwieni. Kobieta bowiem dopuściła się dzieciobójstwa, a mężczyzna często chodził do kościoła i prowadził pobożne życie. Maria szukała więc więcej informacji, myśląc, że się pomyliła. Okazało się jednak, że nie było pomyłki. Oboje zginęli praktycznie w tym samym momencie, jednak kobieta miała doświadczenie głębokiej skruchy i była bardzo skromną osobą, podczas gdy mężczyzna krytykował wszystkich, zawsze narzekał i źle mówił o innych. To dlatego jego czyściec trwał tak długo. Maria stwierdziła: Nie wolno nam sądzić po pozorach.


    Maria Simma zwróciła uwagę, że wiele trzeba pokutować w czyśćcu za grzechy przeciwko miłości bliźniego. Odrzucenie pewnych ludzi, niechęć do pojednania się, długo chowana uraza często stają się powodem późniejszego cierpienia. Simma podała przykład pewnej kobiety, która miała przyjaciółkę. Mimo zażyłości, jaka je łączyła, pewnego razu doszło do kłótni między nimi. Obie nie odzywały się do siebie przez lata. Jedna z kobiet podejmowała próby pojednania. Druga ciągle je odrzucała. Nawet gdy zapadła na ciężką chorobę, nie chciała słyszeć o pogodzeniu się, aż w końcu umarła. Z tego też względu cierpiała w czyśćcu ogromne męki.

    Maria podkreśliła, że słowa mogą zabijać i wyrządzać innym ogromną krzywdę. Z drugiej strony miłość bliźniego, najmniejsze akty dobroci okazywane różnym osobom przynoszą wiele zasług i stanowią pewną drogę do Nieba. Pomagają nam w tym także cierpienia i modlitwy odprawiane w intencji dusz czyśćcowych, które później będą orędować za nami z Nieba.

    Musimy mieć też dużo pokory w sobie. To największa broń przeciwko złemu. Znane jest piękne świadectwo ks. Berlioux, który opowiedział historię kobiety zaatakowanej na łożu śmierci przez demony. Już wydawało się, że nie ma dla niej ratunku, że całe piekło się sprzysięgło. Demony walczyły o jej duszę. W pewnym momencie w mieszkaniu pojawił się tłum nieznanych osób o olśniewającym pięknie, które zmusiły demony do ucieczki. Te niezwykłe dusze dodawały otuchy konającej kobiecie i ją pocieszały. Gdy umierająca zapytała je, kim są i dlaczego tyle dobrego robią dla niej, one odparły, że są mieszkańcami Nieba, którym ona kiedyś pomogła i z wdzięczności za to teraz pomagają jej przekroczyć próg wieczności. Po tych słowach uśmiech rozjaśnił twarz kobiety i zasnęła w Panu. Jej dusza czysta jak gołębica znalazła tak wielu obrońców, że weszła do Nieba w wielkim triumfie i wśród błogosławieństwa wszystkich tych, których uratowała z czyśćca.


    Maria podała także jeszcze jeden ciekawy przykład młodego grzesznego człowieka, który – mimo sprzeciwu rodziny – ruszył na pomoc osobom uwięzionym w lawinie, sam tracąc życie. Mężczyzna ów trafił do czyśćca, który miał opuścić po odprawieniu za jego duszę trzech Mszy Świętych. Gdy Maria poinformowała o tym krewnych i przyjaciół zmarłego, wszyscy byli zdziwieni. Wiedzieli, że wiódł rozwiązłe życie. A jednak okazało się, że to dzięki aktowi czystej miłości Pan Bóg miał go szybko przyjąć do Nieba. Kolejny raz potwierdziło się, że miłość zakrywa wiele grzechów.

    Simma wyjaśniła, że być może ten młody człowiek nigdy nie miałby możliwości okazania tak wielkiego aktu miłości, gdyby nie seria lawin, które nawiedzały wioskę. Pan w swoim miłosierdziu zabrał go w najkorzystniejszym dla niego momencie, kiedy z czystej miłości do bliźnich pragnął ich uratować. Z tego przykładu płynie jeszcze jedna nauka: człowiek powinien całkowicie ufać Bogu.


    Simma opowiadała o przypadku matki czworga dzieci, która miała umrzeć. Zamiast się buntować i niepokoić, mówiła do Pana: Zgadzam się na tą śmierć, jeśli taka jest Twoja wola Panie. Oddaję swoje życie w Twoje ręce. Powierzam Ci synów i wiem, że się będziesz o nich troszczyć. Maria powiedziała, że ze względu na ogromne zaufanie do Boga, ta kobieta poszła prosto do Nieba i uniknęła czyśćca. Dlatego naprawdę można powiedzieć, że miłość, pokora i oddanie Bogu, to trzy złote klucze otwierające drogę do Zbawienia. Pomagają nam także cierpienia znoszone z pokorą w intencji dusz w czyśćcu cierpiących, ofiarowane Najświętszej Maryi Pannie. Ona najlepiej wie, jak z nich korzystać. Pomocne są też Msze Święte ofiarowane za zmarłych, Droga Krzyżowa, Różaniec i odpusty.

    O samym cierpieniu Simma mówiła, że jest ono dowodem miłości Boga, a dzięki ofiarowaniu go za dusze osób zmarłych możemy wiele dla nich uczynić. Cierpienie według niej jest darem, a nie karą. Maria podała przykład udręk pewnej schorowanej kobiety, która nie była dobrze traktowana we wsi. Mimo to ofiarowała cierpienia za jej mieszkańców, modląc się o to, by częste lawiny, które nawiedzały okolicę, omijały wioskę, w której mieszkała. I tak też się stało. Kobieta ta była błogosławieństwem dla wszystkich mieszkańców. Maria mówiła, że gdyby cieszyła się ona dobrym zdrowiem, wieś nie zostałaby uratowana. Cierpienia znoszone z cierpliwością mają znacznie większą moc niż same modlitwy (modlitwa jednak pomaga dźwigać cierpienie). Nie należy zawsze postrzegać cierpienia jako kary, bo sam Chrystus był niewinny, a musiał przejść ogromne męki, by otworzyć nam Niebo.


    Maria Simma powiedziała także, że zawsze trzeba mieć nadzieję, że nawet wielki grzesznik ukorzy się i całkowicie zawierzy się Panu Bogu, unikając piekła.

    Trzeba też jednak pamiętać o tym, że grzechy przeciwko Duchowi Świętemu nie będą odpuszczone, czyli gdy na przykład ktoś zuchwale grzeszy w nadziei miłosierdzia Bożego. Jaka jest więc rola skruchy i pokuty w momencie śmierci?

    Skrucha jest bardzo ważna. Grzechy skruszonej duszy są odpuszczane w każdym przypadku, ale pozostają ich skutki. Dusza pragnąca od razu pójść do Nieba, musi być wolna od wszelkich przywiązań.

    Simma opowiedziała przypadek kobiety, która – jak sądzono – z pewnością trafiła do piekła. Okazało się jednak, że w momencie tragicznej śmierci kobieta ta powiedziała Bogu: Masz prawo do mojego życia, ponieważ w ten sposób nie będę już w stanie Cię obrażać. I dzięki temu aktowi skruchy została ocalona od piekła.

    Ten przykład jest bardzo istotny, gdyż pokazuje, że skrucha wyrażona w chwili śmierci może nas zbawić. To nie znaczy, że od razu pójdziemy do Nieba, ale unikniemy wiecznego potępienia. Maria wyjaśniła, że w chwili śmierci jest czas, w którym dusza wciąż ma szansę zwrócić się ku Bogu, nawet po grzesznym życiu.

    Pan daje kilka minut, aby każdy z nas żałował za swoje grzechy i pogodził się z wolą Bożą. Człowiek przed śmiercią jest atakowany przez legiony demonów. Może się jednak oprzeć ich atakowi dzięki całkowitemu zwróceniu się do Pana.

    Maria zapytana o to, jakiej rady udzieliłaby każdemu, kto chce stać się świętym na ziemi, odpowiedziała: Bądź bardzo pokorny. Nie musisz zajmować się sobą. Duma jest zła. Stanowi największą pułapkę.

    Maria powiedziała także, że aby nie musieć cierpieć w czyśćcu mąk – które notabene są tak samo ciężkie, jak w piekle, tyle że w czyśćcu jest nadzieja i pewność spotkania się twarzą w twarz z Bogiem po całkowitym oczyszczeniu – trzeba mieć głębokie zaufanie do Stwórcy. Podała przykład księdza i młodej kobiety, cierpiących z powodu gruźlicy. Oboje znaleźli się w szpitalu. Młoda kobieta mówiła do kapłana: Prośmy Boga, aby móc cierpieć na ziemi tyle, ile to konieczne, aby przejść bezpośrednio do Nieba. Ksiądz odpowiedział, że on nie ma dość odwagi, by o to prosić. Siostra zakonna, która była świadkiem rozmowy, opowiadała później, że młoda kobieta, która umarła pierwsza, poszła prosto do Nieba. Ksiądz zaś, który skonał później, trafił do czyśćca. Objawił się zakonnicy i powiedział: Gdybym tylko miał takie samo zaufanie, jak ta młoda kobieta, wtedy poszedłbym prosto do Nieba.


    Simma przypomniała, że wszyscy ludzie mają sumienie, które pozwala im odróżnić dobro od zła i przez to uniknąć wiecznego potępienia. Chociaż sama Maria nigdy nie rozmawiała z duszą samobójcy, to jednak od innych dusz dowiedziała się, że często osoby takie targnęły się na swoje życie dlatego, że inni ich doprowadzili do takiego stanu przez oszczerstwa lub lekceważenie.

    Co ciekawe, w czyśćcu są nawet dzieci. Simma podała przykład dziewczynki czteroletniej, która miała siostrę bliźniaczkę. Dzieci cierpią męki czyśćcowe znacznie krócej i są one dla nich mniej dotkliwe ze względu na brak dobrze wykształconej świadomości. Maria mówiła, że pewna dziewczynka otrzymała od rodziców jako prezent świąteczny lalkę. Taki sam podarunek otrzymała również jej siostra. Jednak ta mała dziewczynka zniszczyła potajemnie swoją lalkę, wiedząc, że nikt na nią nie patrzył, a następnie położyła ją na miejscu lalki siostry. Ta mała dziewczynka chciała w ten sposób wyrządzić krzywdę swojej siostrze. Wiedziała, że robi źle, stąd kara czyśćcowa. Maria zauważyła, że w rzeczywistości dzieci często są podatne na zło. Stąd konieczne jest zwalczanie w nich zwłaszcza kłamstwa.


    Maria Simma wielokrotnie podkreślała, że dusza będąca w czyśćcu nie opuści go, dopóki nie ustąpią skutki jej grzechów, dopóki nie zostaną załatwione pewne sprawy. Jeśli ktoś np. prowadził grzeszne życie, dopuszczał się kradzieży, nabywał rzeczy w sposób nieuczciwy, to nie opuści czyśćca, dopóki nie zostaną naprawione krzywdy. Maria stała się znana w wielu wioskach austriackich między innymi dlatego, że dusze często przychodziły do niej i prosiły ją, aby udała się do ich domów i kazała ojcu albo bratu czy synowi lub innemu krewnemu oddać komuś określoną kwotę pieniędzy, jakąś nieruchomość czy daną rzecz, którą w przeszłości nieuczciwie nabył zmarły. Osoby takie były zdumione, że Maria tak wiele wie o nich i o ich życiu, więc często słuchały jej poleceń.

    Maria mówiła także, że cierpienia w czyśćcu są nieporównywalnie większe aniżeli na ziemi. Jedna z dusz powiedziała jej o pewnym ojcu rodziny, który przez zaniedbanie i lenistwo stracił pracę. Z tego powodu jego dzieci bardzo cierpiały. Po śmierci cierpienia ojca w czyśćcu były o wiele intensywniejsze aniżeli te, które odczuwałby, gdyby musiał ciężko pracować na ziemi. Po raz kolejny potwierdza się, że aby trafić do Nieba, trzeba pamiętać o miłości bliźniego i czynieniu dobra. Trzeba także starać się tak ułożyć swoje życie, by uniknąć wiecznego potępienia i nie cierpieć tylu mąk w czyśćcu ani nie przysparzać tego cierpienia bliskim, którzy muszą znosić skutki grzechów swoich krewnych.,9282,10073,p.html

  15. bozena2 said

    Kochani przez 9 tygodni uczestniczę w seminarium Odnowa Wiary zorganizowanym przez młodego księdza, który dał nam do rozważania modlitwę zawierającą dobrze znane nam sformułowanie: …..Dziękuję Ci Matko Zbawienia za Twoje wstawiennictwo….

  16. halina said

    Dzisiaj będąc w kościele zostałam miło zaskoczona kazaniem proboszcza .
    wypływało z niego sercem zrozumienie Bozej Prawdy ..
    Aż miło sie tego słuchało i serce się nakierunkowywało na Bożą Prawdę a horyzonty sie poszerzały .
    uderzało zrozumienie zależności i oddzielenie spraw świata ziemskiego i duchowego .
    Tego właśnie zrozumienia sercem Bożej Prawdy , w naszym kościele potrzeba , by kapłani sercem przyjęli zrozumieli Boża Prawde do niej sie dostosowali i zgodnie z nią prowadzili swoje owieczki na spotkanie z Dobrym Pasterzem …..
    Jeżeli to co mówił wypływało z jego serca to wielka łaske dostapił i zadziałał w nim Duch św … oby powiększała sie ta współpraca ..
    Jeżeli wzorował sie na innym kaznodzieju , to i tak dobrze bo już pojawiają sie ci którzy sercem rozumieja Bożą Prawde …
    To znaczy że Boża jasnośc wchodzi w struktury koscioła ..
    Jest wypychany szatan ….
    A z tak rozumiejacymi Bożą Prawde kapłanami , będzie miał ciężki orzech do zgryzienia przeklety szatan gdy przyjdzie do konfrontacji ….

    Tak trzymaj proboszczu Leopoldzie …… Niechaj Twoje serce wzrasta w zrozumieniu Bożej Prawdy , byś był tym który nie wpuści do swojej owczarni którą powierzył Ci Dobry Pasterz ,tego co chce szatan wprowadzić od Watykanu poprzez biskupów począwszy … Niechaj Twoje serce rozpali sie miłością do Boga tak by serca parafian mogły rozpalać sie od Twojego żaru , by Twoja parafia wzrastała w świętości prawdzie miłości Bożej …Wchodzisz na drogę prawidłowej współpracy z Bogiem ..Niechaj Mateńka i Królowa Maryja wspiera Cie i dopomaga jak najlepiej rozwiązywać problemy które będą na Twojej drodze duszpasterskiej …Niechaj Cię Bóg błogosławi i strzeże . Niechaj nad Tobą rozpromieni swe oblicze …
    Bo gdy sie sercem rozumie Bożą Prawde to każde zadanie które życie przyniesie będzie rozwiazywane w zgodzie z Bożą Prawdą ..A to powoduje podążanie boza droga do Bożego celu …

    • halina said

      Zawsze co roku , na jednym z cmentarzy które odwiedzam , był zwyczaj że po Mszy Sw była procesja z krzyżem i kapłanami po cmentarzu , ks odczytywał wypominki i kazdy mógł dołozyc swoich za którymi sie chciał pomodlić i wszyscy odmawiali róża niec ….
      Zawsze była tak liczna procesja tych którzy szli i współnie sie modlili ……
      Było to tak miłe i zawsze wszyscy na to co roku czekali że wspólnie pomodla sie za wszystkich krewnych i znajomych …

      Nastał nowy proboszcz , reformator modernista i zaczął wprowadzać swoje rządy , wszystko co było dobre i cenne dla parafian poprzeinaczał .
      Wprowadził komunie na stojaco , świeckich szafarzy ,zawsze szybko , okrawa wszystko do minimum , bo nie ma czasu . Parafianie piszą petycje , chcą na kolanach przyjmować Jezusa , ale on zamiast wsłuchać sie w głos parafian , zarzuca im że są pychą przesiąknięci i dlatego nie przyjmuja w pokorze jego rozporządzeń tylko z nim dyskutują i chcą by było tak jak do tej pory a nie chca tak jak on zadecyduje …
      Wielkie rozgoryczenie wśród parafian , ale cóż można zrobić , gdy proboszcz pręży muskuły i pokazuje kto mocniejszy , a nie kto bardziej kocha Bogu .

      Z tego dotychczasowego zwyczaju spędzania czasu na modlitwie na cmentarzu zrobił ceremonie kropienia swięconą wodą grobów , i zmówienie tylko za cały czas podążanie po cmentarzu 3 razy Ojcze nasz,,,, i Zdrowaś Maryjo ,,,, i wieczne odpoczywanie ….
      Wszyscy byli nieprzyjemnie zaskoczeni , bo była piekna pogoda , wszyscy nastawieni na wspólna modlitwe , a tu nic …. Nowa moda proboszcza która rani i znosi dotychczasową tradycje..
      Jest pytanie czy naszym zmarłym milszy byłby odmawiany różaniec modlitwa w intencji ich spraw czy tylko gadanie i pokropienie mogił swięcona wodą .

      Mozna było tylko pochodzic po cmentarzu i pogadać ….

      Teraz widać cóż to może zrobić modernista z rozmodlonej parafi na która przyszedł .

      Może zrobic tylko przykrośc , zawód , rozczarowanie szczerze kochającym Boga , a tym małej wiary dać usprawiedliwienie i potwierdzenie że najlepiej jest byc takim nijakim w oddawaniu Bogu czci i szacunku ..
      Bo ci którzy szczerze Boga kochaja są dyskryminowani i ponizani traktowani jako ci którzy niewłaściwie postępują .
      ..Skasować to co budowało wiarę i miłość do Boga w której wzrastali szczerze kochających Boga , a likwidując dotychczasowe dobre tradycje osłabic wiarę , odepchnać od koscioła , bo kto by chciał uczestniczyć w takich nowomodnych zwyczajach .
      Przecież one odrzucaja serce.

      A przeciez wszystko to co nowego wprowadza proboszcz powinno porywać wszystkich do okazywania Bogu szacunku i miłości ..

      A jak oceni te jego decyzje Dobry Pasterz ???

      Przecież otrzymał owczarnie Jezusową w dobrym stanie , a doprowadzi ja do upadku , albo do wielkiego konfliktu na lini parafianin proboszcz …. Czy to mądre ????

      Na Watykanie także jest dwa podejścia do pracy na rzecz prowadzenia Owczarni Jezusowej …..

      Benedykt trwa zakotficzony w Bożej Prawdzie i jest szczerze oddany pracy dla Jezusa .
      Franciszek natomiast realizuje swoja prywatna wizje prowadzenia koscioła na potrzeby szatana .
      Także rozdwojenie …
      Kościół pęka na pół .
      Rozrywaja go ci na wysokoch stanowiskach .
      Dół tzn świeckie także są szarpani na wszystkie strony przez podstęp i kłamstwo szatana .

      Jak to wiele zależy od podejmowanych decyzji na stołkach władzy .
      Jedne służą Bogu , drugie przeszkadzaja Bogu w realizacji Jego planów jakie ma względem człowieka i swiata ..
      A odpowiedzialnośc jest tym wieksza im wyżej ktoś siedzi …

      A wszystko wypływa z podjetych decyzji wolna wolą ….

      Kiedy i kto doprowadzi kosciół by szedł jedną droga zjednoczony w jedną całośc pełniącą wole Boga podążającą drgą KOCHAJ BOGA , osiągającą Boży cel …

      Proszę Chryste Królu przybądz z pomocą bo bardzo cierpimy że nie pozwalają nam służyć Tobie w Twoim kościele tak jak Ty byś tego zyczył sobie ….

  17. Nn said

  18. Tomasz said

    Szkoda że z 50 lat współpracy Marii Simmy jest tylko jedna niewielka książeczka. Ale dobre i to. Na katolickim blogu powinniśmy pamiętać o duszach czyśćcowych. Bo gdzie indziej na blogach i niby „katolickich” cały tydzień codziennie artykuły o Halloween, cytaty z Biblii Szatana, zdjęcia okultystów, instrukcje rzucania uroków, przekleństwa, klątwy itd.

  19. Powiew ze wschodu said

    Kto w listopadzie, powołując się na Mój Płomień Miłości, odmówi 1 raz Zdrowaś Maryjo… – uwalnia 10 biednych dusz z Czyśćca!

    Matko Boża! Rozlej na całą ludzkość działanie Twojego Płomienia Miłości teraz i w godzinie śmierci naszej. Amen.

    Prośby i Obietnice Jezusa i Maryi
    Kto powołując się na mój Płomień Miłości odmówi 3 razy Zdrowaś Maryjo… – uwalnia w ten sposób jedną biedną duszę z czyśćca. – Kto w listopadzie, powołując się na Mój Płomień Miłości, odmówi 1 raz Zdrowaś Maryjo… – uwalnia 10 biednych dusz z Czyśćca.

    Kościół powszechny znajduje się w wielkim niebezpieczeństwie i temu nie możecie nic zaradzić ziemskimi środkami i wysiłkami. Jedynie Trójca Przenajświętsza wraz z Matką Bożą, z wszystkimi Aniołami i Świętymi, jak również współdziałanie wszystkich przez was uwolnionych dusz czyśćcowych mogą jeszcze pomóc Kościołowi Wojującemu.

    Działanie łaski Mojego Płomienia Miłości obejmuje także konających i dusze w czyśćcu cierpiące! Moja prośba jest, byście się tak zorganizowali i podzielili między siebie nocne czuwanie, żeby nie brakowało żadnej minuty czuwania. Jak długo ktokolwiek – powołując się na Mój Płomień Miłości – trwać będzie na nocnej modlitwie, tak długo nikt z umierających z jego otoczenia nie zostanie potępiony, to przyrzekam. (Jeśli stanowicie liczniejsze grono osób pokutnego zadośćuczynienia, wtedy zadowolę się nawet 5-minutowym czuwaniem każdej osoby). Im gorliwsza jest modlitwa, tym większe będzie oślepienie szatana, a biedny konający zaczerpnie nowej siły, aby mógł zadecydować o swym przyszłym losie.

  20. Nn said,43429.html

    31.10.14Dziś módlmy się o wyzwolenie od złego

    Modlitwa do Matki Bożej o pokonanie szatana

    Potężna Niebios Królowo i Pani Aniołów,
    Ty, która otrzymałaś od Boga posłannictwo i władzę,
    by zetrzeć głowę szatana, prosimy Cię pokornie
    rozkaż Hufcom Anielskim, aby ścigały szatanów,
    stłumiły ich zuchwałość, a zwalczając ich wszędzie,
    strąciły do piekła.
    Święci Aniołowie i Archaniołowie
    – brońcie nas i strzeżcie nas. Amen.


    Panie Jezu Chryste!

    Uznaje Cie moim Stwórcą, Zbawcą, Panem i Królem!

    Ty wziąłeś na siebie moje grzechy i umarłeś za nie na krzyżu,
    a trzeciego dnia zmartwychwstałeś, teraz zaś przekazujesz przebaczenie
    przez swój Kościół w Sakramencie Pokuty i Pojednania.

    Dziękuję Ci Panie Jezu za to, co uczyniłeś dla mnie i dla całej ludzkości.
    Swoim posłuszeństwem dla woli Ojca Niebieskiego, zwyciężyłeś pysznego szatana
    i wyzwoliłeś nas z jego niewoli.

    Wysławiam Cię i uwielbiam, o Boże, nieogarniony w swej miłości, dobroci i miłosierdziu.
    Maryjo Niepokalana, święty Michale Archaniele, mój Aniele Stróżu, wszyscy Aniołowie i Święci,
    a zwłaszcza nasi Patronowie, dopomóżcie mi w wysławianiu Boga, który mnie kocha,
    przebacza moje grzechy i daje Siebie na duchowy pokarm dla mej duszy!
    Przepraszam Cię, Panie Jezu, za tak ospałe i oziębłe dawanie odpowiedzi
    na Twoją miłość i za to, ze nie otwieram się w pełni na działanie Ducha Świętego,
    na przyjęcie Twoich łask, nie korzystam w pełni z władzy i mocy, której mi udzieliłeś
    do pokonania szatana i złych duchów.
    Żałuję, Panie, ze wiele razy uległem ich kłamstwu
    i nie wykonywałem twoich nakazów i przykazań.
    Przebacz mi, mój Zbawicielu! Chcę odtąd całkowicie należeć do Ciebie,
    bowiem wszystko mogę w Tobie, Który mnie umacniasz!
    Wyrzekam się szatana i jego nieposłuszeństwa, kłamstwa i samowystarczalności.
    Wyznaję, że bez Ciebie, Panie, nie mogę uczynić nic dobrego.
    Dlatego licząc na Twe miłosierdzie i na osłonę Twojej Najdroższej Krwi,
    na wstawiennictwo Twej Najświętszej Matki Maryi i mojej duchowej Matki,
    na pomoc świętego Michała Archanioła, mego Anioła Stróża,
    wszystkich Chórów anielskich i wszystkich Świętych, nakazuję ci szatanie:

    Odejdź ode mnie aż na dno piekła i nie wracaj więcej!
    Odejdź od moich bliskich,(od mego męża, żony, syna, córki, moich dzieci),
    moich krewnych, sąsiadów, przyjaciół i znajomych!

    JEZUS CHRYSTUS jest moja siłą i mocą! Wierzę w Ciebie,
    Panie Jezu i chcę zawsze należeć do Ciebie!

    W imię Jezusa rozkazuję wam przeklęte duchy:

    Odejdźcie ode mnie i od moich bliskich!
    Odejdźcie duchy pychy, nieczystości i zazdrości!

    Mocą Chrystusa nakazuje ci:

    Odejdź ode mnie i od moich bliskich szatanie gniewu,
    obżarstwa, pijaństwa i lenistwa!

    Idź precz, duchu nienawiści, rozłamów i przemocy! Strącam cie na dno piekła!
    Należę do mego Zbawcy i Pana Jezusa Chrystusa! ON przelał za mnie swoją Krew,
    Jego na wieki chcę wysławiać i uwielbiać, i Jemu dziękować!

    Panie Jezu, ulecz wszystkie rany mojej duszy i mojego ciała!
    Uzdrów rany mego niemowlęctwa i dzieciństwa, rany młodości i wieku dojrzałego.

    O mój Zbawicielu! Chce odtąd używać mego zdrowia i wszystkich moich sił
    do czynienia dobra i do zachowania Twoich świętych przykazań.
    Dziękuję Ci za to, że mnie miłujesz odwieczną miłością, że uzdrawiasz
    i umacniasz całą moją osobę.
    Razem z Maryją Niepokalaną, z świętym Michałem Archaniołem, z Aniołami
    i wszystkimi Świętymi, chcę wysławiać Twoje imię:
    Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu. Jak była na początku,
    (za zgoda Kurii Diec. Warszawsko-Praskiej z dnia 08.04.1998 r. nr 401/K/98 – do prywatnego odmawiania)

    • Nn said

      O mój Zbawicielu! Chce odtąd używać mego zdrowia i wszystkich moich sił
      do czynienia dobra i do zachowania Twoich świętych przykazań.
      Dziękuję Ci za to, że mnie miłujesz odwieczną miłością, że uzdrawiasz
      i umacniasz całą moją osobę.
      Razem z Maryją Niepokalaną, z świętym Michałem Archaniołem, z Aniołami
      i wszystkimi Świętymi, chcę wysławiać Twoje imię:
      Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu. Jak była na początku,
      teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.

      (za zgoda Kurii Diec. Warszawsko-Praskiej z dnia 08.04.1998 r. nr 401/K/98 – do prywatnego odmawiania)

  21. Nn said




    Sama Maria Simma o duszach czyśćcowych


    5 lutego 1915 r. w małym austriackim miasteczku Sonntag w górach Vorarlberg, w katolickiej rodzinie, urodziła się Maria Simma.
    Maria Simma
    Od małego dziecka odznaczała się głęboką religijnością. Po ukończeniu szkoły ludowej pracowała przez wiele lat jako służąca. Trzykrotnie podejmowała próby wstąpienia do klasztoru, jednak za każdym razem odmawiano jej przyjęcia ze względu na słabe zdrowie. Od śmierci ojca w 1947 r. mieszkała sama w rodzinnym domu. Jedynym źródłem jej utrzymania było małe ogrodnictwo, prace chałupnicze i sprzątanie kościoła. Złożyła Matce Bożej ślub czystości według zaleceń św. Grignon de Montfort oraz ofiarowała całe swoje życie, aby nieść pomoc duszom w czyśćcu cierpiącym, przez modlitwę, cierpienie i apostołowanie. Według opinii proboszcza odznaczała się wybitnym uzdolnieniem w przygotowywaniu dzieci do I Komunii św. i nauczaniu religii.

    Gdy miała 25 lat, otrzymała od Pana Boga specjalny charyzmat spotkań z duszami czyśćcowymi. Pierwsze spotkanie z duszą czyśćcową miało miejsce w 1940 r. Około czwartej nad ranem w sypialni przebudziły ją kroki kogoś obcego. Na pytanie, jak tu wszedł i czego szuka, nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Wstała więc z łóżka i próbowała go złapać, ale chwyciła tylko powietrze. Była bardzo zdziwiona, ponieważ widziała postać, ale nie mogła jej dotknąć. Spróbowała jeszcze raz, lecz bezskutecznie. Rano opowiedziała wszystko swojemu spowiednikowi, który jej poradził, żeby w takich sytuacjach zawsze stawiała pytanie, po co osoba przychodzi i czego sobie życzy. Następnej nocy przyszedł ten sam zmarły. Zapytany przez Marię odpowiedział, że bardzo prosi, aby odprawiono za niego trzy Msze św. Od tego czasu dusze czyśćcowe zaczęły regularnie ją odwiedzać, prosząc szczególnie o Msze św., a także o modlitwę różańcową i drogę krzyżową.

    Do 1953 r. odwiedzały ją 2 lub 3 dusze w ciągu roku i to najczęściej w listopadzie. Od 1954 r. te wizyty odbywały się już każdej nocy. Co noc przychodziła jedna dusza, ale zawsze inna. W tym wyjątkowym posłannictwie, jakie Maria Simma otrzymała od Chrystusa, wspierał ją ksiądz proboszcz i miejscowy biskup ordynariusz. Od 2 listopada 1953 r. Maria Simma zaczyna pomagać duszom czyśćcowym nie tylko przez modlitwę, ale również przez cierpienia ofiarowane w ich intencji. Cierpienia te odpowiadały grzechom, za które dusze czyśćcowe miały odpokutować. Cierpienia zastępcze, których doświadczała Maria, nasilały się szczególnie w listopadzie, gdyż wtedy odwiedzało ją najwięcej dusz. Warto wspomnieć o przypadku księdza, który zmarł w Kolonii w 555 r. i zgłosił się do Marii z prośbą, aby dobrowolnie przyjęła cierpienie zastępcze za jego ciężkie przewinienia, bo inaczej będzie musiał cierpieć aż do dnia Sądu Ostatecznego. Simma zgodziła się i wtedy zaczął się dla niej tydzień naznaczony szczególnie wielkim cierpieniem. Ksiądz ten musiał pokutować za niegodne sprawowanie Mszy św., odstąpienie od wiary i zabójstwo towarzyszek św. Urszuli. Co ciekawe, przypadek tego księdza jest odnotowany w kronikach historycznych z tamtego okresu.

    Maria mówiła, że czyściec jest zarówno miejscem jak i stanem, w jakim znajdują się dusze, które muszą odpokutować za popełnione grzechy, aby oczyszczać się i dojrzewać do miłości w niebie. Największym ich cierpieniem jest oczekiwanie na zjednoczenie się z Bogiem. Maria stwierdziła, że są trzy najważniejsze poziomy czyśćca, które tak bardzo różnią się między sobą, jak nasze choroby w czasie ziemskiego życia – od zwykłego przeziębienia do ogarniających całe ciało wielkich cierpień. Dusze przebywające w najniższych poziomach czyśćca bardzo cierpią z powodu popełnionych grzechów i są nieustannie atakowane przez szatana, co dodatkowo zadaje im ogromny ból.

    Pomiędzy tymi trzema najważniejszymi poziomami w czyśćcu, każda dusza ma swój własny poziom, i przechodzi niepowtarzalny, indywidualny proces oczyszczania i dojrzewania do miłości.

    Maria Simma twierdzi, że dusze czyśćcowe najczęściej gromadzą się wokół ołtarzy i w miejscach, gdzie zmarły. Przychodzą do niej nie z czyśćca, lecz z czyśćcem. Czas pobytu w czyśćcu zależy od ilości i ciężaru popełnionych grzechów. Niektóre dusze przebywają bardzo krótko, inne kilkanaście lub kilkadziesiąt lat, ale są też takie, które muszą pokutować aż do dnia Sądu Ostatecznego. Wszystkie bardzo żałują zmarnowanych okazji do czynienia dobra dla innych ludzi i Boga. Po śmierci nie są w stanie już nic dobrego same z siebie uczynić, dlatego tak bardzo oczekuj ą naszej pomocy.

    Maria dowiedziała się od odwiedzających ją dusz czyśćcowych, że chociaż ich ból oczyszczenia jest przerażający, to jednak pewność pójścia do nieba przewyższa ogrom ich cierpienia. Cierpienie dusz czyśćcowych jest więc przemieszane z radością pewności zbawienia, dlatego żadna dusza czyśćcowa nie chce już wrócić do życia ziemskiego. Maria podkreślała, że Pan Bóg nie skazuje dusz na pobyt w czyśćcu. Kiedy w chwili śmierci człowiek zobaczy całą prawdę o sobie, wtedy spontanicznie rodzi się w nim pragnienie konieczności oczyszczenia i odpokutowania za popełnione grzechy. Wtedy ze wszystkich sił pragnie cierpieć w czyśćcu, aby dojrzewać do miłości w niebie. I dlatego sami zmarli, podczas sądu po śmierci, akceptują taki „rodzaj” czyśćca, jaki jest najodpowiedniejszy dla ich całkowitego oczyszczenia i dojrzewania do nieba.

    Sonntag – rodzinna wioska
    Marii Simmy
    W czyśćcu nikt się nie niecierpliwi, nie buntuje, lecz każdy z wielką pokorą znosi cierpienia, które są konsekwencją j ego grzechów – po prostu akceptuje prawdę o sobie i cierpliwie poddaje się procesowi dojrzewania do miłości. Maria mówi, że cierpienia w czyśćcu są nieporównywalnie większe aniżeli na ziemi. Jedna z dusz powiedziała jej, że jeden z ojców rodziny przez zaniedbanie i lenistwo stracił pracę. Z tego powodu jego dzieci bardzo cierpiały. Po śmierci cierpienia ojca w czyśćcu były o wiele intensywniejsze aniżeli te, które odczuwałby, gdyby musiał ciężko pracować na ziemi.

    Maria Simma podkreślała, że poprzez dar kontaktu z duszami czyśćcowymi Pan Bóg powołał ją do uświadamiania ludziom, że nasze życie na ziemi ma jeden najważniejszy cel: przygotowanie do życia w niebie, do zjednoczenia w miłości z Bogiem i innymi ludźmi. Tylko pełnienie woli Bożej, współpraca z Bogiem w czynieniu dobra sprawia, że życie na ziemi staje się fascynującą przygodą dojrzewania do miłości.

    Simma bardzo mocno podkreśla fakt, że Pan Bóg zdecydowanie zabrania ludziom żyjącym na ziemi wzywania czy wywoływania dusz zmarłych. Ona nigdy nie wzywała żadnej duszy, a one przychodziły do niej tylko za pozwoleniem Bożym. Kto uczestniczy w seansach spirytystycznych, naraża się na wielkie niebezpieczeństwo zniewolenia, a nawet opętania przez duchy nieczyste. W czasie wywoływania duchów szatan podszywa się pod dusze zmarłych, aby kłamać i utwierdzać ludzi w kłamstwie. Dlatego tak bardzo niebezpieczne są różnego rodzaju praktyki spirytystyczne. Tak zwane wywoływanie zmarłych jest w rzeczywistości kontaktowaniem się ze złymi duchami, co jest niezwykle niebezpieczne dla wszystkich biorących w tym udział, a także postronnych obserwatorów.

    Maria mówi, że grzechy, które zadają najwięcej bólu w czyśćcu, to grzechy przeciwko miłości bliźniego, szczególnie brak przebaczenia, nieczystość, zatwardziałość serca, wrogość. Grzechy braku przebaczenia, obmowy i oszczerstwa wymagają wyjątkowo bolesnego i długiego przezwyciężania ich konsekwencji.

    Maria daje przykład pewnej kobiety, która po śmierci doznawała strasznych cierpień w czyśćcu. Odwiedzając Marię, powiedziała, że powodem jej cierpienia jest fakt, że przez wiele lat podtrzymywała w sobie wielką niechęć do swojej przyjaciółki, z którą nie chciała się pojednać, chociaż tamta wielokrotnie takie próby podejmowała. Nawet na łożu śmierci nie przebaczyła jej i nie pogodziła się z nią. To był główny powód jej wielkiego cierpienia w czyśćcu i dlatego przyszła do Marii z prośbą o pomoc.

    Simma podkreślała, że najgorszą pułapką dla ludzi pobożnych jest pycha. Daje przykład pewnego mężczyzny i kobiety, którzy zmarli mniej więcej w jednym czasie. Kobieta zmarła, gdy poddawała się aborcji, ale przed śmiercią żałowała i była bardzo pokorna, natomiast mężczyzna, chociaż często chodził do Kościoła, to jednak wszystkich krytykował i gardził innymi. Dlatego dłużej musiał cierpieć w czyśćcu aniżeli ta kobieta. Najpotężniejszą bronią przeciwko grzechowi i zakusom diabła jest pokora.

    Maria opowiada historię matki czworga dzieci, która, kiedy dowiedziała się, że wkrótce umrze, nie buntowała się, ale całkowicie zaufała Bogu i powierzyła Mu siebie, a troskę o swoje dzieci złożyła w Jego ręce. Jej bezgraniczne zaufanie Bogu sprawiło, że poszła prosto do nieba. Całkowite zaufanie Bogu w doskonałej miłości i pokorze są najprostszą drogą do nieba.

    Maria Simma przestrzega przed zboczeniami seksualnymi, a szczególnie przed praktykami homoseksualnymi, gdyż pochodzą one z inspiracji szatana. Wielką winę ponoszą ci, którzy im ulegają, twierdząc, że takimi się urodzili i mają do nich pełne prawo.

    Maria z własnego doświadczenia wie, że najskuteczniejszym sposobem pomocy duszom czyśćcowym w zmniejszeniu ich cierpień, a w końcu w wyzwoleniu ich z czyśćca, jest Msza św. odprawiana w ich intencji. Jest to dla nich najwspanialszy dar, bo w czasie Eucharystii zostaje uobecniona ofiara krzyżowa Chrystusa i Jego ostateczne zwycięstwo nad grzechem i śmiercią w zmartwychwstaniu.

    Bardzo ważną pomocą dla dusz czyśćcowych jest ofiara złożona z naszego cierpienia, choroby, pokuty, postu oraz każdej formy modlitwy, szczególnie różańcowej oraz drogi krzyżowej. Cierpiący w czyśćcu potrzebują naszej pomocy, ponieważ sami już nie mogą naprawić zła, które popełnili w czasie ziemskiego życia. Dopóki żyjemy na ziemi, posiadamy możliwość naprawienia zła, nie tylko tego, które sami spowodowaliśmy, ale również tego, które popełnili nasi zmarli.

    Dusze czyśćcowe mówiły Marii, że do śmierci trzeba się przygotowywać przez całkowite zawierzenie siebie Bożemu Miłosierdziu i oddanie Jezusowi tego wszystkiego, czym jesteśmy i co przeżywamy, a więc wszystkich swoich lęków, obaw, pytań i wątpliwości. Trzeba się przede wszystkim dużo modlić, żyć w stanie łaski uświęcającej i całkowicie ufać Bogu, a nie koncentrować na swoich lękach, obawach i wątpliwościach. Maria apeluje o modlitwę w intencji umierających, szczególnie tych, którzy są w niebezpieczeństwie potępienia. Przez modlitwę, głównie przez koronkę do Miłosierdzia Bożego, można umierającego doprowadzić do aktu skruchy i pokory, złamać jego pychę i uporczywe trwanie w „nie” przeciwko Bogu. Najmniejszy choćby akt skruchy sprawi, że taki człowiek uniknie wiecznego piekła, chociaż będzie musiał bardzo cierpieć w czyśćcu.

    Dusze czyśćcowe, powiedziały również Marii, że życie człowieka na ziemi jest tylko jedno i jest niepowtarzalne. Dlatego reinkarnacja jest wymysłem szatana, który pragnie ludzi wprowadzać w błąd i odciągać ich do Boga. Reinkarnację trzeba więc traktować jako diabelski trick i podstępną pokusę ojca kłamstwa.

    Ks. M. Piotrowski TChr

  22. KRYSTYNA said

    Elementy liturgii i modlitwy za zmarłych — ks.Jacek Bałemba


    • KRYSTYNA said

      Modlitwa za zmarłych —Wieczny odpoczynek…

      Réquiem aetérnam dóna éis, Dómine.
      Et lux perpétua lúceat éis.
      Requiéscant in páce.

  23. ... said

    Kard. Burke: Kościół jest dziś łodzią bez steru

    Istnieje poczucie, że Kościół jest łodzią bez steru – przestrzegł kard. Raymond Leo Burke w wywiadzie dla hiszpańskiego tygodnika „Vida Nueva”. Jednocześnie prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej zastrzegł, że nie chce uchodzić za głos sprzeciwu wobec papieża Franciszka.

    Sprzeciwił się on natomiast propozycji kard. Waltera Kaspera w sprawie udzielania sakramentów osobom rozwiedzionym, które ponownie zawarły związki małżeńskie, gdyż „małżeństwo jest nierozerwalne” i „gdy kogoś poślubiłem, to nie mogę żyć z kimś innym”.

    Jego zdaniem podczas III Nadzwyczajnego Zgromadzenia Synodu Biskupów nt. rodziny manipulowano informacją wychodzącą z sali obrad, zaś dyskusja nad gorącymi tematami, takimi jak komunia dla rozwiedzionych, żyjących w nowych związkach i duszpasterstwo dla homoseksualistów wprowadziła „zamieszanie”. – Od chwili, gdy kard. Kasper zaczął głosić swą opinię, część prasy tłumaczyła, że Kościół zamierza zmienić swą dyscyplinę. Wywołało to poważne kłopoty duszpasterskie – zaznaczył amerykański purpurat.

    Podkreślił, że „filarem Kościoła jest małżeństwo”. – Jeśli nie nauczamy tej prawdy i nią nie żyjemy, jesteśmy zgubieni. Przestajemy być Kościołem – wskazał kard. Burke.

    Odnosząc się do słynnego zdania papieża Franciszka: „Jeśli ktoś jest gejem i szuka Boga i ma dobrą wolę, kim jestem, by go sądzić?”, prefekt Trybunału podkreślił, że nie możemy osądzać osoby, natomiast powinniśmy osądzać jej czyny. – Nie uważam, by papież myślał inaczej. [Czyny te] są grzeszne i przeciwne naturze. Papież nigdy nie powiedział, że można w nich znaleźć elementy pozytywne. Nie można znaleźć pozytywnych elementów w złym czynie – stwierdził kardynał.

    Zapewnił, że szanuje posługę Piotrową i nie chce sprawiać wrażenia, że jest „głosem przeciwko papieżowi”. Pragnie być „nauczycielem wiary”, mówiącym prawdę, „którą wielu dziś dostrzega”. Cierpią oni „na chorobę morską, bo według nich łódź Kościoła straciła busolę”. – Mamy niezmienną tradycję Kościoła, nauczanie, liturgię, moralność. Katechizm się nie zmienia – dodał purpurat.

    Przyznał, że „papież słusznie mówi o konieczności wyjścia na peryferie”. Nie możemy tam jednak chodzić „z pustymi rękami”. Idziemy tam „ze słowem Bożym, z sakramentami, z cnotliwym życiem w Duchu Świętym”. – Nie mówię, że papież to robi, ale istnieje ryzyko złego interpretowania spotkania z kulturą. Wiara nie może dostosowywać się do kultury, ale ma ją wzywać do nawrócenia. Jesteśmy ruchem kontrkulturowym, a nie ludowym – podkreślił szef sądu najwyższego Kościoła katolickiego.

    Źródło: KAI

    KOMENTARZ BIBUŁY: My uważamy, że Kościół jest łodzią stale posiadającą ster, tylko… Tylko, że ster w swoje ręce przejęły grupy niegodne trzymania go. I to nie tylko niegodne, ale wrogo nastawione do Tradycji i Nauki Kościoła. Innymi słowy, ster jest w rękach piratów. I w jakikolwiek sposób otrzymali oni ten ster – w wyniku przewrotu, przekupstwa, szantażu, czy dezinformacji – należy z nimi po prostu walczyć aby odzyskać uprowadzoną Łódź. A po Jej odzyskaniu sprawców ukarać.

  24. KRYSTYNA said

    Św. Jan Maria Vianney
    Wieczność – nadzieja wiernych i rozpacz grzeszników

    Cztery rzeczy stanowią szczęście dobrego chrześcijanina: krótkość życia, myśl o śmierci, sądzie i wieczności. Te same jednak prawdy przerażają bezbożnego, który zajmuje się tylko światem i jego sprawami.

    A najpierw krótkość życia napełnia pociechą serce dobrego chrześcijanina, przypomina bowiem sobie, że jego trudy, smutki, prześladowania, pokusy, rozłączenie od Boga nie potrwają długo. Jaka radość dla nas, bracia, kiedy pomyślimy, że wnet opuścimy ten świat, gdzie tak łatwo obrazić dobrego Boga i zasmucić miłosiernego Zbawcę, który dla nas tak wiele cierpiał! Czy ta myśl pozwoli nam przywiązać się do życia pełnego wszelakich nędz?

    Po wtóre błogą dla człowieka jest myśl o śmierci. Szczęśliwa nowino! – woła św. Hieronim, kiedy mu powiedziano, że zbliża się jego zgon. Szczęśliwa nowino – powtarzał – bo się teraz zjednoczę z Bogiem na zawsze.

    Twierdzę dalej, że myśl o sądzie nie napełnia rozpaczą, owszem, przynosi wiernemu chrześcijaninowi radość niewysłowioną. Dla niego Bóg nie jest surowym Sędzią, lecz Ojcem, który okazuje mu wnętrzności swego miłosierdzia i przyjmuje go na swe łono. Bóg dla pobożnego jest zbawicielem, który wyjawi przed całym światem jego łzy, pokuty i dobre uczynki spełnione za życia.

    Myśl o wieczności jest koroną jego szczęścia, bo przypomina mu, że jego chwała i szczęście nigdy się nie skończą. Ta myśl powinna nas zagrzewać do wiernej służby Bożej i cierpliwości w nieszczęściach. Bo kiedy raz posiądziemy niebo, już go nigdy nie stracimy.

    Ach, bracia, smutki ziemskie trwają tylko chwilę, a nagroda jest wieczną. Dlatego Pismo Święte dodaje nam odwagi i otuchy, przypominając, że wnet staniemy u celu naszej pielgrzymki.

    Dla złych przeciwnie, myśl, że życie jest krótkie, bywa niemałym zmartwieniem i przykrym robakiem wśród doczesnego używania.

    Po wtóre wspomnienie śmierci bardzo go przeraża. Używa więc na obronę różnych środków i lekarstw, kiedy zbliża się śmierć. Ciągle mu się zdaje, że może znaleźć szczęście na tym padole płaczu. Niestety, bardzo się myli! Będzie kiedyś musiał sam wyznać, że na próżno gonił za szczęściem, które przed nim szybko uciekało. Z dala od Boga są tylko trudy, cierpienia bez pociechy i nagrody. Będzie musiał zawołać w godzinie śmierci, jak wołał jeden z królów, o którym czytamy w Piśmie Świętym Starego Zakonu: Biada mi, muszę umierać i porzucić me posiadłości, wspaniałe mieszkanie i ogrody, a iść do ziemi zupełnie nieznanej. Śmierć, która napełnia pociechą sprawiedliwego, jest przyczyną rozpaczy dla bezbożnego. Musi bowiem rozstać się z życiem, o czym nigdy nie myślał.

    Sąd, na którym zda rachunek z długiego łańcucha grzechów, napełni przewrotnego strasznym smutkiem i trwogą, bo wcale nie widzi u siebie dobrych uczynków W godzinie śmierci poznaje jasno, że celem jego życia była służba Boża i zbawienie duszy. Tymczasem on znieważał miłosiernego Boga i gubił swą piękną duszę.

    Wspomnienie wieczności napełnia grzesznika straszną rozpaczą, bo w godzinie śmierci będzie wtrącony do piekła. Ach, złowroga myśli, że trzeba będzie rozpocząć życie w piekle, które się nigdy nie skończy. Zobaczy tam nieszczęśliwego Kaina, który pali się od początku świata, a z jego wieczności dotąd nic nie ubyło. Zły duch stawi mu przed oczy wszystkie zmarnowane łaski, wysłużone męką i śmiercią Jezusa Chrystusa. Pozna wówczas, że byłby i na ziemi daleko szczęśliwszym, gdyby pracował dla zbawienia duszy. Pozna zarazem, jak dobry i słodki jest Jezus Chrystus dla tych, którzy Go miłują. Grzesznik będzie musiał pić z kielicha gniewu obrażonego Boga, który miał być przedmiotem jego szczęścia. To smutne rozważanie, że potępiony zmarnował czas, zgubił swą duszę i utracił Boga, będzie dlań nieznośnym cierpieniem. Oto, co się dzieje z tym, kto nie pamięta o rzeczach ostatecznych.

    Że jest nieszczęśliwa wieczność, mówi o tym wyraźnie Pismo Święte w wielu miejscach. Św. Jan Chrzciciel, chcąc przygotować Żydów na przyjście Zbawiciela, przypomina im sąd Boży, na którym oddzielą dobre ziarno od złego; pszenicę, tj. sprawiedliwych, umieści Ojciec niebieski w swym spichrzu, tj. w niebie; przeciwnie, ziarna podłe i plewy, czyli źli, będą związani i rzuceni do ognia piekielnego. Sam Jezus Chrystus opowiada o nielitościwym bogaczu pogrążonym w piekle, gdzie cierpi niewymowne męki. Przeciwnie Łazarz znajduje się na łonie Abrahama, gdzie używa błogiego spokoju. Na innym miejscu mówi Zbawiciel, że na Sądzie Ostatecznym odezwie się Bóg do grzeszników: „Idźcie przeklęci w ogień wieczny, zgotowany diabłu i aniołom jego”. Tak samo nauczają Ojcowie Kościoła. Św. Augustyn mówi do grzesznika: „Idź precz, przeklęty, bo wzgardziłeś Bogiem i Jego łaskami za życia; wtrącą cię za to na całą wieczność do jeziora ognistego, pełnego siarki”. Wie o tym każde dziecko, co uczyło się katechizmu.

    Św. Jan Maria Vianney, Kazania, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2010, s. 28-30.



  25. Ral said

    ” Modlitwa Św. Gertrudy

    uwalnia 1000 dusz z czyśćca

    Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Najdroższą Krew Boskiego Syna Twego, Pana naszego Jezusa Chrystusa w połączeniu ze wszystkimi Mszami Świętymi dzisiaj na całym świecie odprawianymi, za dusze w Czyśćcu cierpiące, za umierających, za grzeszników na świecie, za grzeszników w Kościele powszechnym, za grzeszników w mojej rodzinie, a także w moim domu. Amen. „

    • Nn said

      Potężny egzorcyzm Świętego Michała Archanioła

      Boże w Trójcy Świętej Jedyny, błagam Cie i proszę za wstawiennictwem Bogurodzicy Dziewicy Maryi, Świętego Michała Archanioła, wszystkich Aniołów i Świętych o tę wielką łaskę pokonania sił ciemności na polskiejziemi i całym świecie. Odwołujemy się do zasług Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa, Jego Przenajdroższej Krwi przelanej za nas i Jego Świętych Ran, Agonii na Krzyżu i wszystkich cierpień poniesionych podczasMęki i przez całe Życie Pana Naszego i Zbawcy. Prosimy Cię Jezu Chryste, wyślij Swoich Aniołów, aby strąciły złe moce do czeluści piekielnych, aby na polskiej ziemi i na całym świecie nastało Boże Królestwo. Aby łaskaBoża mogła się rozlać na każde ludzkie serce, aby nasz Naród i wszystkie narody całego świata mogły doświadczyć Bożego pokoju. Nasza Pani i Królowo, błagamy Cię gorąco poślij swoich Aniołów, aby strąciły do czeluści piekielnych, wszystkie te złe duchy, które mają być strącone. A Ty Wodzu Niebieskich Zastępów dokonaj tego dzieła, aby łaska Boża mogła nam nieustannie towarzyszyć. Poprowadź wszystkie Zastępy Niebieskie, aby złe mocezostały strącone do czeluści piekielnych. Użyj całej Swej mocy, aby pokonać lucyfera i jego aniołów, którzy się sprzeciwili Woli Bożej i teraz chcą niszczyć dusze ludzkie. Pokonaj ich, albowiem masz taką władzę, a nam wyproś łaskę pokoju i Bożej Miłości abyśmy podążali za Chrystusem do Królestwa Niebieskiego.

      KAŻDORAZOWE ODMÓWIENIE TEJ MODLITWY SPOWODUJE STRĄCENIE DO CZELUŚCI PIEKIELNYCH 50 TYSIĘCY ZŁYCH DUCHÓW. To wielka łaska, Pamiętajcie o tym, aby odmawiać tę modlitwę jak najczęściej. Za każdym razem, taka liczba złychduchów będzie strącona do czeluści piekielnych. Oto wielki dar od Boga przekazany przeze Mnie, Świętego Michała Archanioła w tym szczególnym dniu. Oto moce piekielne będą drżały na tę modlitwę, albowiem wielka rzesza złych duchów będzie musiała być strącona do czeluści piekielnych. To spowoduje wielkie uwolnienie w całym Polskim Narodzie i w wielu miejscach na całym świecie. /Święty Michał Archanioł w dniu 29.09.2011r./

      Do Św. Michała Archanioła

      (niezwykle skuteczna modlitwa – egzorcyzm ułożona przez papieża Leona XIII)

      Okoliczności powstania poniższej modlitwy – egzorcyzmu

      Zalecił ją Papież Leon XIII po osobistym przeżyciu mistycznym, jakie miał 13 października 1884 roku. W czasie dziękczynienia po Mszy Świętej popadł na któtko w ekstazę, w czasie której usłyszał w pobliżu tabernakulum następujący dialog.

      Gardłowym głosem, pełnym złości szatan krzyczał: Mogę zniszczyć Twój Kościół! Łagodnym głosem Jezus odpowiedział: Potrafisz? Więc próbuj.
      Szatan: Ale do tego potrzeba mi więcej czasu i władzy!
      Jezus: Ile czasu i władzy potrzebujesz?
      Szatan: Od 75 do 100 lat i większą władzę nad tymi, którzy mi służą.
      Jezus: Będziesz miał ten czas i władzę. Które stulecie wybierasz?
      Szatan: To nadchodzące [XX w.].
      Jezus: Więc próbuj, jak potrafisz.
      Po tym przeżyciu Leon XIII udał się pospiesznie do swego biura i ułożył tę modlitwę, którą polecił kapłanom odmawiać po Mszy Świętej. Odmawiajmy zatem także osobiście tę modlitwę, by przyczynić się do zwycięstwa Kościoła nad jego wrogami.

      Treść modlitwy Do Św. Michała Archanioła

      Święty Michale Archaniele! Broń nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Książę niebieskich zastępów, Szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen
      Modlitwa – egzorcyzm

      Potężna Niebios Królowo i Pani Aniołów, Ty, która otrzymałaś od Boga posłannictwo i władzę, by zetrzeć głowę szatana, prosimy Cię pokornie, rozkaż hufcom anielskim, aby ścigały szatanów, stłumiły ich zuchwałość, a zwalczając ich wszędzie, strąciły do piekła. Święci Aniołowie i Archaniołowie, brońcie nas i strzeżcie nas. Amen.
      Ojciec Św. Pius X reskryptem z 8.07.1908 r. nadał 300 dni odpustu dla tych, którzy pobożnie odmówią modlitwę „Potężna Niebios Królowo”.

      Modlitwa – egzorcyzm

      W imię Boga w Trójcy Świętej Jedynego, Ojca, Syna i Ducha Świętego, uchodźcie duchy złe z tego miejsca, abyście nie widziały, nie słyszały, nie niszczyły, nie wprowadzały zamieszania do naszej pracy i planów. Nasz Bóg jest waszym Panem i rozkazuje wam, idźcie precz i nie wracajcie tu więcej. Amen. Mocą Bożą, mocą Twoją, Najwyższy Panie, uczyń nas niewidzialnymi dla naszych wrogów. Amen.

      (Za każde odmówienie trzech powyższych modlitw jest odpust cząstkowy. Gdy odmawiamy przez cały miesiąc – odpust jest zupełny.)

  26. KRYSTYNA said

    Litania do Wszystkich Świętych

    Kyrie, elejson. – Chryste, elejson.
    Kyrie, elejson Chryste, usłysz nas – Chryste, wysłuchaj nas,
    Ojcze z nieba, Boże – zmiłuj się nad nami.
    Synu, Odkupicielu świata, Boże – zmiłuj się nad nami.
    Duchu Święty, Boże – zmiłuj się nad nami.
    Święta Trójco Jedyny Boże – zmiłuj się nad nami.
    Święta Maryjo – módl się za nami.
    Święta Boża Rodzicielko – módl się za nami.
    Święta Panno nad pannami – módl się za nami.
    Święci: Michale, Gabrielu i Rafale – módlcie się za nami.
    Wszyscy święci Aniołowie – módlcie się za nami.
    Święty Abrahamie – módl się za nami.
    Święty Mojżeszu – módl się za nami.
    Święty Eliaszu – módl się za nami.
    Święty Janie Chrzcicielu – módl się za nami.
    Święty Józefie – módl się za nami.
    Święta Anno – módl się za nami.
    Wszyscy święci Patriarchowie i Prorocy – módlcie się za nami.

    Święci: Piotrze i Pawle – módlcie się za nami.
    Święty Andrzeju – módl się za nami.
    Święci: Janie i Jakubie – módlcie się za nami.
    Święty Tomaszu – módl się za nami.
    Wszyscy święci Apostołowie – módlcie się za nami.
    Święty Łukaszu – módl się za nami.
    Święty Marku – módl się za nami.
    Święty Barnabo – módl się za nami.
    Święta Mario Magdaleno – módl się za nami.
    Wszyscy święci Uczniowie Pańscy – módlcie się za nami.

    Święty Szczepanie – módl się za nami.
    Święty Ignacy Antiocheński – módl się za nami.
    Święty Polikarpie – módl się za nami.
    Święty Wawrzyńcze – módl się za nami.
    Święty Cyprianie – módl się za nami.
    Święty Bonifacy – módl się za nami.
    Święty Wojciechu – módl się za nami.
    Święty Stanisławie – módl się za nami.
    Święty Tomaszu Becket – módl się za nami.
    Święci: Janie i Tomaszu z Anglii – módlcie się za nami.
    Święty Pawle z Japonii – módl się za nami.
    Święci: Izaaku i Janie z Ameryki – módlcie się za nami.
    Święty Piotrze z Polinezji – módl się za nami.
    Święty Karolu z Ugandy – módl się za nami.
    Święte: Perpetuo i Felicyto – módlcie się za nami.
    Święta Agnieszko – módl się za nami.
    Święta Mario Goretti – módl się za nami.
    Wszyscy święci Męczennicy – módlcie się za nami.

    Święci: Leonie i Grzegorzu – módlcie się za nami.
    Święty Ambroży – módl się za nami.
    Święty Hieronimie – módl się za nami.
    Święty Augustynie – módl się za nami.
    Święty Atanazy – módl się za nami.
    Święci: Bazyli i Grzegorzu z Nazjanzu – módlcie się za nami.
    Święty Janie Chryzostomie – módl się za nami.
    Święty Marcinie – módl się za nami.
    Święty Patryku – módl się za nami.
    Święci: Cyrylu i Metody – módlcie się za nami.
    Święty Karolu Boromeuszu – módl się za nami.
    Święty Franciszku Salezy – módl się za nami.
    Święty Piusie Dziesiąty – módl się za nami.

    Święty Antoni – módl się za nami.
    Święty Benedykcie – módl się za nami.
    Święty Bernardzie – módl się za nami.
    Święci Franciszku i Dominiku – módlcie się za nami.
    Święty Jacku – módl się za nami.
    Święty Tomaszu z Akwinu – módl się za nami.
    Święty Ignacy z Loyoli – módl się za nami.
    Święty Franciszku Ksawery – módl się za nami.
    Święty Stanisławie Kostko – módl się za nami.
    Święty Wincenty z Paulo – módl się za nami.
    Święty Janie Mario Vianneyu – módl się za nami.
    Święty Janie Bosco – módl się za nami.
    Święta Katarzyno Sieneńska – módl się za nami.
    Święta Tereso z Avili – módl się za nami.
    Święta Różo z Limy – módl się za nami.
    Błogosławiony Czesławie – módl się za nami.

    Święty Ludwiku – módl się za nami.
    Święty Kazimierzu – módl się za nami.
    Święta Moniko – módl się za nami.
    Święta Jadwigo – módl się za nami.
    Święta Elżbieto Węgierska – módl się za nami.
    Wszyscy Święci i Święte Boże – módlcie się za nami.

    Bądź nam miłościw wybaw nas, Panie.
    Od zła wszelkiego wybaw nas, Panie.
    Od grzechu każdego wybaw nas, Panie.
    Od zasadzek szatana wybaw nas, Panie.
    Od gniewu, nienawiści i wszelkiej złej woli wybaw nas, Panie.
    Od śmierci wiecznej wybaw nas, Panie.
    Przez Twoje Wcielenie wybaw nas, Panie.
    Przez Twoje Narodzenie wybaw nas, Panie.
    Przez Twój chrzest i post święty wybaw nas, Panie.
    Przez Twój krzyż i mękę wybaw nas, Panie.
    Przez Twoją Śmierć i złożenie do grobu wybaw nas, Panie.
    Przez Twoje Święte Zmartwychwstanie wybaw nas, Panie.
    Przez Twoje cudowne Wniebowstąpienie wybaw nas, Panie.
    Przez Zesłanie Ducha Świętego wybaw nas, Panie.
    Przez Twoje przyjście w chwale wybaw nas, Panie.

    Chryste, Synu Boga żywego zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który na ten świat przyszedłeś zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który zostałeś ukrzyżowany zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który śmierć za nas przyjąłeś zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który zostałeś pogrzebany zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który zmartwychwstałeś zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który wstąpiłeś do nieba zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który zesłałeś Ducha Świętego na Apostołów zmiłuj
    się nad nami.
    Chryste, który siedzisz po prawicy Ojca zmiłuj się nad nami.
    Chryste, który przyjdziesz sądzić żywych i umarłych zmiłuj
    się nad nami.
    Prosimy Cię, abyś nam odpuścił grzechy
    – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś nas doprowadził do prawdziej pokuty
    – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś nas samych utwierdził i zachował w swojej
    świętej służbie – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś naszym dobroczyńcom dał wieczną
    nagrodę – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś dał i zachował plony ziemi
    – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś nam okazał miłosierdzie
    – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś dał nam pragnienie nieba
    – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś uchronił nas, braci, krewnych i dobrodzie-
    jów od wiekuistego potępienia – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś dał wszystkim wiernym zmarłym wieczny
    odpoczynek – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś zachował świat od chorób, głodu i wojny
    – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś dał wszystkim narodom pokój i prawdziwą
    zgodę – wysłuchaj nas, Panie.

    Prosimy Cię, abyś strzegł Kościoła świętego i nim kierował
    – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś zachował Ojca świętego i całe duchowień-
    stwo w prawdziwej pobożności – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś zjednoczył wszystkich wierzących
    w Chrystusa – wysłuchaj nas, Panie.
    Prosimy Cię, abyś wszystkich ludzi doprowadził do światła
    Ewangelii – wysłuchaj nas, Panie.

    Chryste, usłysz nas – Chryste, usłysz nas
    Chryste wysłuchaj nas – Chryste, wysłuchaj nas

    Panie Jezu Chryste Królu, który gładzisz grzechy świata
    zmiłuj się nad nami
    Panie Jezu Chryste Królu,, który gładzisz grzechy świata
    zmiłuj się nad nami
    Panie Jezu Chryste Królu,, który gładzisz grzechy świata
    zmiłuj się nad nami

    Módlmy się. Boże, który widzisz, że upadamy wskutek
    własnej słabości, spraw łaskawie, aby przykłady świętych
    umocniły naszą miłość ku Tobie.
    Przez Chrystusa Pana Naszego.


  27. Dawid said

    Dr Jerzy Jaśkowski: Wyprowadzanie pieniędzy za granicę a służby.

    Dr Jerzy Jaśkowski: Obola. Poszukiwany żywy, lub martwy.

  28. Nn said

    Po śmierci dusza jest nie mniej, lecz bardziej żywa i świadoma niż przed śmiercią. Św. Ambroży Mediolański naucza: „Z tego powodu, że dusza pozostaje po śmierci żywa, pozostaje dobro, które nie ginie wraz ze śmiercią, lecz rośnie. Dusza nie jest powstrzymywana żadnymi przeszkodami stawianymi przez śmierć, lecz jest bardziej aktywna, gdyż działa w swojej własnej sferze, bez żadnego związku z ciałem, które jest dla niej bardziej ciężarem niż korzyścią” .

    Św. abba Doroteusz, ojciec monastycyzmu z Gazy z VI wieku, podsumowuje nauczanie wczesnych Ojców na ten temat: „Albowiem, jak mówią Ojcowie, dusze pamiętają wszystko, co było tutaj, i słowa, i czyny, i myśli, i niczego z nich nie mogą wtedy zapomnieć. A to, co mówi się w psalmie: w ten dzień zginą wszystkie myśli ich , mówi się o myślach dotyczących świata tego, to znaczy budowania, majątku, rodziców, dzieci i wszelkich transakcji. Wszystko to, wraz z wyjściem duszy z ciała, ginie (…). To zaś, co uczyniła ona odnośnie cnoty lub namiętności, wszystko to pamięta i nic z tego dla niej nie ginie (…). I niczego, jak powiedziałem, nie zapomina dusza z tego, co uczyniła na tym świecie, lecz pamięta wszystko po wyjściu z ciała, przy czym jeszcze jaśniej i wyraźniej, jako wolna od jarzma ziemskiego ciała”

    Wielki ojciec monastycyzmu z V wieku św. Jan Kasjan bardzo wyraźnie naucza o czynnym stanie duszy po śmierci ciała, w odpowiedzi wczesnym heretykom, którzy wierzyli, że dusza po śmierci jest nieświadoma. „Dusze po rozłączeniu z ciałem nie pozostają bezczynne, ani nie pozostają bez świadomości; dowodzi tego przypowieść ewangeliczna o bogaczu i Łazarzu (…). Dusze umarłych nie tylko nie tracą swojej świadomości, ale nie tracą również i swoich skłonności, to jest nadziei i strachu, radości i smutku, i zaczynają już smakować coś z tego, czego oczekują dla siebie na Powszechnym Sądzie (…). Stają się bardziej żywe i jeszcze gorliwiej oddają się wysławianiu Boga. I rzeczywiście, jeżeli rozważywszy świadectwa Pisma Świętego o naturze samej duszy, według miary naszego rozumienia trochę pomyślimy, to czyż nie będzie, nie powiem – skrajną głupotą, lecz przynajmniej szaleństwem – chociaż odrobinę podejrzewać, że najbardziej drogocenna część człowieka (to znaczy dusza), w której, wedle błogosławionego Apostoła zamyka się obraz Boży i podobieństwo , po zrzuceniu owej cielesnej niezdarności w której znajduje się ona w teraźniejszym życiu, staje się jak gdyby nieświadoma – ta, która zawiera w sobie całą siłę rozumu i swoją obecnością sprawia, że nawet niema i nieświadoma materia naszego ciała zaczyna odczuwać? Dlatego wynika stąd, i wymaga tego natura samego rozumu, aby duch po zrzuceniu owej cielesnej niezdarności, która go teraz osłabia, doprowadził swoje siły umysłowe do lepszego stanu, odnowił je jako czystsze i subtelniejsze, a nie został ich pozbawiony” .

    Św. biskup Teofan Zatwornik, w liście do męża wspominanej wyżej jego umierającej siostry pisze: „Przecież ona sama umrze; ciało umiera, a osoba umierającego pozostaje. Przechodzi tylko w inny porządek życia (…). To nie ją chowają w mogiłę. Jest ona gdzie indziej. Tak samo żywa, jak i teraz. W pierwsze godziny i dni będzie koło was. Tylko nie przemówi, i ujrzeć jej też nie można, ale będzie tutaj. Pomyślcie nad tym. My, którzy pozostajemy, płaczemy nad tymi, którzy odeszli, a im od razu lżej: tamten stan jest szczęśliwszy. Ci, którzy umierali, a potem wprowadzani byli do ciała, uznali je za bardzo niewygodne mieszkanie. I ona to będzie czuła. Jej tam lepiej, a my tu cierpimy, jak gdyby stało się z nią jakieś nieszczęście. Ona zaś patrzy i pewnie się temu dziwi” .

    Św. Grzegorz Wielki, odpowiadając w swoich Dialogach na pytanie „Czy istnieje w ogóle coś, co mogłoby okazać się pożyteczne dla dusz po śmierci”, naucza: „Święte przynoszenie ofiary Chrystusa, naszej Zbawczej ofiary, daje duszom wielką korzyść nawet po śmierci pod warunkiem, że ich grzechy są takie, że mogą być wybaczone w nadchodzącym życiu. Dlatego dusze umarłych czasami błagają, aby odsłużyć za nie Liturgię… Naturalnie bezpieczniej jest jeszcze w trakcie życia czynić to, co, jak mamy nadzieję, inni uczynią za nas po śmierci. Lepiej odejść z tego świata wolnym niż pragnąć wolności będąc związanym. Dlatego powinniśmy gardzić tym światem z całego serca, jak gdyby jego chwała już przeszła, i codziennie przynosić Bogu ofiarę naszych łez, gdy przynosimy Ofiarę Ciała i Krwi Chrystusa. Albowiem jedynie ta Ofiara ma moc zbawienia duszy od wiecznej zguby, gdyż mistycznie odnawia ona dla nas śmierć Jednorodzonego Syna” .

    o. Serafin Rose

    Fragment książki pt. „Dusza po śmierci”

  29. Nn said

    Laureat Nagrody Nobla o istnieniu nieśmiertelnej duszy

    fot. Wikimedia Commons Jeden z największych w świecie autorytetów w zakresie badań ludzkiego mózgu, laureat Nagrody Nobla John Eccles w oparciu o wyniki naukowych dociekań stwierdził, że każdy człowiek ma nieśmiertelną duszę
    Profesor John Carew Eccles, australijski neurofizjolog (1903 – 1997, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny (1963)) , opierając się na wynikach swoich wieloletnich naukowych obserwacji i analiz, stwierdza, że materia nie jest w stanie wytwarzać zjawisk psychicznych i nie ma przechodzenia energii fizycznej w psychiczną. Tym samym tylko duchowa rzeczywistość może wytwarzać zjawiska psychiczne. Australijski noblista uświadamia nam, że z naukowego punktu widzenia trzeba jednoznacznie odrzucić twierdzenie materialistów, że ludzka świadomość jest produktem materii. Dla J. Ecclesa stało się oczywiste, że umysł człowieka, jego osobowe ja, istnieje jako duchowy wymiar człowieczeństwa i jest nieśmiertelną duszą. Ten wybitny naukowiec podkreśla, że współczesna nauka przekazuje nam orędzie pokory w obliczu cudu życia i wspaniałości ludzkiej osoby. Prawdziwymi cechami człowieczeństwa są nie tylko inteligencja i mózg, ale przede wszystkim kreatywność i zdolność wyobraźni. Eccles pisze o dwóch pewnikach, a są nimi: niepowtarzalność osoby ludzkiej w jej cielesności i w duchowym istnieniu nieśmiertelnej duszy.

    Bazując na wynikach swoich badań, profesor Eccles zdecydowanie odrzuca materialistyczną teorię umysłu, według której mózg jest rozumiany jako superskomplikowany komputer, w którym kora mózgowa generuje wszystkie myśli i uczucia. Określa tę teorię jako „zubożałą i pustą”, ponieważ posługuje się ona niejasnymi ogólnikami, a przede wszystkim nie jest zdolna uzasadnić cudu i tajemnicy istnienia niepowtarzalności ludzkiego ja wraz z jego duchowymi wartościami: kreatywnością i zdolnością wyobraźni (How the Self Controls Its Brain, ss. 33, 176). „Skoro materialistyczna koncepcja – pisze Eccles – nie jest w stanie wyjaśnić i uzasadnić doświadczenia naszej niepowtarzalności, jestem zmuszony przyjąć nadprzyrodzone stworzenie niepowtarzalnego, duchowego, osobowego »ja«, czyli duszy. Wyjaśniając w terminach teologicznych: każda Dusza jest nowym Bożym stworzeniem wszczepionym w ludzki zarodek” (Evolution of the Brain, Creation of the Self, s. 237).

    Profesor J. Eccles stworzył nową, genialną teorię funkcjonowania ludzkiego umysłu, znaną jako dualistyczny interakcjonizm (dualist-interactionism).

    Jej autor wyjaśnia: „Stwierdzam, że tajemnica człowieka jest niewiarygodnie pomniejszona przez naukowy redukcjonizm z jego roszczeniem »obiecującego materializmu«, który miałby wytłumaczyć istnienie całego duchowego świata w kategoriach wzorców aktywności neuronów. Tego rodzaju wiara powinna być traktowana jako przesąd. Musimy uznać, że jesteśmy istotami duchowymi z duszami istniejącymi w duchowym świecie i równocześnie istotami materialnymi z ciałami istniejącymi w materialnym świecie” (Evolution of the Brain…, s. 241). Twierdzenie materialistów, że myślenie jest wynikiem materialnych procesów, Eccles odrzuca jako przesąd, który nie ma nic wspólnego z ustaleniami nauki: „Im bardziej naukowe badania odkrywają prawdę o pracy ludzkiego mózgu, tym jaśniej możemy rozróżnić jego funkcjonowanie i myślenie – i w tym kontekście widać, jak wspaniałe jest zjawisko myślenia. Przekonanie, że myślenie jest efektem materialnych procesów, jest po prostu przesądem utrzymywanym przez dogmatycznych materialistów. Ma ono cechy mesjańskiego proroctwa z obietnicą przyszłości uwolnionej od wszelkich problemów – coś w rodzaju nirwany dla naszych pechowych następców. Materialistyczni krytycy argumentują, że nieprzekraczalne trudności sprawia hipoteza, iż niematerialne umysłowe wydarzenia mogą oddziaływać na materialną strukturę neutronów. Takie oddziaływanie jest rzekomo niezgodne z zachowaniem praw fizyki, a w szczególności z pierwszym prawem termodynamiki. Ta obiekcja z pewnością mogła być podtrzymywana przez dziewiętnastowiecznych fizyków, neurologów i filozofów, ideologicznie związanych z dziewiętnastowieczną fizyką, która nie jest świadoma rewolucji dokonanej przez fizykę kwantową w dwudziestym wieku” (A unitary hypothesis of mind-brain interaction in the cerebral cortex(1990); art. opublikowany w Proceedings of the Royal Society B 240, ss. 433-451).
    Wieloletnie naukowe badania ludzkiego mózgu doprowadziły Johna Ecclesa do stwierdzenia, że wszyscy mamy osobowe ja – czyli niematerialny umysł, który działa poprzez materialny mózg. Tak więc oprócz świata fizycznego w człowieku istnieje umysłowy – czyli duchowy – świat i obie te rzeczywistości wzajemnie oddziałują na siebie (por. How the Self Controls Its Brain, s. 38). Profesor Eccles podkreśla zdumiewający fakt, że samoświadomość osobowego ja u każdego człowieka trwa niezmiennie przez całe jego życie, „a ten fakt musimy uznać za cud” (tamże, s. 139).

    Tak J. Eccles pisze o nieśmiertelności ludzkiej duszy, czyli o istnieniu osobowego ja po śmierci ciała każdego człowieka: „Wierzę, że moje istnienie jest fundamentalną tajemnicą, która przekracza każdą biologiczną ocenę rozwoju mojego ciała (również mózgu) z jego genetycznym dziedzictwem i ewolucyjnym pochodzeniem. Byłoby nierozsądnym wierzyć, że ten wspaniały dar świadomego istnienia nie ma dalszej przyszłości oraz możliwości egzystencji w innej niewyobrażalnej rzeczywistości” (Facing Reality: Philosophical Adventures by a Brain Scientist, Heidelberg Science Library 1970, s. 83). W innym miejscu australijski badacz wyjaśnia: „Możemy patrzeć na śmierć ciała i mózgu jako na rozpad naszego dualistycznego istnienia. Mamy nadzieję, że uwolniona dusza znajdzie nową przyszłość o głębszym znaczeniu i bardziej zachwycających doświadczeniach w jakiejś odnowionej ucieleśnionej egzystencji zgodnie z tradycyjnym chrześcijańskim nauczaniem” (Evolution of the Brain…, s. 242); „Nasze zaistnienie jest tak samo tajemnicze jak nasza śmierć. Czyż nie możemy mieć nadziei dlatego, że nasza ignorancja o naszym pochodzeniu jest taka sama jak o naszym przeznaczeniu? Czy nasze życie nie może być przeżywane jako wyzwanie i wspaniała przygoda, której ostateczne znaczenie jest jeszcze do odkrycia?” (Facing Reality: Philosophical Adventures by a Brain Scientist (1970), s. 95).

    Niech to świadectwo o istnieniu nieśmiertelnej ludzkiej duszy jednego z największych na świecie znawców ludzkiego mózgu, laureata Nagrody Nobla prof. Johna Ecclesa, zmobilizuje nas do większej troski o swoją duszę, czyli o własne życie duchowe – o czystość serca, wolność od wszelkiego zła, o życie wieczne. Ma się to dokonywać przez pogłębianie osobistej relacji z Chrystusem w codziennej modlitwie oraz w sakramentach pokuty i Eucharystii. Pamiętajmy stale o słowach Pana Jezusa: „Cóż bowiem za ko­rzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?” (Mt 16, 26)


  30. KRYSTYNA said



    I tydzień listopada

    Zapraszamy na Msze św. w pierwszym tygodniu listopada:

    1 XI (sobota) – Wszystkich Świętych, Msza św. o godz. 15.00 w kościele pw. św. Barbary w Gdańsku.

    2 XI (niedziela) – Niedziela w ciągu roku, Msza św. o godz. 15.00 w kościele pw. św. Barbary w Gdańsku. Po Mszy różaniec w intencji środowiska tradycji.

    3 XI (poniedziałek) – Dzień Zaduszny, Msza św. requiem z egzekwiami o godz. 19.00 w kościele pw. św. Piotra i Pawła w Gdańsku (ul. Żabi Kruk 3).

    7 XI (piątek) – pierwszy piątek miesiąca, Msza św. o godz. 19.30 w kościele oo. cystersów w Oliwie. Spowiedź o godz. 19.00, po Mszy nabożeństwo pierwszopiątkowe.

    Mszy św. w Sopocie w tym miesiącu nie będzie.



  31. KRYSTYNA said

    Kard. Pell: historia widziała 37 fałszywych papieży!

    Jak powiedział kard. G. Pell w homilii wygłoszonej w Rzymie 24 października 2014 roku, Franciszek jest 266 papieżem, a historia widziała już 37 fałszywych papieży albo antypapieży.

    Andrew Brown, publicysta The Guardian, zauważa następujący fakt: dlaczego kardynał wspomniałby o fałszywych papieżach, jak nie tylko po to, by wzbudzić taką możliwość, że Franciszek może stać się raczej 38 fałszywym papieżem niż 266 prawdziwym następcą św. Piotra.

    Czy naprawdę powinniśmy wykluczać z miejsca taką możliwość, że po serii wynoszonych na ołtarze Tron Piotra mógłby za dopuszczeniem Bożym przejąć ktoś zgoła odmienny?

    (źródło: ^^^



    • Weronika said

      18 Październik 2014 Przegnani przez Franciszka

      Kard. Burke: papież wyrządził wiele krzywdy, nie mówiąc otwarcie o swoim stanowisku

      Kard. Burke – doceniony i zauważony przez papieża Benedykta XVI

      Kard. Raymond Burke, Prefekt Sygnatury Apostolskiej:

      „Papież bardziej niż ktokolwiek inny jest pasterzem Kościoła powszechnego, jest zobowiązany służyć prawdzie…

      …Papież nie może zmieniać Nauczania Kościoła w odniesieniu do niemoralności czynów homoseksualnych i nierozwiązywalności małżeństwa bądź jakiejkolwiek innej prawdy wiary Kościoła”.

      Według kardynała papież “uczynił wiele krzywdy”, nie mówiąc “otwarcie o swoim stanowisku”.

      Kard. Burke potwierdził także w cytowanym przez nas wywiadzie dla Buzzfeed, że został usunięty przez Franciszka ze urzędu do mało znaczącej pozycji opiekuna Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników z Malty.

      Potwierdził też naszą tezę, wyrażoną przed kilku dniami w poście Zatrważający synod – zaplanowana próba przyzwolenia na herezję w Kościele? – kard. Bruke powiedział bowiem, że synod jest tak zaprojektowany, by „osłabić nauczanie i praktykę Kościoła„.

      A my chcielibyśmy zapytać papieża, czy usłyszymy kiedyś otwarcie, że przyjmowanie Komunii Św. przez osoby żyjące w grzechu ciężkim jest niedopuszczalne. Czy papież dalej będzie unikał jasnych stwierdzeń, wspierał i chwalił tych, którzy chcieliby udzielać Komunii Św. takim osobom?

      Dlaczego papież wprost nie potwierdzi nauczania Kościoła???????

      (źródło: ^^^

      • halina said

        Franciszek nie wypowiada sie dlatego , bo każde słowo wypowiadane w tej kwesti byłoby powodem do jego oceny . a tak to nie ma słowa nie ma stanowiska , to i nie ma oceny pochwały czy potępienia .
        Bo nie ma sie do czego odnieść .
        Nie mozna określić stanowiska Franciszka bo on go nie zdradza .
        A jeżeli mówi o pewnych sprawach , to tak zagmatwanie , że wygląda to tak , że on jest za a nawet i przeciw …

        I nikt mu sie nie wtrąca i podejmować może wszystkie decyzje bez słów sprzeciwu i może usuwać wszystkich konserwatystó.w z mocy swojego stanowiska tak by do głosu i do władzy doszli ci którzy zrobia robote na usługi piekła .
        To sie nazywa otwarcie drzwi dla antychrysta ….

        A przecież było powiedziane że on rozłoży kosciół i otworzy drzwi antychrystowi ..
        Czy to nie następuje na naszych oczach ????

    • Nn said

  32. KRYSTYNA said

    Te dni są świętami żywych, a nie zmarłych


    Ks. Stanisław Małkowski

    Warszawska Gazeta 31 października – 6 listopada 2014 r.


    „Kto z kim przestaje, takim się staje” – mówi przysłowie. Wiara pozwala nam przestawać nie tylko ze wspólnotami rodziny, przyjaciół, parafii, narodu, to ma swoje ograniczenia w czasie i przestrzeni i ludzkie uwarunkowania, ale również z szerszą wspólnotą ludu Nowego Przymierza, Kościoła pielgrzymującego i walczącego tutaj na ziemi – i także z tą niewidzialną, ale odczuwalną wspólnotą, którą w wyznaniu katolickiej wiary nazywamy „świętych obcowaniem”.

    Istnieje łączność miłości i modlitwy z Kościołem zwycięskim, chwalebnym w niebie i Kościołem pokutującym w czyśćcu. Tę łączność przeżywamy i uświadamiamy sobie na nowo w dniu uroczystości Wszystkich Świętych 1 listopada i w Dniu Zadusznym 2 listopada. Te dni są świętami żywych, a nie zmarłych. Ci wszyscy, którzy odeszli w stanie łaski do wieczności, w Bogu żyją, za nas się modlą i o naszą modlitwę proszą.

    „Kto wierzy i modli się, nigdy nie jest sam” – powiedział Benedykt XVI. Wspólnota wiary, miłości i modlitwy przekracza wymiar widzialny, ale potwierdza się poprzez widzialne znaki, które dają nam dusze zbawionych z drugiego brzegu, podczas gdy nasza przeprawa trwa w owej ewangelicznej łodzi miotanej falami. Wśród tych znaków są cudowne uzdrowienia i wydarzenia za przyczyną świętych, do których zwracamy się z prośbą o pomoc i ratunek. Nie wystarczy mówić i pisać na nagrobkach: „jesteś i żyjesz w naszych sercach i naszej pamięci”. Ludzka pamięć trwa tak długo, jak długo żyją ci, co pamiętają, a nasze serca mają określoną pojemność.

    Natomiast Boża pamięć, święta pamięć nie kończy się nigdy, a Boże Serce jest tym wiecznym Domem Ojca, w którym mieszkań jest wiele (J 14,2). Drogę do świętości i zbawienia ukazuje Jezus w Ewangelii błogosławieństw – ośmiu według św. Mateusza (Mt 5,1-12). Bóg błogosławi ubogim w duchu, zasmuconym, cichym, złaknionym sprawiedliwości, miłosiernym, czystego serca, wprowadzającym pokój i prześladowanym dla sprawiedliwości.

    Natomiast ludzka pomyślność i doczesne powodzenie bywają uzależnione od postaw przeciwnych, od bogactwa, posiadania, władzy, kultu konsumpcji i przyjemności, od grzechu konformizmu i spokoju za wszelką cenę.

    Boże błogosławieństwo jest więc czymś innym niż chwilowe powodzenie. Poddani jesteśmy władzy ludzi tymczasowych, którzy z Bogiem i Jego prawem się nie liczą, choćby zewnętrznie deklarowali wiarę. Po narodzinach św. Jana Chrzciciela jego ojciec Zachariasz prorokował słowami hymnu (Łk 1,67-79): „Bóg wyzwolił swój lud, On nas wybawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą: Użyczy nam tego, iż z mocy nieprzyjaciół wyrwani, bez lęku służyć Mu będziemy”.

    Kto nas nienawidzi? Otóż złe duchy silniejsze od nas i źli ludzie też na razie silniejsi. Poddani władzy tych, którzy nas nienawidzą, nami gardzą, nas okradają, okłamują i zabijają, pytamy: kto nas wyrwie z ich rąk? Bóg odpowiada ustami proroków: „Ja, jeżeli Mnie na pomoc wezwiecie i poddacie się Mojej władzy pełnej miłości i pragnącej waszego dobra na ziemi i w niebie, a zarazem pokonacie pokusę sprzymierzenia się z nieprzyjaciółmi dla chwilowych korzyści”.

    Komu więc chcemy zaufać i czyjej władzy się poddać? Trwa przedstawianie w złym świetle ludzi dobrych, a w dobrym oświetleniu ludzi złych po to, aby liczni obserwatorzy ulegali pozorom. Dopiero światło słowa Bożego oraz użytek czyniony z rozumu i wiary pozwalają nam odróżnić dobro od zła, dobrych od złych, Boga od mizdrzącego się diabła, proroków prawdy od fałszywych siewców kłamstwa i krętactwa.

    Przypadki opętań i demonicznych uzależnień dotyczą nie tylko pojedynczych ludzi, ale i zbiorowości. To działo się przecież w socjalistycznej sowieckiej Rosji, narodowosocjalistycznych Niemczech, działo się i dzieje w Chinach tzw. „ludowych”, Północnej Korei, w islamskich kalifatach, w ukrytych i jawnych przedsięwzięciach masońskiego Anty-Kościoła.

    W tym roku ze względu na Dzień Zaduszny ustępuje liturgia 31. niedzieli zwykłej. Zawiera ona upomnienie wobec kapłanów: „Ja jestem potężnym Królem, weźcie sobie to do serca” (Malachiasz 1). Wziąć sobie do serca Chrystusa Króla, to już teraz w wymiarze osobistym i społecznym poddać się Jego panowaniu. Któż jak On!



  33. ... said

    Nawracać, a nie szanować! Emerytowany papież do studentów i wykładowców

    Benedykt XVI powiedział, że dialog z innymi religiami nie zastąpi szerzenia Ewangelii wsród kultur niechrześcijańskich. Ostrzegł w ten sposób przed relatywistyczną ideą prawdy religijnej jako „zabójczą dla wiary”. Powiedział też, że prawdziwą motywacją do pracy misyjnej nie powinno być poszerzanie Kościoła, ale dzielenie się radością wypływającą od Chrystusa.

    Te słowa i uwagi emerytowanego papieża usłyszeli wykładowcy i studenci Papieskiego Uniwersytetu Rzymskiego „Urbaniana”, który należy do Kongregacji Ewangelizacji Narodów. Arcypuiskup Georg Gänswein, prefekt Domu Papieskiego i osobisty sekretarz emerytowanego papieża publicznie odczytał wspomniany dokument 21 października, podczas uroczystej ceremonii oddania do ponownego użytku odnowionej, głównej sali wykładowej, przygotowanej z myślą o Benedykcie.

    „Zmartwychwstały Pan polecił Swoim apostołom, a przez nich również Swoim późniejszym uczniom, aby zanieść Jego słowa aż po krańce ziemi i nauczać wszystkie narody” – napisał papież.

    „Czy Jego słowa obowiązują nadal? Wielu wewnątrz i na zewnątrz Kościoła zadaje sobie pytanie: „Czy nasza misja może jeszcze coś zdziałać dzisiaj??? Czy nie byłoby bardziej odpowiednim, aby spotkać się w dialogu międzyreligijnymi i razem służyć światowemu pokojowi?” Odpowiedzią na to pytanie jest inne: „Czy dialog może być substytutem życia misyjnego?”.

    Papież kontynuował: „W rzeczywistości, wielu dziś uważa, że religie powinny szanować siebie nawzajem, a w ramach dialogu przerodzić się we wspólną siłę na rzecz pokoju. Zgodnie z tym sposobem myślenia, brane za pewnik jest to, że różne religie są wariantami jednej i tej samej rzeczywistości. Pytanie o Prawdę, to, co pierwotnie zmotywowało chrześcijan bardziej niż kogokolwiek innego, jest tutaj zepchnięte na pobocze. Zakłada się, że analiza autentycznej prawdy o Bogu jest nieosiągalna i że w najlepszym razie można takową reprezentować różnymi, nieokreślonymi symbolami. To wyrzeczenie się prawdy wydaje się realistyczne i użyteczne dla pokoju między religiami świata”.

    Wreszcie Benedykt przestrzega: „Jest to jednak zabójcze dla wiary. W rzeczywistości, wiara traci swój wiążący charakter i powagę, wszystko jest zredukowane do symboli wymiennych, zdolnych jedynie do odnoszenia się do niedostępnej tajemnicy boskości z dalekich pozycji”.

    • Weronika said

      „Papież, który nie przyszedł nawracać”.

      Gazeta Wyborcza o swoim ulubionym papiezu Franciszka. Kto by pomyslal ,ze dobro Kosciola lezy im bardziej na sercu niz katolikom?

      Półtora roku temu Franciszek odziedziczył Kościół w stanie straszliwego chaosu. Dziś jest już jasne, że papież z Argentyny zamierza go zreformować

      Gdy 13 marca 2013 r. protodiakon Kolegium Kardynałów Jean-Louis Tauran wyszedł na loggię, by zaintonować „Habemus papam” i ogłosić imię 266. następcy św. Piotra, świat spodziewał się średniowiecznej gali i przepychu. To, co zobaczył, a raczej czego nie zobaczył, wywołało wstrząs.

      Narodziny nowej hierarchii

      Ludzie dostrzegli, że jest inne oblicze Kościoła, przesłonięte od czasu, gdy Konstantyn i jego następcy uczynili z chrześcijaństwa religię panującą. Żadnej mozetty (czerwonej aksamitnej pelerynki przybranej gronostajami) i złotego pektorału wysadzanego klejnotami, żadnego pierścienia papieskiego, papieskich spinek do koszuli czy czerwonych bucików. Nie było krawieckich ozdobników i wznoszenia ramion w geście triumfu, jak to zrobił Benedykt.

      Nowy papież założył prostą białą sutannę, stary krzyż w kolorze cyny, który nosił, od kiedy został powołany na biskupa, i parę podniszczonych czarnych butów. Przedstawił się nie jako Pontifex Maximus, czyli najwyższy kapłan , ale jako biskup Rzymu, pasterz „Kościoła, który przewodzi w miłości wszystkim innym Kościołom”.

      Równie uderzające było to, że przed pobłogosławieniem tłumu na placu i katolików na całym świecie (urbi et orbi) Franciszek poprosił ich o chwilę milczenia i o modlitwę za niego. Elektryzująca cisza objęła całą ziemię, wskazując, że Kościół katolicki zmienił bieg swojej historii. Odtąd papież, który błogosławi, musi najpierw skłonić się przed tymi, których błogosławi, by otrzymać ich błogosławieństwo. Narodziła się nowa hierarchia.

      Największa spuścizna po Benedykcie

      Franciszek zapoczątkował odmienny styl papiestwa, ale także nowy sposób bycia Kościołem. Nie zamierzam przyłączać się do chóru pochlebców i prowadzić agitacji na rzecz przedśmiertnej kanonizacji Bergoglia, czegoś w rodzaju nawoływania „Santo subito” po śmierci Jana Pawła II. Byłoby to utrwalaniem przesadnego uwielbienia papiestwa, które ponosiło przecież odpowiedzialność za pewne najpoważniejsze problemy Kościoła od czasów Soboru Watykańskiego I (1870) i którego nie cierpiał sam Franciszek. Chcę jedynie zaznaczyć, że Franciszek zamierza zreformować Kościół.

      Słusznie powiedziano, że największą spuścizną po Benedykcie XVI była jego rezygnacja.(!!!!!)

      Dzięki niej zdemistyfikował papiestwo jako nieodwołalne boskie powołanie, które, jak wierzył Jan Paweł II, trzeba wypełniać do ostatniego tchnienia. Benedykt pokazał, że papiestwo jest funkcją, z której należy ustąpić dla dobra Kościoła, jeżeli nie można jej już efektywnie pełnić.

      Istnieją bardzo różne sposoby sprawowania tej funkcji – od monarszego stylu najwyższego kapłana w instytucjonalnym (i krawieckim) splendorze po pokorną służbę i skromność. Franciszek nie mówił ani nie pisał o tym, jaki powinien być styl życia i postępowania papieża, by pragnienie bycia „sługą sług” stało się wiarygodne, ale jego dotychczasowe gesty są wymowne. Kiedy mistrz ceremonii pokazał nowo wybranemu papieżowi wystawne stroje do wyboru, Franciszek miał powiedzieć: „Nie, dziękuję, Monsignor. Czas karnawału już minął”. I chociaż to zapewne opowieść apokryficzna, to – jak mówią Włosi – „Se non e vero, e ben trovato” („Jeśli nawet nie jest to prawdziwe, to dobrze wymyślone”).

      Więcej niż gesty

      Ta opowieść wyraża pragnienie papieża naśladowania cnót jego imiennika: ubóstwa, prostoty, pokory. W tym franciszkańskim duchu ukazał się jako papież niespodzianek. Media zachwycały się, jak to sam płacił swoje rachunki hotelowe, wzgardził limuzynami, zamieszkał w Domu św. Marty zamiast w Pałacu Apostolskim, odmówił wyjazdu na wakacje do letniej rezydencji w Castel Gandolfo, wygłaszał kazania bez mitry i stojąc, a nie siedząc na wysokim tronie, improwizował, zamiast czytać przygotowany tekst, bez zapowiedzi dzwonił do rozmaitych ludzi ze swojego telefonu komórkowego, publicznie pił napar z mate, sam niósł tacę, by zjeść posiłek z robotnikami w stołówce…

      To, że zwykli ludzie widzą w tych prostych gestach coś nadzwyczaj budującego, a konserwatywni katolicy potępiają je jako poniżające papiestwo, świadczy o tym, że w powszechnej świadomości papieże zasługują na życie monarchów. Franciszek poszedł jeszcze dalej, wywołując instynktowne reakcje zarówno katolików, jak i niekatolików: papież delikatnie obejmujący straszliwie zniekształconego człowieka, papież publicznie udający się do spowiedzi przed udzieleniem sakramentu pojednania, papież w Wielki Czwartek myjący i całujący stopy młodocianych więźniów, chłopców i dziewcząt, katolików i muzułmanów, papież pozwalający innym osobom jechać jego papamobile…

      Strząsanie „pyłu cesarstwa” ze Stolicy Piotrowej zajęło dekady: Jak papieże z monarchów stawali się ludźmi

      Kościół w stanie chaosu

      Do najważniejszych poczynań administracyjnych Franciszka trzeba zaliczyć: powołanie komitetu ośmiu kardynałów (zwanego G-8) doradzającego mu, jak wprowadzić większą kolegialność w rządzeniu Kościołem, ustanowienie pięcioosobowego komitetu mającego rozwiązać problemy Banku Watykańskiego i przygotowanie następnego synodu, poświęconego rodzinie.

      Papież odziedziczył Kościół w stanie straszliwego chaosu. Benedykta wybrano w oczekiwaniu, że jego długa kariera w Watykanie dała mu dostateczne doświadczenie do przywrócenia porządku w biurokracji Rzymu, zaniedbanej pod dobrotliwymi rządami Jana Pawła II. Ale Benedykt skupił się na pisaniu traktatów teologicznych, pozostawiając administrowanie katastrofalnie nieudolnemu sekretarzowi stanu , Tarcisiowi Bertonemu. Watykanem, który stał się areną walk o władzę i karierowiczostwa, wstrząsały skandale seksualne (pedofilia księży, watykańska siatka homoseksualna, seksualne eskapady Marciala Maciela, założyciela Legionu Chrystusa), finansowe krętactwa w Banku Watykańskim, afera papieskiego kamerdynera Paola Gabrielego, przecieki, nazwane przez media Vatileaks, nadużycia władzy przy rozpatrywaniu sprawy amerykańskich zakonnic [oskarżonych przez Watykan o „uleganie pokusom feminizmu”] i niesprawiedliwe dyscyplinowanie teologów.

      Franciszek, mający dostęp do tajnego dossier „Vatileaks”, musi zdawać sobie sprawę z problemów i wyzwań stojących przed jego pontyfikatem. Dotychczas nie powiedział, jak się nimi zajmie. Jedynym oficjalnym dokumentem, w którym przedstawia swoją wizję tego, czym Kościół powinien być i co powinien robić, jest adhortacja apostolska „Evangeliae Gaudium” („Radość Ewangelii”), którą wydał 24 listopada 2013 r. Jasno z niej wynika, że do radykalnej odnowy Kościoła potrzeba nowego sposobu bycia chrześcijaninem. „Nie mówmy już więcej, że jesteśmy >>uczniami <>misjonarzami<>uczniami-misjonarzami<>Dajcie im jeść! <<".

      Dialog zamiast nawracania

      "Dialog rodzi się z postawy szacunku wobec drugiej osoby, z przekonania, że tamta osoba ma coś dobrego do powiedzenia – tłumaczy papież. – Zakłada się w nim, że możemy we własnym sercu znaleźć miejsce dla jej punktu widzenia, jej opinii i jej propozycji. Dialog wiąże się z ciepłym przyjęciem, a nie z potępieniem z góry. Aby prowadzić dialog, trzeba wiedzieć, jak zmniejszać bariery, jak otworzyć drzwi własnego domu i jak oferować ciepło".

      Franciszek zwraca uwagę na nowe formy ubóstwa i słabości: bezdomność, narkomania, uchodźstwo, marginalizowanie ludzi starszych, handel ludźmi, wykorzystywanie dzieci do żebractwa, praca na czarno itd.

      W dialogu z kulturami papież ustala podstawową zasadę: "W ewangelizacji nowych kultur albo kultur, które nie przyjęły przekazu chrześcijańskiego, nie trzeba koniecznie wraz z propozycją ewangeliczną narzucać określonej formy kulturowej, choćby była ona nawet piękna i starożytna. (…) Czasem w Kościele ulegamy zarozumiałej sakralizacji własnej kultury i możemy przez to przejawiać bardziej fanatyzm niż autentyczny zapał ewangelizacyjny".

      Co najważniejsze, papież mówi wyraźnie, że religie niechrześcijańskie, chociaż "nie mają znaczenia i skuteczności sakramentów ustanowionych przez Chrystusa, mogą być kanałami, które sam Duch Święty stwarza, aby wyzwolić niechrześcijan od ateistycznego immanentyzmu lub od czysto indywidualnych doświadczeń religijnych. Ten sam Duch budzi w każdym miejscu formy praktycznej mądrości pomagające znosić trudy życia i żyć w większej harmonii i pokoj.

      Modlitwa, nie ubóstwienie

      Nie będzie żadną przesadą stwierdzenie, że wybór Borgoglia na biskupa Rzymu, jego prosty styl życia, niezliczone symboliczne gesty, rozmaite działania na rzecz reformy Kościoła i przesłanie teologiczne zawarte w "Radości Ewangelii" są wyrazem "nowego Zesłania Ducha Świętego". Rzecz jasna, nie wolno nam wprowadzać nowej formy ubóstwienia papieża ani stawiać mu wymagań niemożliwych do spełnienia, bo prowadziłoby to jedynie do głębokiego rozczarowania podobnego do "efektu Obamy". Możemy jedynie mieć nadzieję i modlić się, żeby Franciszek żył długo i zbudował Kościół bardziej podobny do Chrystusowego.,140954,16709442,Papiez__ktory_nie_przyszedl_nawracac.html

      • Gossja said

        Rzadko co mnie tak – wybaczcie – wc(…)iło jak ten tekst. Po co go czytałam? No po co?

    • Weronika said

      Papiez Benedykt XVI jest przeciwienstwem Franciszka.
      Dialog zamiast nawracania.Nie nawracac nikogo oprocz nawroconych….Franciszek

      Zadziwia jak zydowska Gazeta Wyborcza „dba” o dobro kosciola katolickiego i wiecodla niego lepsze.,140954,16709442,Papiez__ktory_nie_przyszedl_nawracac.html

  34. ... said

    Prośba o pomoc
    Odbudowa plebanii w Ostrogu

    Drodzy Przyjaciele Parafii w Ostrogu nad Horyniem, Wołynia i Kresów Wschodnich!

    Zwracam się z dramatyczną prośbą o pomoc w ukończeniu odbudowy domu parafialnego w Ostrogu. W czasie II wojny światowej, w 1941 r., został on zniszczony przez Sowietów.
    Odbudowa plebanii, domu parafialnego, w Ostrogu trwa od 2003 roku. Na samym początku prac odbudowa ta została na pewien czas wstrzymana przez nieprzychylne nam osoby*).
    Teraz największym naszym problemem jest brak środków na roboty wykończeniowe. Dwukrotnie bezskutecznie zwracaliśmy o pomoc do niemieckiej fundacji „Renovabis”. Zdobycie funduszy obiecał nam też były administrator apostolski diecezji łuckiej bp Stanisław Szyrokoradiuk. Również inne osoby i instytucje obiecały nam pomoc. Niestety skończyło się tylko na obietnicach…
    Dwudziesty trzeci (23) rok mieszkam w budynku zastępczym (nie narzekam), który niestety znajduje się z dala od kościoła. Jest to poważne utrudnienie w duszpasterstwie – nie tylko dla mnie, ale przede wszystkim dla wiernych. Nie wszyscy szukający katolickiego kapłana w Ostrogu zadają sobie trud odnaleźć ulicę Kardaszewicza. Obecnie w czasie choroby nie mam funduszy na dalszą egzystencję i kontynuowanie odbudowy domu parafialnego. Proszę o pomoc.

    ks. Vitold-Yosif Kovaliv
    (dawniej: ks. Witold Józef Kowalów)
    Proboszcz Parafii Ostróg

    Ostróg nad Horyniem, 30 października 2014 r.
    wpłaty można kierować na konto w Polsce:
    Stowarzyszenie Ośrodek „Wołanie z Wołynia”,
    numer konta: 50 8821 0009 0010 0100 1892 0002

    Ostatnio o naszej parafii pisał red. Andrzej Klimczak i reż. Piotr Zarębski, „Wołanie z Wołynia” //

    *) Zob. Ks. Witold Józef Kowalów, „Komu przeszkadza odbudowa plebanii w Ostrogu”, „Nowa Myśl Polska” 2004, nr 36 z 5 września, s. 4. //;
    Ks. Witold Józef Kowalów, „Ostatni zajazd w …Ostrogu” //

    Napisał Dextimus dnia 1.11.14

  35. Nn said,43409.html

    Nominowany przez instytut Naukowy w Paryżu do nagrody Nobla w dziedzinie medycyny Simone Morabito jest jednym z najwybitniejszych włoskich profesorów medycyny; odkrył on i opatentował między innymi system diagnozowania klinicznego za pomocą komputera. W wieku 24 lat z najlepszym wynikiem na roku ukończył studia medyczne. Specjalizuje się w chirurgii, psychiatrii, neurologii i pediatrii. Autor książki „Psychiatra w piekle”, o której sam pisze, że „jest dokumentem naukowym i jako taka powinna być czytana i pojmowana”. Poniższy tekst w całości stanowią cytaty z wypowiedzi profesora Morabito:

    Kiedy ktoś mówi o „szatanie i opętaniu przez demona”, to często uważa się go za fanatyka lub bigota. Chciałbym sprecyzować, że jestem badaczem, naukowcem i posiadam wszelkie upoważniające mnie do tego tytułu dokumenty oraz odpowiednie wykształcenie. Przez trzydzieści lat pracy w zawodzie nie opuściłem nigdy środowiska uniwersyteckiego. Jeszcze piętnaście lat temu i ja również nie wierzyłem w istnienie szatana i opętania, lecz późniejsze odrażające i przerażające fakty zmieniły mój punkt widzenia.

    Podczas mojej pracy lekarskiej od czasu do czasu natknąłem się na bardzo dziwne przypadki. Choroby niedające się sklasyfikować. Jak powiedziałem, byłem asystentem w jednej z klinik uniwersyteckich na wydziale neuropsychiatrii. Przybywały do nas najbardziej beznadziejne przypadki. Kiedy pobliskie szpitale nie umiały rozwiązać problemu, przysyłano go do nas. Miejsce to było zatem nadzwyczajnym obserwatorium. Śledziliśmy każdy przypadek z wielką uwagą. Mieliśmy wszystkie środki do dyspozycji, aby go dogłębnie zbadać. Dokonywano konsultacji z międzynarodowymi znawcami. Teoretycznie powinni bylibyśmy udzielić odpowiedzi na wszystko. W rzeczywistości wobec pewnych przypadków diagnoza była wymijająca i abstrakcyjna. Nauka medyczna nie była w stanie zrozumieć i zakwalifikować niektórych chorób”*.

    Stając wobec opętania jako naukowcy jesteśmy zszokowani i poniekąd bezradni. Spotkany na naszej drodze opętany człowiek ma prawo znaleźć sobie wytłumaczenie ze względu na swoją ignorancję w tej materii. My jednak, jako lekarze, nie mamy tego prawa. Nasze wyrafinowane przyrządy i procedury diagnostyczne wskazują nam w sposób jednoznaczny, kiedy dane zjawisko jest czysto ludzkiego pochodzenia, a kiedy już takie nie jest. Być może z tego powodu istnieją rozmaite koncepcje filozofów i pisarzy, którzy mogą wypisywać sobie dowolne głupstwa według własnego mniemania jeśli tylko ich opinia nie sprzeciwia się treści nauki medycznej. Zadziwia mnie też fakt, że im więcej wątpliwości i nieprawdy wypisują przeciwko Chrystusowi i człowiekowi, tym liczniejszych i bardziej gorliwych mają wyznawców (nie bez powodu szatan został nazwany w Ewangelii księciem tego świata).

    W mojej pracy neurochirurga byłem świadkiem strasznych rzeczy np. przy operacji łączenia części mózgu osoby, która próbowała popełnić samobójstwo przez strzał z pistoletu w głowę, jednak nigdy nie widziałem czegoś tak strasznego, jak to co ma miejsce podczas egzorcyzmu osoby opętanej przez szatana, ponieważ groza tego zjawiska przekracza wszystkie inne sytuacje razem wzięte, których w pamięci mam naprawdę tysiące. W mojej pracy lekarza pokonałem wszystkie możliwe lęki a jednak wciąż drżę ze strachu w obecności każdego człowieka, a jest ich wielu, który jest w posiadaniu diabła. Towarzyszyłem ponad stu egzorcyzmom, modlitwom wypowiadanym przez świętych i dobrze przygotowanych od strony naukowej kapłanów. Choć są to wspomnienia, które, aby nie cierpieć więcej, umysł ludzki próbuje całkowicie wymazać z pamięci, to jednak mogę na ich podstawie dojść do pewnych wniosków. Istnieje misterium iniquitatis, istnieje szatan, wróg wszystkich ludzi i całego stworzenia i żadna koncepcja psychoanalityczna lub inna nie może temu zaprzeczyć, chyba że naukowiec będzie upierał się w złej wierze. Contra factum non datur argumentum.

    Opętani to ludzie, którzy wykazują inteligencję, wolę oraz nienawiść do siebie i tych którzy są wokół nich. Są to często osoby wykształcone, a wśród nich nie brak ludzi piastujących wysokie stanowiska. Od momentu, w którym zostają „usidleni” zaczyna się ich niewyobrażalne cierpienie fizyczne (wycieńczenie organizmu, brak sił psychicznych, dziwne i poważne choroby o nieznanym pochodzeniu, które ustępują dopiero po egzorcyzmie). Cierpią również w sposób niepojęty w sferze psychicznej, często na głęboką depresję i wahania nastrojów. Niektórzy pozostawieni samym sobie, dokonują prób samobójczych, nachodzą ich ciężkie niepokoje i nieuzasadnione lęki, prawie wszyscy tracą swoją poprzednią osobowość. Nie już w stanie się modlić, nawet jeśli tego chcą, nie są w stanie udać się do miejsc kultu (kościołów i miejsc o charakterze sakralnym) ani przystępować do sakramentów nawet, jeśli tego pragną.

    Najpoważniejszą rzeczą jest tu fakt, że opętany nie zdaje sobie sprawy z patologii, która go ogarnia i jedynie krewni (rodzice, mąż, żona, narzeczony) widzą całkowitą zmianę w osobowości pacjenta. Niektórzy mają zdolność przewidywania przyszłości, jasnowidzenia i telepatii, odgadują co się przydarzy innym, jednak nie są w stanie zrozumieć niczego, co dotyczy ich samych. Opętani w swoich napadach autodestrukcji są odporni na wszelkie środki uspokajające. Podawane przeze mnie najmocniejsze środki nie przynosiły żadnego efektu (miałem pacjenta, który uderzył kilkadziesiąt razy głową w ścianę nie czyniąc sobie żadnej krzywdy, ani rany w czaszce ani nawet śladu na powierzchni głowy).

    Nauka musi uznać dowody: szatan istnieje, jest żywy i jest pomiędzy nami, wyłapując nieustannie kolejne ofiary.

    Posługuję się tu często słowem „cierpienie”. Dla mnie osobiście słowo to oznacza przeszywający i trudny do wytrzymania dla ludzkiego organizmu ból. Czasami doprowadza on do utarty przytomności lub tożsamości. Stając wobec takich dolegliwości, my lekarze, którzy również jesteśmy ludźmi, analizujemy je korzystając z naszej wiedzy i osiągnięć nauki, sięgamy po mocne leki i operacje chirurgiczne, aby uchronić pacjenta od bólu wtedy, kiedy już nic nie da się zrobić, kiedy choroba jest nieuleczalna.
    Istnieje dział Istnieje dział medycyny, który zajmuje się ludzkim bólem. Wiemy że człowiek jest w stanie wytrzymać każdy ból. Na pewnym poziomie intensywności ból doprowadza do śmierci. Na przykład nowotwory rdzenia kręgowego powodują najbardziej przeszywające bóle i jako lekarze stosujemy zastrzyki oraz resekcję niektórych nerwów, aby powstrzymać impulsy bólu przed dotarciem do mózgu, ponieważ doprowadziłoby to do śmierci. Otóż specjaliści, którym odtworzyłem krzyki nagrane podczas egzorcyzmu pewnej kobiety, powiedzieli mi, że nawet chorzy na nowotwór rdzenia kręgowego nie krzyczą w taki sposób. Był to więc wyraz największego bólu, takiego, który powoduje śmierć.

    „Divinum opus est sedare dolorem”: to doprawdy boskie dzieło uśmierzyć ból drugiego człowieka – pisał starożytny medyk. I miał całkowitą rację. Człowiek cierpiący staje się jak dziecko, potrzebujące kogoś, kto będzie dla niego jak matka. I rzeczywiście, najlepsi lekarze pełnią rolę matek dla swoich pacjentów, mimo iż często są od nich dużo starsi wiekiem. Jesteśmy w tym świecie cierpiącymi matkami. Ponieważ dla opętanych i ich straszliwego fizycznego bólu nauka nie jest w stanie nic zrobić. To przerażające wyznanie, ale nasze umiejętności medyczne do niczego się nie przydają, kiedy oni w straszliwym bólu wiją się po ziemi w koszmarnych skurczach, jak torturowane zwierzęta. To tak, jak gdyby koła zębate miażdżyły wnętrzności tych biedaków. Towarzyszymy im, choć sami jesteśmy w szoku i uczymy się prosić Jezusa, aby uwolnił ich od grzechu i cierpienia.

    Tak naprawdę jedynie Jezus Chrystus Syn Boga, jest ich jedynym lekarzem i lekarstwem. Można powoływać się w egzorcyzmach na Buddę, Mahometa, Allacha itp., ale nic się nie stanie. Wystarczy jednak pokazać obrazek z Chrystusem i Maryją Niepokalaną (naszą Współodkupicielką), a w jednej chwili dochodzi do całkowitego wstrząsu. Najpierw przeklinanie, bluźnierstwa nie z tej ziemi, niesłychane bóle, następnie mrożące krew w żyłach przerażające groźby. My, lekarze, mamy motto, które bardzo nam się przydaje: „ wierzę w to, czego doświadczam”.

  36. Dawid said

  37. max2014 said

    Co pomaga duszom czyśćcowym?

    Najwartościowszą pomocą dla dusz pokutujących jest Msza Św., ale tylko w tym stopniu, jak sobie dana dusza ceniła ją za życia, l tu spełnia się powiedzenie: Co się sieje, to się zbiera. Wielkie mają znaczenie Msze Św. wysłuchane w dni powszednie, a więc nie tylko te obowiązkowe w niedziele i święta. Oczywiście nie każdy może wysłuchać Mszy Św. w dzień powszedni, ma pracę zawodową i obowiązki, a spełnienie ich ma w dnie powszednie bez szkody dla swoich obowiązków, np.pierwszeństwo. Niejeden emeryt przecież mógłby chodzić na Mszę Św., szczególnie jeżeli jest zdrów i mieszka blisko kościoła. Cóż, kiedy on tak sobie mówi: „W niedziele jestem obowiązany pójść na Mszę Św., ale nie w dzień powszedni, więc nie idę”. Kto myśli tak i postępuje, długo musi po śmierci czekać, zanim mu się jakaś Msza Św. dostanie, bo ją sobie za życia mało cenił. Jeżeli sami nie możemy brać udziału w nabożeństwie, posyłajmy przynajmniej dzieci szkolne i to jak najczęściej. W wielu miejscowościach nie ma w ogóle dzieci na Mszy Św. w dni powszednie. Gdyby wiedziano, jak wielką wartość dla wieczności posiada wysłuchanie jednej Mszy Św., kościoły byłyby pełne nie tylko w święta. W chwili śmierci, za życia wysłuchane Msze Św., są dla nas wielkim skarbem i mają większą wartość od ofiarowanych Mszy Św. za dusze po śmierci. Rodzice i wychowawcy skarżą się, że dzisiejsze dzieci są ordynarne i nie chcą słuchać starszych. Nic dziwnego. Dawniej uczęszczały dzieci szkolne co dzień na szkolną Mszę Św. Modlitwa oraz Komunia Św. dawały im siłę do tego, że były posłuszne i obowiązkowe. Ani ojciec, ani matka, ani katecheta nie potrafią włożyć dziecku w duszę tego, co Zbawiciel przez łaskę daruje dziecku we Mszy i Komunii Św. Pytano mnie, czy ma sens i wartość palić świece i lampki oliwne. Naturalnie że ma, zwłaszcza jeżeli są poświęcone. A chociażby i nie były, należy pamiętać, że świece te czy oliwa są kupione z miłości dla zmarłych, a każdy akt miłości posiada wartość. Podobnie i woda święcona ma wartość, osobliwie jeżeli używamy jej z wiarą i ufnością. Obojętne jest, czy całą dłoń, czy kroplę dajemy duszom czyśćcowym, lepiej jednak kroplę wraz z aktem strzelistym. Niestety, w dzisiejszych czasach często w ogóle nie ma przy drzwiach kropielniczki z wodą święconą. Pragnę wyjaśnić, że w Vorarlbergu wchodzący do domu czy wychodzący żegnają się wodą święconą, zaś resztkę kropli z palca strzepują na ziemię z aktem strzelistym za dusze czyśćcowe. Nazywa się to dać duszom czyśćcowym wodę święconą.

    W jaki sposób pomagać możemy duszom czyśćcowym?
    1 – Zwłaszcza przez ofiarę Mszy św., czego nic nie zastąpi.
    Jednak nie tylko zamówić ale przede wszystkim uczestniczyć w niej w zastępstwie duszy czyśćcowej. We Mszy św., bezkrwawej ofierze Chrystusa, ofiarowujemy Ojcu Niebieskiemu zasługi i cierpienia Jego Boskiego Syna, Jego Święte Rany, Jego Drogocenną Krew, Jego pełną boleści śmierć. On to, w swojej litującej się nad duszami czyśćcowymi miłości, pozwala nam, że tych drogocennych skarbów użyczamy im wstawiając się za nich i przyjmując za nich Komunię św i ofiarując ją za pośrednictwem naszej Matki Niebieskiej. To wyraźnie Anna Maria Lindmayr podkreśla: wszystkie dobre dzieła przekazywać musi Matce Bożej a z własnej woli nie wolno jej nic darować duszom czyśćcowym. Szczególnie pomagają duszom czyśćcowym Msze św. Gregoriańskie, które odprawiane są w ciągu 30 kolejno po sobie następujących dniach. Ustanowione zostały przez Papieża Grzegorza Wielkiego (590-604), który ten zwyczaj wprowadził wskutek wiarygodnej wiadomości o ukazaniu się pewnej duszy w ten sposób uwolnionej z czyśćca. Nie jest jednak pewne czy wszystkie łaski tych 30 Mszy św. przydzielone zostaną określonemu zmarłemu. To zależy zupełnie od Woli Boga i od tego, czy to dusza żyjąc na ziemi ceniła sobie ofiarę Mszy św.
    Posłuchajmy rozmowy, jaką wspomniana poprzednio siostra zakonna przeprowadziła ze swą siostrą we wrześniu 1967 r.

    Siostra: Bliższa jestem Bogu niż ty sama sobie jesteś bliska, bo ja żyję w Bogu. Uwielbiajmy Boga! Niebo i ziemio wielbijcie Boga! Staję się coraz bardziej szczęśliwą!

    Zakonnica: W niebie?…

    Siostra: Nie! Ale bardzo mało brak dzięki Mszom św. Gregoriańskim.

    Zakonnica: Czy te Msze św. są skuteczne?

    Siostra: Tak, bardzo! Wystarczyłaby jedna jedyna Msza św. aby nas zaprowadzić do nieba ale Pan przydziela zasługi tej Świętej Ofiary na potrzeby Kościoła.
    2 – Cierpienia pokutne.
    Każde cierpienie cielesne czy duchowe, które ofiarowane jest za dusze czyśćcowe przynosi im wielką ulgę. Katarzyna Emmerich mówi: „wysłowić nie można jak wielką pociechę otrzymują dusze czyśćcowe przez nasze przezwyciężania i małe ofiary”. O świętym proboszczu z Ars wiadomo, że Boga prosił o to, aby wolno mu było cierpieć za dusze czyśćcowe.
    3 – Modlitwa różańcowa –
    jest po Mszy św. najskuteczniejszym środkiem pomocy dla dusz czyśćcowych. Przez różaniec zostaje codziennie uwolnionych wiele dusz, które inaczej musiałyby jeszcze wiele lat cierpieć. Przez odmawianie różańca polecamy je potężnemu orędownictwu Matki Bożej, która jako ich wielka Pocieszycielka szczególnie chętnie im pomaga. Matka Boża powiedziała do św. Brygidy: Jestem Matką wszystkich dusz czyśćcowych. Przez Moje wstawiennictwo cierpienia ich stają się z godziny na godzinę łagodniejsze.
    4 – Odprawianie Drogi Krzyżowej –
    także przynosi im wielką ulgę, kiedy ofiarowujemy za nie cierpienia i śmierć Jezusa oraz łzy Matki Bożej Bolesnej. Po każdej stacji dodać możemy – Jezu. Chryste Ukrzyżowany zmiłuj się nad nami i duszami w czyśćcu.
    5 – Odpusty
    są bezcenne – powiedziały dusze czyśćcowe do Maryi Simmy. Na pewno, ponieważ istotnie skracają ich cierpienia, odpust bowiem jest ważnym odpuszczeniem przez Boga kar czasowych, które trzeba odpokutować tu na ziemi lub na drugim świecie, ponieważ przez żal i spowiedź św. grzechy są wprawdzie darowane jednak kara za nie zasłużona nie jest zmazana. Kto za życia często zdobywa odpusty dla dusz czyśćcowych, ten szybciej niż kto inny otrzyma w godzinie śmierci łaskę odpustu zupełnego. Czerpajmy więc gorliwie z tego skarbca łask, który nam Jezus przez swoje cierpienia wysłużył i przez swój Kościół podaje.
    6 – Ćwiczenie się w cnotach i wypełnianie dobrych uczynków.
    Przez Annę Marię Lindmayr poleca nam Jezus – abyśmy w każdym tygodniu wybrali sobie jakąś cnotę i przy każdej sposobności jaka nam się zdarza ćwiczyli się w niej. Te akty należy jednak przez naszego Anioła Stróża ofiarować Matce Bożej, aby Ona przydzielała zasługi duszom czyśćcowym. Na przykład: wykonanie aktów wewnętrznej pokory i samozaparcia się za te dusze, które cierpią z powodu grzechów pychy i pogardzania drugimi. Ona mówi wyraźnie – że dużo pomóc można duszom czyśćcowym przez pokorę, o wiele więcej niż przez inne ciężkie pokuty. Los tych dusz, które w życiu grzeszyły przez wyszukane i nadmierne jedzenie złagodzić można postami, inne znowu potrzebują aktów cierpliwości i łagodności, aby uwolnione zostały od cierpień za niecierpliwość i złości. Męki dusz twardego serca złagodzić można uczynkami miłosierdzia. Do nich zalicza się także jałmużnę a zwłaszcza ofiary na misje.
    Prosić możemy nawet dusze w czyśćcu, aby przez swoich Aniołów Stróżów kazali nas napominać, kiedy w jakiejś cnocie uchybimy… W ten sposób – powiedziała Anna Maria Lindmayr – w ciągu pół roku tak bardzo postąpiłam w życiu wewnętrznym, czego w inny sposób nawet po wielu latach nie spostrzegłam w duszy.
    7 – Dobra intencja-
    jest dalszym, bardzo łatwym sposobem pomocy dla dusz czyśćcowych. W dobrowolnej i po wsze czasy trwającej ofierze oddajemy duszom czyśćcowym wszystkie nasze dobre uczynki które sami dokonujemy i które zostaną nam przydzielone po naszej śmierci. Przy tym nic nie tracimy lecz na odwrót tylko zyskujemy dlatego, że „cokolwiek uczyniliście jednemu z Moich najmniejszych Mnieście uczynili” (Mat. 25, 45).
    8 – Woda święcona –
    jest według Anny Marii Lindmayr dla dusz czyśćcowych wielkim dobrodziejstwem. Często Sam Zbawiciel ją zachęcał, aby rozpryskiwała wodę święconą. Miała to pobożne przyzwyczajenie, że zanim położyła się na spoczynek, rozpryskiwała wodę święconą dla dusz czyśćcowych. Pewnego razu – opowiada – zapomniałam o tym i położyłam się spać, ale dusze przyszły i przebywały wokoło łóżka tak długo aż wstałam i pokropiłam je wodą święconą.

    Wtedy dopiero miałam spokój. Łatwo to zrozumiemy kiedy uprzytomnimy sobie, że kapłan święci wodę w imię i jako przedstawiciel Kościoła św., którego modlitwy Boski Zbawiciel przyjmuje i z upodobaniem wysłuchuje. Dlatego, kiedy dajemy duszom czyśćcowym wodę święconą wznosi się równocześnie na nowo modlitwa Kościoła do Nieba i ściąga na nie łaski. Skuteczność wody święconej zależna jest także od wiary i osobistego zaufania każdego chrześcijanina. Dusze odczuwają nie tylko oczyszczającą i uświęcającą moc wody święconej ale także i miłość z jaką się im ją podaje.
    9 – Palenie świec –
    także pomaga duszom czyśćcowym, dlatego, że – po pierwsze jest to akt pamięci i miłości, a po drugie dlatego, że świece są poświęcone i ich światło rozjaśnia mroki czyśćcowe.
    Niektórzy z was na pewno się zapytają czy nasze modlitwy i ofiary, nasze pokuty i cierpienia, nasze dobre uczynki mają tak wielką moc u Boga? Nie, na pewno nie same z siebie ani przez nas lecz przez Pana Jezusa, naszego Boskiego Zbawiciela mają tę orędowniczą siłę zadośćuczynienia. Tajemnica ta polega na tym, że nasze uczynki są zarazem także uczynkami Jezusa ponieważ On w nas żyje i w nas kocha, modli się, ofiaruje i cierpi w nas to dobro, które czynimy. Im bardziej Go kochamy tym bardziej w nas działa, tym nasze uczynki są wartościowsze i doskonalsze i o tyle pomoc nasza jest skuteczniejszą.
    W takim zrozumieniu wszystko to przedłożyć możemy Bogu, Jemu zaofiarować i prosić, aby przyjął to jako pokutę i zadośćuczynienie zastępcze za biedne dusze czyśćcowe. Z tego wszystkiego jasno wynika, że największą pomocą jakiej udzielić możemy, jest ofiarowanie cierpień Jezusa i Jego śmierci na Krzyżu i dlatego też wzniosła skuteczność ofiary Mszy św.
    Wdzięczność dusz czyśćcowych
    Katarzyna Emmerich mówi „to co ktoś dla dusz czyśćcowych czyni, czy modli się za nie, czy ofiaruje cierpienie, zaraz mu to wychodzi na korzyść i wtedy one są bardzo zadowolone, szczęśliwe i wdzięczne. Kiedy za nie ofiaruję moje cierpienie, wtedy one modłą się za mnie”.
    Anna Maria Lindmayr: „Żaden okres mojego życia nie był dla mnie tak szczęśliwy i bardziej błogosławiony niż czas, który spędziłam z duszami i dla. dusz czyśćcowych”. „Bóg wspaniałomyślnie nagradza miłość do dusz czyśćcowych i tą drogą najprędzej pomaga nam w cnotach i doskonałościach, ponieważ te dusze leżą Mu bardzo na sercu dlatego, że są najbiedniejsze i same już sobie pomóc nie mogą”.
    Święty proboszcz z Ars także mówi: „O gdyby wiedziano jak wielką moc posiadają te dusze nad Sercem Bożym i jakie łaski można za ich wstawiennictwem uzyskać nie byłyby tak bardzo opuszczone”.
    Kiedy uprosić chcemy u Boga prawdziwy żal za nasze grzechy zwróćmy się do dusz czyśćcowych, które od tak wielu lat żałują za swe grzechy w płomieniach ognia czyśćcowego. Trzeba się dużo za nie modlić, aby i one modliły się dużo za nas.
    Św. Katarzyna z Bolonii (zm.1463) wyjaśnia: „często, to co przez Świętych w niebie uzyskać nie mogłam, otrzymałam natychmiast, kiedy zwróciłam się do dusz w czyśćcu”. Przyczyną tego, – podaje Anna Maria Lindmayr – nie jest to, że nas dusze czyśćcowe wysłuchały, ale to, że Bóg nas wysłuchał ze względu na Jego Miłość do tych biednych dusz, które Bóg bardzo kocha.
    Skoro w czasie czytania tych rozważań poznaliśmy jak wielkie nieszczęścia powodują grzechy, także te tylko powszednie, wzbudzić powinniśmy mocne postanowienie zwalczania naszych, słabości i błędów. Przeżywajmy dlatego każdy dzień w świadomości obecności Jezusa w nas i z wdzięcznością pamiętajmy o Jego ukrytej w Tabernakulum miłości, gdzie nieraz jest tak bardzo opuszczony, abyśmy w ten sposób napełnieni zostali Jego wszystko obejmującą Miłością i w Nim zupełnie się zmienili.
    Będąc tak wewnętrznie z Bogiem zjednoczeni będziemy mogli także ofiarować więcej tym, którzy sami sobie już pomóc nie mogą, duszom czyśćcowym.
    Tego wam przez Matkę Bożą życzę, z moim kapłańskim błogosławieństwem, zjednoczony w modlitwie i przy Mszy św.
    wasz Ojciec Demmeler T.J.

    1) – Wielkie Orędzie Miłości – Parvis Bulle
    2) – Orędzie Miłosiernej Miłości – Parvis Bulle
    3) – Głos z tamtej strony – Hacker Grobenzell
    4) – Cierpienia i radości czyśćca – Augere Waldsassen
    5) – Moje przeżycia z duszami w czyśćcu – Simma Christiana Stein/Rhein.
    6) – Moje obcowanie z duszami czyśćcowymi – Lindmayr Christiana
    7) – Dowody z tamtej strony – Credo Wiesbaden

  38. Dawid said

  39. Dawid said

    bez komentarza

  40. ... said

    Papież na cmentarzu Campo Verano: Większość ludzkości żyje w wielkim ucisku, woła do Boga o pomoc

    Niech się Pan zlituje nad swym ludem, nad tymi, którzy doświadczają wielkiego ucisku, a także nad tymi, którzy powodują zniszczenie, by się nawrócili – mówił Papież w czasie Eucharystii, której odprawił dziś tuż przed zmierzchem na głównym cmentarzu Rzymu Campo Verano. Franciszek podjął tym samym tradycję zainicjowaną przez św. Jana Pawła II. Przed rozpoczęciem Eucharystii Papież oglądał zdjęcia, ukazujące skutki bombardowań Rzymu sprzed 71 lat. W ich konsekwencji ucierpiał również cmentarz Campo Verano. „To było straszne, tyle cierpienia, ale to nic w porównaniu z tym, co dzieje się dzisiaj” – powiedział Franciszek, dzieląc się swymi refleksjami w improwizowanej homilii. Ojciec Święty w całości skupił się na pierwszym czytaniu z Apokalipsy.

    „Kiedy w pierwszym czytaniu słuchałem Anioła wołającego donośnym głosem do aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu, pomyślałem, że my potrafimy wyrządzić ziemi większą szkodę niż aniołowie – powiedział Papież. – I rzeczywiście to robimy. Zadajemy krzywdę stworzeniu, życiu, kulturze, wartościom, nadziei. I jak bardzo potrzebujemy mocy Pana Boga, aby nas opieczętował swoją miłością i mocą, aby powstrzymać tę szaleńczą niszczycielską pasję”.

    W tym kontekście Franciszek wspomniał o okrucieństwach wojny, o całym systemie destrukcji i kulturze odrzucenia. Mówiąc z kolei o apokaliptycznym obrazie wielkiego tłumu, Papież przypomniał o tych, którzy w dzisiejszym świecie doświadczają wielkiego ucisku.

    „Nadchodzą chłody, ci ubodzy, którzy muszą uciekać, by ocalić własne życie, uciekać z domu, ze swego ludu, ze swych wiosek, na pustynię… I żyją pod namiotami, czują chłód, nie mają lekarstw, są głodni – mówił Ojciec Święty. – Bo człowiek-bóg przywłaszczył sobie stworzenie, wszystkie te piękne rzeczy, które Bóg dla nas stworzył. I kto płaci rachunek? Oni! Ubodzy, ci, którzy osobiście doświadczyli odrzucenia. To nie jest jakaś dawna historia. To dzieje się dzisiaj. I ten tłum jest przed Bogiem i prosi: ratunku, daj nam pokój, daj nam chleba, pracy….”

    Papież zaznaczył, że dziś większość ludzkości zaznaje ucisku. Naszą nadzieją jest Bóg, który przez ten ucisk uświęca. My zaś jako Kościół mamy żyć błogosławieństwami. Tylko ta droga prowadzi do Boga i uchroni nas od zniszczenia. Niech Pan nas wspomaga, da nam łaskę nadziei i odwagi wyjścia z tego wszystkiego, co powoduje zniszczenie, krzywdy i wykluczenie – powiedział na zakończenie Ojciec Święty.

    kb/ rvż_na_cmentarzu_campo_verano:_większość_ludzkości_żyje_w_wielkim/pol-834286

Sorry, the comment form is closed at this time.

%d blogerów lubi to: