Dziecko Królowej Pokoju

Pokój musi zapanować pomiędzy człowiekiem i Bogiem, a także między ludźmi

  • Królowa Pokoju

    Królowa Pokoju
  • Uwaga

    Strona używa plików cookies które zapisują się w pamięci komputera. Zapisywanie plików cookies można zablokować w ustawieniach przeglądarki. Dowiedz się o tych plikach http://wszystkoociasteczkach.pl
  • Logowanie

  • Odwiedzają nas

    Map

  • Maryjo weź mnie za rękę

  • Jezu Maryjo Kocham Was

Posts Tagged ‘Oczekiwanie’

Czas Adwentu

Posted by Dzieckonmp w dniu 3 grudnia 2014

Czas Adwentu – to czas oczekiwania na przyjście zapowiadanego przez Pisma, a zwłaszcza przez mających w sobie Bożego Ducha proroków Mesjasza, Syna Bożego.

Św. Bernard z Clairvaux, opat, dr Kościoła (0k. 1090-1153) w jednym z kazań adwentowych mówił o potrójnym przyjściu Pana, o trzech przyjściach Pana, jak bym dodał jeszcze czwarte przyjście, które jest związane z trzecim, mianowicie:

1. Pierwsze przyjście miało już historycznie miejsce, gdy Mesjasz w Osobie Jezusa Chrystusa przyszedł w pełni czasów na ten świat w ciele ludzkim, by dokonać i dokonał dzieła zbawienia i odkupienia ludzkości.

2. Drugie przyjście będzie miało miejsce na Końcu Czasów, w czasie, w którym dane jest nam żyć.

3. Trzecie przyjście (paruzja) będzie miało miejsce, gdy Pan jako Sędzia powróci na Sąd Ostateczny. Z tym przyjściem jest związane czwarte przyjście, które dokonuje się nieustannie w chwili śmierci każdego człowieka. Następstwem grzechu naszych prarodziców Adama i Ewy jest fakt śmierci fizycznej (Rdz 3,19; Ps 90,3; Syr 41,4), której nikt nie uniknie, no może z wyjątkiem tych, których przyjście Pana na Sąd Ostateczny zastanie żyjących w ciele. Wszyscy ludzie narodzeni do życia w ciele muszą umrzeć. Ta śmierć jest indywidualnym przyjściem Chrystusa – jak i następujący po niej sąd (wedle Hbr 9,27). Będzie on miał swoje powszechne powtórzenie w czasie uroczystego przyjścia Syna Człowieczego właśnie na wspomniany już Sąd Ostateczny (Mt 25, 31-46).

Każdemu temu przyjściu towarzyszy, a właściwie poprzedza go właściwy Adwent. I może zatem kilka słów o tych okresach Adwentowych, czas oczekiwania na przyjście Pana.

I. Pierwszy Adwent.

Jego początek należy umiejscowić po upadku Adama i Ewy w Ogrodzie Eden, gdy Bóg w Trójcy Jedyny po Trzykroć Święty, zapowiedział w Księdze Rodzaju, że potomek Niewiasty zmiażdży głowę węża/szatana (Rdz 3,15).

Czas w swoim biegu był skierowany na tą chwilę: od początku, odwiecznie w umyśle Boga Ojca, od stworzenia wszechświata ze względu na tą obietnicę (Kol 1,16)

Ta obietnica Boża była dana Abrahamowi, ojcu narodu wybranego, Izraela, i była przekazywana w pokolenie w Izraelu.

Obietnica przyjścia Chrystusa (J 4,25) podtrzymywała płomień pochodni (Iz 62,1) nadziei i oczekiwania, by rozjaśnić mroki czasu i historii, ku której skierowana była ta wspaniała, zapowiadana przez patriarchów, proroków i Bożych wysłańców chwila. Sprawiedliwi czekali na nią z wiarą. Boży Duch przygotowywał serca i dusze na jej nadejście. Wszyscy święci i sprawiedliwi Izraela zasnęli, tęskniąc za tą niewysłowioną chwilą.

Po wiekach oczekiwania, gdy czas Pierwszego Adwentu dobiega swego kresu, gdy nadeszła pełnia Czasów zesłał Bóg Syna swego zrodzonego z Niewiasty Maryi (Ga 4,4), a Archanioł Gabriel ogłosił pasterzom, że „Dziś w mieście Dawida (1Sm 16,4; Mt 2,4n) narodził się nam oczekiwany Zbawiciel (Mt 1,21), który jest Mesjaszem/Chrystusem, Panem” (Łk 2,11). Przyszedł na świat Ten, jest Słowem współistotnym Ojcu, Obrazem Jego istoty i Odblaskiem Jego chwały (Hb 1,3), Zbawiciel, by dokonać na Krzyżu dzieła naszego Zbawienia i Odkupienia, pojednania ludzkości z Ojcem, by człowiek znowu odzwierciedlał w sobie chwałę Boga Żywego.

Czas 1-go Adwentu się wypełnił (1P 1,20). Przyjście Pana dokonało się w Nocy, tzn. gdy w ówczesnym świecie panowały najgłębsze ciemności grzechu i niewiary (Mdr 14,22nn).

II. Drugi Adwent.

Od czasu Wniebowstąpienia rozpoczyna się okres Drugiego Adwentu (Dz 1,11). Będzie on przebieg jakby dwuetapowy. Pierwszym etapem jest przyjście Pana w czasie, w którym dane jest nam żyć, tj. w czasie Końca Czasów. O zapowiedzi bliskiego czasu tego Wydarzenia dowiadujemy się bardzo licznych, bardziej niż kiedykolwiek dawanych nam w różnych

częściach świata głosów z Nieba, w których słyszymy, że Pisma się wypełniają, a zwłaszcza

Księga Apokalipsy św. Jana Apostoła. Niebo pragnie, abyśmy byli podobni do prostych i małych pasterzy i nie zamykali się na owe głosy.

Żyjemy w końcowym już okresie najtrudniejszym i najboleśniejszym pierwszego etapu Drugiego Adwentu, bowiem przed nami wielkie wydarzenia tego czasu: Wielki Ucisk, oczyszczenie Kościoła, Ostrzeżenie, 3-ia wojna światowa, panowanie Antychrysta, a na końcu, jakby „na deser” Dzień Jahwe.

W jakim stanie jest dzisiejszy świat Końca Czasów, w którym to czasie dokona się przyjście w chwale Pana? Matka Boża w Orędziach do swych umiłowanych synów, tak go charakteryzuje:

… Dzisiaj noc ponownie spowija cały świat i ciemność gęstnieje nad życiem ludzi i narodów. Jest to ciemność braku wiary, upartego buntu i jakże wielkiego odrzucania Boga. Jest to lód grzechu zabijającego w sercach ludzi każdy kiełek życia i miłości. Jest to nędza człowieka pozbawianego godności, wzgardzonego, doprowadzonego do stanu wewnętrznego niewolnictwa. Jest to milczenie Boga ciążące nad zgiełkiem głosów i krzyków, nad ustawicznym narzucaniem się słów i obrazów… (369, 24.12.1987)

… W miarę zbliżania się chwili powrotu Jezusa w chwale ciemność staje się coraz gęstsza i coraz głębsza. To rozprzestrzeniona wszędzie ciemność braku wiary i odstępstwa. To jest mrok zła i grzechu, zaciemniający serca i dusze. To ciemność niewiary i bezbożności, egoizmu i pychy, zatwardziałości serc i nieczystości. W tej wielkiej nocy dokona się drugie przyjście Jezusa w chwale, aby zajaśniał – jak gwiazda poranna – świt nowych niebios i nowej ziemi… (484, 24.12.1992)

Jego drugie przyjście podobne będzie do pierwszego, najmilsi synowie. Powrót Jezusa w chwale – przed Jego ostatecznym przyjściem na sąd ostateczny – podobny będzie do Jego narodzenia w tę Świętą Noc. Godzina ta należy jednak do tajemnic Ojca (Dz 1,6n). Świat będzie całkowicie ogarnięty ciemnością negacji Boga )Mdr 18,14n), uporczywego odrzucania Go i buntu (Jr 8,5; Ef 2,2) przeciwko Jego prawu Miłości. Chłód nienawiści na nowo spustoszy drogi tego świata. Prawie nikt nie będzie gotowy na Jego przyjście.

«Czy jednak Syn człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?» (Łk 18,8). Przybędzie niespodziewanie, a świat nie będzie gotów na Jego przyjście. Przybędzie na sąd, na który człowiek nie będzie przygotowany. Przyjdzie, aby – po pokonaniu i zniszczeniu Swych wrogów – ustanowić Swoje Królestwo na świecie.

Po raz drugi Syn przybędzie do was również poprzez Swoją Matkę. Jak Słowo Ojca posłużyło się Moim dziewiczym łonem, by dotrzeć do was, tak Jezus posłuży się Moim Niepokalanym Sercem, aby przybyć i zapanować wśród was… (166, 24.12.1978)

W tajemnicy Nocy pierwszego przyjścia Pana wraz z pełnią czasu, lepiej można zrozumieć, w jaki sposób ta pełnia czasów realizuje się w czekającym nas nowym czasie, ponieważ to pierwsze przyjście Jezusa w słabości Jego ludzkiej natury jest skierowane na Jego drugie przyjście w chwale królewskiej władzy, kiedy ukaże się w blasku swej Boskiej chwały na obłokach niebieskich (Mt 26,64). W czasie Pierwszego przyjścia Jego Boskość była zasłonięta i ukryta przez Jego człowieczeństwo. W drugim przyjściu na Końcu Czasów odnowiona ludzkość zostanie ogarnięta blaskiem Jego Boskości.

Dzisiaj znowu rozbrzmiewa niebiański głos Archanioła Gabriela: «Zwiastuję wam radość wielką: Pan Jezus ma właśnie powrócić w blasku Swej Boskiej chwały! Z chwilą Jego powrotu w chwale, gdy wszyscy Jego wrogowie zostaną zmiażdżeni po tronem Jego powszechnego panowania (Ps 110,1) – kiedy rozpocznie się Nowy czas Nowych niebios i Nowej ziemi – osiągnie kres pełnia czasu!»

III. Trzeci Adwent (2-i etap Drugiego Adwentu).

Przyjście Pana na powszechny Sąd Ostateczny nastąpi po zakończeniu ostatniej Bitwy duchów, którą wywoła szatan na ziemi (wedle Ap 20,7nn).

O tym przyjściu tak mówi Bóg Ojciec w „Dialogu…Księdze Boskiej Nauki” św. Katarzyny ze Sieny, w Rozdz. ‘Nauka o Moście’:

http://sienenka.blogspot.com/2011/01/dialog-sw-katarzyny-xxxix.html

… Wiedz, że w ostatnim dniu Sądu, gdy Słowo, Syn Mój przyjdzie w Boskim Majestacie, aby oskarżyć świat Boską mocą, nie przyjdzie ubożuchny, jak wtedy, gdy się urodził z łona Panny w stajni, wśród zwierząt, lub kiedy umarł pomiędzy dwoma łotrami.

Wtedy ukryłem moc Moją w Nim, pozwalając, aby znosił cierpienia i męki jako człowiek: Jakoby Boska natura Moja oddzieliła się od natury ludzkiej, lecz pozwoliłem Mu cierpieć jako człowiekowi, aby zadość uczynić za winy wasze.

Nie tak przyjdzie w ostatniej chwili. Przyjdzie z mocą sądzić świat, we własnej Osobie. Odda każdemu, co należy (Hi 34,11; Ps 62,13; Syr 35,22) i nie będzie stworzenia, które by nie zaznało bojaźni (por. Mt 24,30).

Nędznych potępieńców przejmie widok Jego tak wielką męką i tak wielkim przerażeniem, że język nie byłby zdolny wypowiedzieć tego. Sprawiedliwych natchnie czci pełną bojaźnią zmieszaną z weselem. Nie aby miał zmienić oblicze swoje, bo jest niezmienny; niezmienny według natury Boskiej, przez którą jest jednym ze Mną i niezmienny według natury ludzkiej, odkąd przywdział chwałę zmartwychwstania. Lecz strasznym okaże się oczom potępieńca, gdyż ten widzieć Go będzie wzrokiem przerażenia i mroku, jaki nosi w sobie.

Oko chore widzi tylko ciemności w słońcu, które jest tak jasne, podczas gdy oko zdrowe widzi w nim światło. Nie jest to wina słońca, że jest inne dla ślepego, a inne dla widzącego, lecz wina oka, które jest chore. Tak też potępieni ujrzą Syna Mego w ciemności, we wstydzie i w nienawiści, nie z winy Mego Boskiego Majestatu, w którym przyjdzie sądzić świat, lecz z winy swojej.

Opracował : Leszek

Reklamy

Posted in Kościół | Otagowane: , , , | 29 Komentarzy »

Ostatnie dni Adwentu

Posted by Dzieckonmp w dniu 22 grudnia 2013

Weszliśmy w ostatnie dni Adwentu.

W tych ostatnich dniach tego Adwentu nasze oczekiwanie na Boże Narodzenie naznaczone jest wzrostem intensywności, co czyni nas bardziej świadomymi nie tylko tego, jak wiele musimy jeszcze zrobić, aby przygotować się do świąt Bożego Narodzenia, ale jak wiele musimy jeszcze zrobić, aby całkowicie przyjąć Chrystusa  w naszym życiu. Widząc  że dni Adwentu dobiegają końca, tym bardziej staramy się podjąć pewne czynności, przez które Chrystus przychodzi do nas w Kościele i prosi nas, aby powitać go w naszym życiu. Mam na myśli szczególnie sakrament Eucharystii i pokuty.

Oczekując na Boże Narodzenie, chcemy być jak najbliżej  z Jezusem uczestnicząc we Mszy Świętej, jeśli to możliwe, ofiarując się  Jemu w Ofierze eucharystycznej. Chcemy, aby spędzać z Nim czas na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem. Pragniemy również poznać naszego Pana w sakramencie pokuty, wyznając Mu nasze grzechy, oraz   przez fakt otrzymania od Niego, przez posługę kapłana, odpuszczenia grzechów. Nie ma lepszego sposobu, na nasze  przygotowanie się  do świąt Bożego Narodzenia, niż spędzać czas z naszym Panem oraz poprzez  spotkanie Go w sakramencie pokuty.

Nasze końcowe przygotowanie do uroczystości Narodzenia Pańskiego prowadzi nas do Wigilii. Ostatnie godziny przed świętami są przeżywane z wielkim skupieniem.

Niech świętowanie Narodzenia naszego Pana, w tym roku, przyniesie nam wszystkim pogłębienie wiedzy o tym, jak bardzo Bóg nas umiłował i wciąż nas miłuje przez naszego Pana Jezusa Chrystusa! Może ta wiedza sprawi,  abyśmy byli niestrudzonymi nosicielami miłości Boga do tych, którzy znajdują się w ciemności grzechu!

Posted in Kościół | Otagowane: , , | 97 Komentarzy »